Warumi 5:8

Maandiko

Paulo anaweka mizani mbili karibu na kila mmoja. Upande mmoja ni hesabu ya kibinadamu ya mstari wa saba: ni vigumu mtu kufa kwa ajili ya mtu mwenye haki, na pengine mtu angethubutu kufa kwa ajili ya mtu mwema. Upande mwingine, mstari wa nane unavunja mizani hiyo kabisa: "Lakini Mungu amehakikisha upendo wake mwenyewe kwetu, kwa sababu wakati tulipokuwa tungali wenye dhambi, Kristo alikufa kwa ajili yetu." Yaani, Mungu hakusubiri tuwe wa kupendeza kwanza. Hakuthibitisha upendo wake kwa maneno wala kwa ahadi tu, bali kwa kifo halisi cha Mwana wake, kilichotokea wakati tulipokuwa bado tumesimama upande mbaya wa mstari. Kipimo cha upendo huu si hisia zetu wala hali yetu, bali tukio la Msalaba.

Kiini

Neno la msingi hapa ni "amehakikisha", yaani anaonyesha wazi, anathibitisha kwa ushahidi. Upendo wa Mungu si hoja ya kubahatisha; umewekwa hadharani mahali fulani, wakati fulani, katika mwili wa Yesu wa Nazareti. Na kile kinachoshtua ni wakati wake. Kama Kristo angekufa baada ya kutubu kwetu, tungeweza kusema kwamba upendo wa Mungu ni malipo ya toba yetu, tuzo la wale waliojirekebisha. Paulo anaziba mlango huo. Tulipokuwa "tungali wenye dhambi", wakati tulipokuwa "maadui" kama asemavyo mstari wa kumi, ndipo hasa hatua ilipochukuliwa. Hii inamaanisha kwamba injili siyo mpango wa kuwaboresha watu wema, bali ni tendo la Mungu kwa watu waliokuwa hawana chochote cha kumvutia. Neema kwa hiyo si msaada wa nyongeza; ni msingi wenyewe, na hakuna kingine chini yake.

Uzi Mwekundu

Msalaba haukutokea ghafla katika historia. Paulo mwenyewe anaonyesha hivyo katika mistari inayofuata, akimwita Adamu "mfano wa yeye ambaye angekuja". Yaani, tangu mwanzo wa Biblia kuna mtu mmoja ambaye matendo yake yanawahusu wengi. Adamu alitutumbukiza katika kifo bila sisi kupiga kura; Kristo anatuinua katika uzima kwa njia ile ile ya uwakilishi. Na kati ya hao wawili kuna njia nzima ya Agano la Kale ikiashiria kitu kimoja: damu inayomwagwa kwa ajili ya wengine. Kondoo wa Pasaka, mbuzi wa Siku ya Upatanisho, mtumishi anayechomwa kwa ajili ya makosa ya watu. Vyote vilikuwa vivuli vya kile kilichotokea "kwa wakati muafaka". Mstari wa nane ndio mahali ambapo ahadi ndefu ya Mungu inapata mwili na tarehe.

Kioo

Kuna sehemu ndani yetu inayopenda kufikiri kwamba Mungu alituokoa kwa sababu aliona kitu ndani yetu. Labda ni kwamba tulikuwa bora kuliko jirani, au kwamba tulikuwa na uwezo wa kubadilika. Mstari huu unaliondoa wazo hilo mkononi mwetu. Lakini pia unaponya kitu kingine: hofu ya kwamba upendo wa Mungu unategemea utendaji wako wa juma hili. Ukiwa umekosa maombi, umeanguka tena katika hasira ile ile mbele ya watoto wako, umeficha kitu kuhusu pesa au kuhusu mwili wako, upendo huu haukujengwa juu ya ukamilifu wako tangu mwanzo, kwa hiyo hauwezi kubomolewa na kushindwa kwako leo. Chukua dakika tano sasa, taja kwa sauti kosa moja unalolificha kwa aibu, kisha sema juu yake maneno haya: "Kristo alikufa kwa ajili yetu."

Wasikilizaji wa Kwanza

Waliosoma barua hii mjini Roma walikuwa mchanganyiko: Wayahudi waliorudi baada ya kufukuzwa, na wapagani walioingia katika imani bila kupitia sheria ya Musa. Kila kundi lilikuwa na sababu ya kujiona bora. Wayahudi walikuwa na agano, tohara na maandiko; wapagani walikuwa wengi na wenye nguvu katika mji ule. Paulo anaziweka pande zote mbili katika neno lile lile: "wenye dhambi", "maadui". Katika mji uliojengwa juu ya heshima, ulinzi wa matajiri na cheo cha kijamii, hii ilikuwa kelele isiyo ya kawaida. Hakuna mtu aliyempata Mungu kwa sifa zake. Na kwa mtumwa aliyekuwa akisikiliza barua hii ikisomwa, hii ilikuwa habari ya kushangaza zaidi: yeye pia yumo ndani ya neno "sisi".

Undani

Kaa kidogo na maneno "upendo wake mwenyewe". Paulo hakusema tu upendo, bali upendo unaomhusu Mungu binafsi. Katika ulimwengu wa Kirumi, miungu ilikuwa na upendeleo, si upendo; iliweza kusaidia unapotoa sadaka ya kutosha. Wazo la Mungu anayeonyesha moyo wake kwa kufa lilikuwa geni kabisa. Zaidi ya hayo, Paulo hatenganishi kifo cha Yesu na upendo wa Mungu Baba, kana kwamba Mwana ni mpole na Baba ni mkali. Msalaba ni ushahidi wa moyo wa Mungu mwenyewe, siyo kitu kilichomlazimu. Ndiyo maana mstari wa tano unasema upendo huu "umemwagwa" mioyoni mwetu kwa Roho Mtakatifu: kile kilichoonyeshwa hadharani Golgotha kinaingizwa ndani yetu, si kama fundisho tu bali kama uhakika unaoishi.

Muktadha

Barua ya Warumi iliandikwa mwishoni mwa miaka ya hamsini, Paulo akiwa njiani kuelekea Yerusalemu na akitumaini kufika Hispania. Aliandika kwa kanisa asilolijua vizuri, akiweka wazi injili anayoihubiri. Sura nne za kwanza zilijenga hoja kwamba wote, Wayahudi na Wayunani, wako chini ya dhambi na kwamba haki inakuja kwa imani, kama ilivyokuwa kwa Abrahamu. Sura ya tano inaanza na matokeo: amani na Mungu, msimamo katika neema, hata furaha ndani ya mateso. Mstari wa nane ni nanga ya yote hayo. Katika mji ambao maisha ya Mkristo yalikuwa hatarini na mateso yalikuwa karibu, swali halikuwa la kinadharia: Je, Mungu bado ananipenda? Jibu la Paulo halielekezi ndani, bali nyuma, kwenye msalaba.

Tafakari

Ni wapi maishani mwako unajaribu kwanza kujiboresha kabla ya kumkaribia Mungu, na mstari huu unasemaje kuhusu mpangilio huo?

Kama upendo wa Mungu ulionyeshwa kwako ukiwa bado adui, hii inabadilishaje jinsi unavyomtazama mtu unayemwona kuwa hastahili neema?