Zaburi 56:3

Maandiko

Mshairi haanzi na ushindi; anaanza na mikono inayomsonga. "Uwe na huruma nami, Mungu, kwa maana watu wananishambulia!" Anawaona wanaomzunguka wakikaribia hatua kwa hatua, wakimkanyaga kama mtu aliyeangushwa sokoni na umati usiojali, na wingi wao pamoja na kiburi chao unamfanya ajisikie mdogo kupita kiasi. Ndipo, katikati ya shinikizo hilo, anatamka sentensi fupi isiyo na mapambo: "Wakati nina woga, nitaweka imani yangu katika wewe." Si tangazo kwamba hofu imeondoka. Ni uamuzi uliofanywa ndani ya hofu, kwa sauti ya mtu anayetetemeka lakini anayejua pa kuelekeza macho. Mstari unaofuata unaonyesha mahali imani hiyo inapoegemea: siyo hisia zake, bali neno la Mungu analolisifu.

Kiini

Tofauti ndogo ya maneno hapa inabeba uzito mkubwa wa kitheolojia. Mshairi hasemi "nikiwa jasiri nitakuamini," wala "ukiniondolea hofu ndipo nitakutumaini." Anaunganisha mambo mawili ambayo sisi huyatenganisha: woga na imani vinakaa chumba kimoja. Imani ya Biblia si kutokuwa na hisia; ni kuelekeza hisia hizo mahali pazuri. Na hilo linasema jambo juu ya Mungu pia. Mungu anayeshughulikiwa hapa si yule anayedai utulivu kabla hajasikiliza; ni yule anayepokea mtu akiwa bado anatetemeka. Neema haingoji mpaka tuwe imara. Ndiyo maana mstari wa nne unaongeza msingi: imani imejengwa juu ya "neno lake," ahadi iliyosemwa, siyo juu ya ujasiri wa moyo unaobadilika kila asubuhi. Hapo ndipo hofu inapopoteza mamlaka yake, siyo sauti yake.

Uzi Mwekundu

Sauti hii ya mtu anayeamua kumtumaini Mungu akiwa bado ametishwa haikuishia kwa mshairi mmoja. Inapitia Agano lote hadi kwenye bustani ya Gethsemane, ambapo Yesu anaomba akiwa na jasho na huzuni ya kufa, na bado anamwita Baba. Hapo ndipo tunaona kilichofichika kwenye mstari huu: kumwamini Mungu katikati ya hofu si udhaifu wa imani, ni umbo lake kamili. Mshairi anatamani adui zake washindwe; Kristo anaingia kwenye kinywa cha adui mwenyewe na kuvunja mauti kutoka ndani. Na mwisho wa zaburi, "umeokoa uhai wangu na mauti," unakuwa zaidi ya kuokoka kwa mkimbizi mmoja. Unakuwa utabiri wa ufufuo, nuru ya uzima ambayo tunatembea ndani yake.

Kioo

Hofu zetu mara nyingi hazina majina ya kishujaa. Ni barua ya daktari inayosubiri kufunguliwa, ni mkutano wa kazi ulioahirishwa bila maelezo, ni mtoto ambaye hajarudi nyumbani na simu haipokelewi, ni deni linalokua kuliko mshahara. Na tunachofanya ni kungoja: tutaomba baada ya hali kutulia, tutamwamini Mungu tutakapojisikia tayari. Mstari huu unakataa mpango huo. Hausemi ngoja mpaka utulie; unasema sasa, ukiwa unatetemeka, elekeza uzito wako kwake. Leo, kabla jua halijazama, taja kwa sauti jambo moja linalokuogopesha sasa hivi, kisha sema maneno haya ya mshairi kwa sauti juu yake: "Wakati nina woga, nitaweka imani yangu katika wewe."

Mhusika Mkuu

Mshairi hapa si shujaa wa kuchonga sanamu. Ni mtu aliyefuatiliwa, anayejua sauti za hatua nyuma yake, anayeona watu wakigeuza maneno yake na kuyafanya silaha. Anajua kuomba rehema kabla ya kuomba ushindi. Na hajifichi: anakiri hofu yake waziwazi, kitu ambacho wanaume wa utamaduni wake hawakuwa wanalipenda sana. Lakini ndani ya ukiri huo kuna ujasiri wa aina nyingine. Anataja kwamba Mungu anazihesabu hata kutangatanga kwake, kwamba machozi yake yamehifadhiwa. Mtu huyu si mwenye nguvu; ni mwenye kujua wapi nguvu inapatikana. Ndiyo maana swali lake, "mtu wa kawaida atanifanya nini?" si kiburi bali ni kupima upya ukubwa wa adui mbele ya ukubwa wa Mungu.

Wasikilizaji wa Kwanza

Fikiria wasikilizaji wa kwanza: watu wa kijiji walio chini ya himaya ya mfalme mwingine, wanaojua maana ya askari wageni kupita barabarani, kodi inayopanda, na jirani anayeweza kuwa mtoa taarifa. Walipoisikia zaburi hii ikiimbwa hekaluni au kwenye kusanyiko la familia, hawakuisikia kama shairi la ndani ya moyo tu. Waliisikia kama sauti ya mtu kama wao, ambaye mashtaka ya uongo yanaweza kumgharimu shamba au maisha. Katika ulimwengu ambao heshima na aibu vilikuwa sarafu halisi, kukiri hofu hadharani kulikuwa hatari. Lakini mshairi anafanya hivyo kwa sababu anamwamini hakimu mkuu zaidi kuliko umma. Hapo walipata ruhusa ya kuwa wanyonge mbele ya Mungu.

Undani

Angalia neno dogo linaloanzisha mstari: "Wakati." Si "ikiwa." Mshairi hadhani hofu ni ajali adimu itakayompata labda mara moja maishani; anajua itarudi, na anaweka uamuzi tayari kabla haijafika. Ni kama mtu anayeweka taa karibu na kitanda kwa sababu anajua umeme utakatika. Na kitenzi anachotumia kwa kuamini, batach katika Kiebrania, maana yake ni kuegemeza uzito wako wote juu ya kitu, kama mtu anayelala chini kwa kuamini kuwa sakafu itamshika. Si maoni; ni mwili mzima ukikabidhiwa. Hivyo mstari huu ni ahadi ya mtu anayejua kuwa giza litarudi, na ameshaamua ni nani atakayembeba likirudi.

Tafakari

Ni hofu gani unayoshikilia kwa siri kwa sababu unadhani imani halisi haipaswi kuambatana na woga?

Mshairi anategemea "neno lake" badala ya hisia zake; ni ahadi gani halisi ya Mungu unayoijua vizuri vya kutosha kuiegemea usiku wa manane?