Zaburi 27

Maandiko

Daudi anaanza kwa sauti ya mtu asiyeyumba: "Yahwe ni nuru yangu na wokovu wangu; nimuogope nani?" Hata jeshi likipiga kambi dhidi yake, moyo wake hauogopi. Kisha, katikati ya zaburi, sauti inabadilika kabisa. Yule aliyekuwa akiimba kwa ujasiri sasa analia: "Unihurumie, na unijibu!" Anaogopa kuachwa, anaogopa uso wa Mungu kufichwa, anaogopa mashahidi wa uongo wanaopumua vurugu. Na katikati ya haya yote kuna ombi moja tu, ombi lisilo la ushindi bali la ukaribu: kukaa nyumbani mwa Yahwe siku zote, kuutazama uzuri wake, kutafakari hekaluni mwake. Zaburi inamalizika si kwa jibu bali kwa amri kwa nafsi yenyewe: "Umngoje Yahwe." Ngoja. Tena.

Kiini

Kinachoshangaza katika Zaburi hii si ujasiri wake, bali jinsi ujasiri na woga vinavyokaa katika kinywa kimoja bila mmoja kuufuta mwingine. Tunadhani imani iliyokomaa ni ile isiyotetemeka. Daudi anatuonyesha kitu kingine: imani ni uwezo wa kuendelea kuzungumza na Mungu hata pale sauti inapovunjika. Na ombi lake kuu linafichua kiini chake. Hakuomba ushindi wala usalama kwanza; aliomba uso. "Nami nautafuta uso wako, Yahwe." Wokovu hapa si tukio bali ni mahali, ni Mtu, ni nyumba. Mungu hatoi tu ulinzi kutoka mbali; anaficha mtu ndani ya hema lake, karibu na moyo wake. Hilo ndilo wokovu unaotamkwa hapa, na kwa sababu hiyo mstari wa 10 unaweza kusimama: hata baba na mama wakiacha, kuna nyumba isiyobomoka.

Uzi wa Pamoja

Ombi la Daudi la kukaa "katika nyumba ya Yahwe siku zote za maisha yangu" lilikuwa, kwa mtu wa Agano la Kale, ombi karibu lisilowezekana. Hekalu lilikuwa mahali pa kutembelea, si pa kuishi; ni makuhani tu waliokaribia. Daudi anatamani kitu kinachozidi kile ambacho dini yake iliweza kumpa. Na hapo ndipo uzi unapovutwa mbele. Yohana anaandika kwamba Neno alifanyika mwili akakaa kwetu, akapiga hema lake kati yetu. Lile hema ambalo Daudi aliomba kufichwa ndani yake likaja kutembea mitaani. Si kwamba Daudi alikuwa akitabiri Kristo kwa maneno hayo; ni kwamba kiu yake ilikuwa na umbo ambalo ni Kristo pekee anaweza kulijaza. Kuutazama uzuri wa Yahwe, kutafakari hekaluni, kuwa mahali pa usalama ambapo adui hawafiki: yote haya yanapata mwili. Na swali la mstari wa 13, lile la kuuona uzuri wa Yahwe "katika nchi ya walio hai," linapata jibu ambalo Daudi hakuweza kuliona bado.

Kioo

Kuna mambo ambayo tunayaomba kwa Mungu kwa sababu tunayahitaji, na kuna kitu kimoja tunachoomba kwa sababu ni yeye. Angalia orodha yako ya maombi ya juma hili. Kazi, afya ya mwili, mtoto anayekua kwa njia inayokutisha, deni linalonong'ona usiku, mtu kazini anayezungumza vibaya kuhusu wewe nyuma ya mgongo wako. Yote hayo ni halali; Daudi naye ana adui, ana mashahidi wa uongo, ana hofu ya kutelekezwa. Lakini anasema "Kitu kimoja nimekiomba," na kile kimoja si suluhisho la matatizo yake. Je, ungeweza kusema kweli kwamba unamtaka Mungu, au unataka tu kile anachoweza kufanya? Hakuna aibu katika jibu la kweli; aibu ipo katika kujidanganya. Leo, kabla hujalala, andika kwenye karatasi moja ombi lako kubwa la sasa, kisha chini yake andika sentensi hii kwa mkono wako: "Nami nautafuta uso wako, Yahwe." Isome kwa sauti mara moja.

Swali

Mstari wa 10 unakwaruza: "Hata kama baba yangu na mama yangu wakiniacha, Yahwe utanitunza kwako." Ni faraja, ndiyo. Lakini ni faraja inayotolewa kwa mtu ambaye tayari anafahamu uwezekano huo. Na wapo wasomaji ambao hilo si dhana bali historia: mzazi aliyeondoka, nyumba iliyovunjika, upendo uliopaswa kuwa wa kwanza ukawa wa mwisho. Je, Mungu kweli anajaza pengo hilo? Zaburi haisemi kwamba maumivu yanafutwa. Haisemi kwamba mkono wa Mungu unafanana na mkono wa mama. Inasema tu kwamba kuna mtunzaji anayebaki pale ambapo wote wameondoka. Na kisha, baada ya ahadi hiyo kubwa, zaburi haiishii kwa amani bali kwa "Umngoje Yahwe," ikirudiwa mara mbili, kana kwamba mara ya kwanza haikutosha. Kungoja si jibu zuri. Lakini ndilo neno la mwisho analotupa Daudi, na labda unyoofu wake ndio faraja yake.

Wasikilizaji wa Kwanza

Waliokuwa wakiimba zaburi hii walikuwa watu ambao hekalu lilikuwa kitovu cha ulimwengu wao, si jengo la ibada tu bali mahali pa hifadhi halisi. Mtu aliyeshtakiwa kwa uongo angeweza kukimbilia madhabahuni na kushika pembe zake. Hivyo mstari wa 5, "atanificha katika mfuniko wa hema lake," haukuwa sitiari nzuri; ulikuwa picha ya mtu anayekimbia kutoka kwa wanaomwinda. Walipoimba kuhusu "mashahidi wa uongo," walikuwa wakikumbuka mahakama za lango la mji ambapo ushuhuda wa watu wawili uliweza kumuua mtu asiye na hatia. Hapakuwa na mahakama ya rufaa, hapakuwa na polisi. Uso wa Mungu ukificha, mtu alikuwa peke yake kweli kweli.

Muktadha

Zaburi hii inahusishwa na Daudi, na iwe iliandikwa wakati wa kukimbia Sauli au baadaye, inabeba harufu ya maisha ya mtu asiye na uhakika wa kesho. Ulimwengu wake ulikuwa wa heshima na aibu: kichwa kuinuliwa mbele ya adui, mstari wa 6, hakikuwa kiburi bali kurudishiwa hadhi mbele ya jamii iliyokuona umeanguka. Wakati huo hema la kukutania ndilo lilikuwa makao ya Mungu, hema halisi la ngozi na nguzo, linalohamishika, lisilo imara kama jiwe. Ndiyo maana ahadi ya mstari huo huo inashangaza: atanificha hemani, kisha "ataniinua juu ya mwamba." Mahali pa kuhamishika na mahali pa kudumu, vyote viwili ni Mungu.

Tafakari

Ni nini kinachokufanya uendelee kuzungumza na Mungu hata siku ambazo huamini kwamba anasikia?

Kama ungepewa "kitu kimoja" cha Daudi leo, ungeomba nini kwa unyoofu, na jibu lako linakufundisha nini kuhusu moyo wako?