Zaburi 109:22

Maandiko Yenyewe

Baada ya mafuriko ya laana zilizomwagika katika mistari iliyotangulia, sauti inabadilika ghafla na kugeukia ndani. Mwombaji anaacha kumzungumzia adui yake na anajieleza mwenyewe mbele za Mungu kwa maneno manne tu: "Kwa maana ni mnyonge na muhitaji, na moyo wangu umejeruhiwa ndani yangu." Hakuna hoja tena, hakuna ushahidi wa kujitetea, hakuna orodha ya makosa ya wengine. Kinachobaki ni mtu aliyefilisika, asiye na kitu mkononi, na jeraha lililofichika mahali ambapo hakuna mtu anayeweza kuliona. Neno "kwa maana" linaunganisha mstari huu na ombi la mstari wa ishirini na moja: uniokoe, kwa sababu hii ndiyo hali yangu halisi. Sababu pekee anayotoa ya kuokolewa ni udhaifu wake.

Kiini

Kuna jambo la kushangaza hapa ambalo ni rahisi kulipita. Katika mstari wa kumi na sita mwombaji alimshtaki adui yake kwa kuwatesa "wanyonge, wahitaji, na kuwaua walio vunjika moyo." Sasa anajiweka mwenyewe katika kundi hilohilo: mimi ni mnyonge, mimi ni muhitaji, moyo wangu umejeruhiwa. Hii si tu malalamiko; ni kujiweka mahali ambapo Mungu ameahidi kusimama. Neno la Kiebrania linalotumika kwa jeraha la moyo, ḥalal, mara nyingi linamaanisha mtu aliyechomwa upanga, aliyeanguka vitani. Si huzuni ya kawaida; ni mtu aliyeuawa ndani yake. Na hoja yake mbele za Mungu si kwamba anastahili, bali kwamba ameishiwa. Hapo ndipo "uaminifu wa agano" wa Mungu unapoanza kufanya kazi, si kama tuzo bali kama rehema inayoshuka chini kabisa, mahali ambapo hakuna kitu kingine kilichobaki.

Uzi Unaopita Katikati

Zaburi hii imeandikwa juu ya kichwa cha Daudi, mfalme, mtu mwenye mamlaka. Na bado anajitambulisha kama mnyonge na muhitaji. Hapo kuna mwangwi unaoendelea kusikika katika Maandiko yote: Mungu wa agano hajawahi kujifunga na wenye nguvu, bali na wale walioishiwa. Mstari wa mwisho wa zaburi hii unasema jambo la ajabu: "nitasimama mkono wa kuume wa mhitaji." Hapo mwanzoni, mshitaki alisimama mkono wa kuume wa mwovu; sasa Mungu mwenyewe anachukua nafasi hiyo upande wa mhitaji. Na pale msalabani tunamwona mmoja ambaye alidhihakiwa na watu wakitikisa vichwa vyao, aliyekuwa amejeruhiwa ndani na nje, asiye na hoja ya kujitetea. Yesu hakutumia mstari huu kama sala tu; aliuishi. Hiyo ndiyo sababu udhaifu wetu si kizuizi kwa Mungu bali ni mahali anapotukutanisha naye.

Kioo

Kuna aina ya maombi tunayoyapenda: yale yanayoeleza hali yetu kwa namna inayotufanya tuonekane imara. Tunamwambia Mungu tuna "changamoto kidogo," tunamshukuru kwamba "bado tunaendelea," tunaficha jeraha chini ya lugha ya ushindi. Daudi hafanyi hivyo. Anasema moyo wake umechomwa. Fikiria juu ya ndoa inayokauka kimya kimya, deni unalolificha kwa wenzako wa kanisa, jina la mtu aliyekuongopea kazini ambalo bado linakuuma miaka mitatu baadaye, mwili wako ambao hauwezi tena kile ulichokuwa ukiweza. Mungu hahitaji toleo lako lililosafishwa. Anahitaji lile la kweli. Leo, kabla hujalala, chukua karatasi au fungua maandishi kwenye simu yako na andika sentensi moja tu inayoanza hivi: "Mungu, jeraha langu la kweli ni…" Maliza sentensi hiyo, kisha isome kwa sauti mbele zake.

Swali

Kwa nini mtu anayeomba msaada anaweza kusema maneno ya kutisha ya mistari ya sita hadi ishirini, kisha dakika moja baadaye anaonyesha moyo mnyenyekevu kiasi hiki? Je, laana zile ni dalili ya jeraha lile lile, maumivu yakitoka nje bila kuchujwa? Au ni hukumu ya haki inayodaiwa na mtu aliyeonewa? Maandiko hayatueleza kwa uwazi. Hatupewi kibali cha kurudia maneno yale, wala hatupewi haki ya kuyafuta kana kwamba hayamo kwenye Biblia yetu. Labda ukweli usiotufurahisha ni huu: mtu aliyejeruhiwa ndani hasali kwa adabu. Na Mungu amechagua kuweka sala kama hii ndani ya kitabu chake, bila maelezo. Tunabaki kimya mbele ya ukali huo, tukijua tu kwamba aliyekuja baadaye alisema, "Baba, uwasamehe."

Mhusika Mkuu

Mwombaji huyu ni mtu aliyefanya mema na kulipwa ubaya. Mstari wa nne unasema aliwaombea wale waliomshtaki; mstari wa tano unasema walichukia upendo wake. Sasa amefikia mahali ambapo hana tena nguvu za kujitetea. Mwili wake umepungua kwa kufunga, magoti yake ni dhaifu, anajiona kama kivuli cha jioni kinachotoweka. Lakini kuna jambo moja asilolipoteza: anaendelea kuongea na Mungu. Hajageuka kwenda kwa miungu mingine, hajanyamaza, hajajiua kwa uchungu. Anang'ang'ania jina la Bwana hata akiwa amevunjika. Huo ndio uso wa imani halisi, si mtu asiyeyumba bali mtu anayeyumba akiwa ameshika mkono wa Mungu. Udhaifu wake ndio ushuhuda wake.

Mandharimasikilizaji

Waisraeli waliosali zaburi hii hekaluni walijua maana ya kuwa mnyonge katika jamii ambayo mahakama zilinunuliwa kwa pesa na ushahidi wa uongo ulitosha kuharibu familia nzima. Kusingekuwa na polisi wa kukukinga, wala mwanasheria wa serikali. Ukishtakiwa na mtu mwenye ushawishi, ulikuwa peke yako. Kwa hiyo neno "mnyonge na muhitaji" halikuwa lugha ya kiroho tu; lilikuwa hali halisi ya kisheria na kiuchumi. Na kile walichosikia katika mstari huu ni kwamba hali hiyo, badala ya kuwa aibu, ilikuwa hoja mbele za Mungu wa agano. Katika ulimwengu ambao nguvu ilitawala, walikuwa wanaimba kwamba Bwana anawatetea wasio na nguvu. Hiyo ilikuwa habari ya kushtua, na ndivyo ilivyo bado.

Tafakari

Ni jeraha gani la ndani ambalo bado hujalitaja mbele za Mungu kwa maneno ya wazi, na ni nini kinachokuzuia?

Unapojiona mnyonge, je, unaliona hilo kama kikwazo cha kumkaribia Mungu au kama sababu yenyewe ya kumkaribia?