Mambo ya Walawi 3

Maandiko

Mtu anayetaka kutoa sadaka ya amani analeta mnyama kutoka kundini au mifugoni, ng'ombe, kondoo au mbuzi, dume au jike, lakini sharti moja halibadiliki: "lazima atatoa mnyama asiyena kasoro mbele ya Bwana." Anaweka mikono yake juu ya kichwa cha mnyama, anamchinja mlangoni pa hema ya kukutania, na makuhani wananyunyiza damu pande za madhabahu. Kisha kinachoteketezwa si nyama yote, bali mafuta: yanayofunika matumbo, figo mbili, kitambi kilicho karibu na ini, na kwa kondoo hata mafuta ya mkia. Haya yanapanda juu ya kuni zilizo kwenye moto kama "harufu nzuri mbele ya Bwana." Sura inafungwa kwa amri inayovuka vizazi na mipaka ya nchi: mafuta na damu si chakula cha binadamu. "Mafuta yote ni ya Bwana."

Kiini

Kuna jambo la ajabu hapa ambalo ni rahisi kulipita: sadaka hii haitajwi kuwa ya kuondoa dhambi. Ni sadaka ya amani, ambayo sehemu kubwa ya nyama yake mtoaji alirudi nayo nyumbani kula pamoja na jamaa yake mbele za Bwana. Yaani, Mungu anaanzisha utaratibu ambapo mtu anakula chakula kilichotolewa kwa Mungu, karibu na madhabahu yake, bila kuangamia. Hii ni kali kuliko tunavyodhani, kwa sababu Mungu huyohuyo ndiye aliyesema mlima usiguswe. Lakini kabla ya karamu kuna damu inayonyunyizwa, na kabla ya karamu kuna mkono uliowekwa juu ya kichwa cha mnyama asiye na kasoro. Amani na Mungu si hali ya hisia; ni matokeo ya kifo kilichotangulia. Na mafuta, sehemu iliyohesabiwa bora kabisa, hayarudishwi kwa mtoaji. Yanakuwa ya Bwana peke yake, kielelezo kwamba urafiki na Mungu haugharimu chini ya bora yetu.

Uzi Unaopita

Mkono juu ya kichwa cha mnyama ndio kiungo. Mtoaji hakuwa akibariki mnyama; alikuwa akijitambulisha naye, akisema kimyakimya: huyu anasimama mahali pangu. Agano Jipya linachukua picha hii bila kuificha, likimwita Kristo "amani yetu," si kwa sababu alifundisha juu ya amani bali kwa sababu alitoa mwili wake. Sadaka ya amani ilikuwa chakula cha ushirika kilichotanguliwa na damu; meza ya Bwana ni chakula cha ushirika kinachotanguliwa na msalaba. Hata amri kuhusu mafuta inaelekeza huko: sehemu bora kabisa ni ya Bwana. Katika Kristo, Mungu mwenyewe anatoa sehemu bora yake, Mwana asiye na kasoro, kwa ajili ya meza anayotaka kuketi nasi. Kivuli kinatangulia, mwili unafuata. Lakini kivuli si uongo; ni umbo la kitu halisi kinachokuja.

Kioo

Wengi wetu tunaishi na toleo la kidini la mazungumzo ya kiofisi: tunatoa kile tunachoweza kukosa bila maumivu. Muda uliobaki baada ya kazi, pesa iliyosalia baada ya bili, nguvu ya mwisho ya siku baada ya watoto kulala. Sura hii inagusa pale hasa: mafuta hayakuwa taka, yalikuwa sehemu tamu, inayothaminiwa zaidi katika mnyama. Na Mungu anasema ni yake. Pili, kuna swali la amani. Labda unabeba ugomvi na ndugu, au hatia ya jambo la miaka kumi iliyopita, na unasubiri hisia ya utulivu ije. Haitakuja hivyo. Amani ilianzia madhabahuni, si moyoni mwako. Leo, kabla ya jua kuzama, andika kwenye karatasi kitu kimoja ulichokiweka kando kwa Mungu kwa sababu "ni ghali mno," kisha kiseme kwa sauti mbele yake: "Hiki ni chako."

Muktadha

Tuko mlimani Sinai, hema ya kukutania imesimama katikati ya kambi, na Israeli ni taifa changa lililotoka utumwani miezi michache iliyopita. Watu hawa walikuwa wameona Misri ikiabudu, wamejifunza ibada ya ndama wa dhahabu, na sasa wanafundishwa upya jinsi ya kumkaribia Mungu aliye hai. Nyama ilikuwa nadra; kuchinja ng'ombe kulikuwa tukio la kifamilia, si mlo wa kawaida. Sadaka ya amani iliunganisha ibada na karamu: ulitoa, kuhani alitoa fungu lake, na wewe ulikula pamoja na familia karibu na hema. Mlango wa hema ulikuwa mahali pa mpaka, karibu vya kutosha kukutana na Mungu, mbali vya kutosha kukumbuka kuwa yeye ni Mtakatifu. Ni mahali hapo, si mahali pengine, ambapo damu ilimwagika.

Wasikilizaji wa Kwanza

Kwa Mwisraeli aliyesikia maneno haya yakisomwa, jambo la kushtua halikuwa damu; kuchinja kulikuwa sehemu ya maisha. Lililoshtua ni kwamba Mungu alikuwa anakaribisha. Miungu ya mataifa jirani ilidai sadaka ili isighadhibike; hapa Bwana anaweka utaratibu wa karamu. Pia walisikia usawa unaopunguza kiburi: dume au jike, ng'ombe au mbuzi, tajiri na maskini wanakaribishwa kwenye madhabahu moja. Na walisikia onyo lenye uzito, "hamtakula mafuta au damu," amri inayofuata hata watakapokuwa mbali na hema, katika nyumba zao Kanaani. Yaani, ibada haikukoma mlangoni pa hema. Kila wakati nyama ilipowekwa motoni nyumbani, mkono ulisimama: hiki si changu. Kumbukumbu ya Mungu iliingia jikoni.

Mhusika Mkuu

Mungu anayejitokeza hapa si mkali wala si laini; ni Mtakatifu anayetamani ushirika. Anataja harufu nzuri, lugha ya raha, ya furaha ya kupokelewa, na mara tatu sura hii inarudia maneno hayo kana kwamba Bwana hachoki kusema kuwa amefurahishwa. Lakini huyo huyo anaweka masharti yasiyoyumba: asiye na kasoro, damu madhabahuni, mafuta yake peke yake. Hii ni sura ya Mungu ambaye hatulazimishi tujipendekeze kwa hofu, bali anatuonyesha njia moja aliyoifungua mwenyewe. Na ndiyo maana mstari wa mwisho hauchukizi: "Mafuta yote ni ya Bwana." Si tamaa ya Mungu; ni ukweli juu yake. Yeye ndiye chanzo cha bora yote, na kumrudishia bora ni kukubali ukweli huo. Kwa Kristo, mkono wetu umewekwa juu ya kichwa chake, na meza imeandaliwa.

Tafakari

Ni sehemu gani ya maisha yangu ninayoiona kuwa "mafuta," bora mno kuachwa, na kwa nini naogopa kuiweka madhabahuni?

Je, ninatafuta amani na Mungu kwa kujirekebisha kwanza, au ninakubali kwamba amani hiyo tayari ililipiwa na kunikaribisha mezani?