Zekaria 12:3

Maandishi

Mungu anasema juu ya mji mdogo uliokuwa ukijaribu kujirudia baada ya uhamisho: "nitaifanya Yerusalemu kuwa jiwe zito kwa watu wa jamaa zote." Yeyote atakayejaribu kuliinua jiwe hilo atajeruhiwa, ataumia mgongo wake, atajihumiza. Na hata hivyo mataifa yote yatakusanyika kinyume cha mji huo, kama kwamba hayajafunzwa kitu.

Muktadha

Fikiria Yerusalemu ya mwaka 500 kabla ya Kristo. Si mji mkubwa. Ni kijiji chenye kuta zilizovunjika, nyumba zilizojengwa kwa mawe ya magofu ya zamani, watu elfu kadhaa wakiishi kati ya majivu ya enzi ya Daudi. Yehuda ni wilaya ndogo ya himaya ya Uajemi, inayolipa kodi, isiyokuwa na jeshi, isiyokuwa na mfalme. Majirani wa karibu, Wasamaria, Waedomu, Waashdodi, wanawaona wahamiaji hawa waliorejea kama kundi la wenye ndoto. Hekalu limesimama, lakini ni dogo kuliko la Solomoni; wazee waliokumbuka la kwanza walilia walipoliona. Katika mazingira hayo, Mungu anatangaza kwamba mji huu usio na maana kijeshi utakuwa mzigo unaoshinda nguvu za dunia yote. Ilikuwa ni kauli ya kuchekesha, karibu, kwa yeyote aliyetazama kuta zile.

Kiini

Kitenzi cha msingi hapa ni cha mazoezi ya kijijini: neno la Kiebrania eben ma'amasah, "jiwe la kuinuliwa", linaonekana mara moja tu katika Biblia yote. Katika viwanja vya vijiji vya kale, wanaume vijana walionyesha ubabe kwa kuinua jiwe kubwa. Wengine walifaulu kulisogeza inchi kadhaa; wengine walipasuka misuli na kuondoka wakichechemea. Mungu anasema: Yerusalemu ni jiwe hilo. Si kwamba mji huo una nguvu zake; jiwe halifanyi kitu, linakaa. Nguvu ni ya yule aliyelifanya kuwa zito. Hapa ndipo theologia iko: Mungu hutetea watu wake si kwa kuwapa majeshi, bali kwa kujiunga nao hivi kwamba kuwagusa ni kugusa yeye. Udhaifu wao haubadilishwi kwa nguvu; udhaifu wao unakuwa mahali pa uwepo wake.

Uzi wa Pamoja

Picha ya jiwe haikufia hapo. Yesu, akizungumza katika mji huo huo karne tano baadaye, alinukuu zaburi juu ya jiwe lililokataliwa na waashi, kisha akaongeza: yeyote atakayeanguka juu ya jiwe hilo atavunjika vipande (Luka 20:18). Yeye mwenyewe akawa kile ambacho Yerusalemu kilikuwa kivuli chake: uwepo wa Mungu katika hali ya kutoonekana kuwa na nguvu, msumari wa kujikwaa kwa himaya. Na Zekaria mwenyewe anaelekea huko. Mistari saba baadaye anasema watamtazama "waliomchoma kwa mkuki" na kuomboleza kama kwa mwana wa pekee. Yaani ulinzi wa Mungu na jeraha la Mungu ziko katika sura moja. Jiwe zito ambalo linavunja mataifa ni pia yule anayechomwa na watu wake. Huo ndio uzi: ushindi wa Mungu haupitii nguvu, unapitia jeraha.

Kioo

Wewe unajua hisia ya kuwa Yerusalemu ndogo. Kuta zilizobomoka: ndoa inayohitaji ukarabati wa miaka, kazi ambayo umeshindwa kuilinda, mwili unaozeeka kinyume na matakwa yako, akiba ya pesa iliyopungua wakati bei zikipanda. Na karibu nao, majirani wenye kujiamini, wenzako wa kazi, familia inayoonekana imefaulu. Hofu yako ni kwamba udhaifu wako ni mwisho wa hadithi yako. Mstari huu haukuahidi kuta mpya. Unaahidi kwamba Mungu ameamua kujifunga na kile kidogo ulichobaki nacho, na kwamba yeyote atakayejaribu kukibomoa anajihumiza mwenyewe. Lakini kumbuka: jiwe halijigambi. Haliruhusiwa kujivuna. Linakaa tu pale lilipowekwa. Leo, chukua dakika tano, andika kwenye karatasi jambo moja ambalo linakuonyesha dhaifu zaidi sasa, na chini yake andika maneno haya: "Mungu ameamua kukaa hapa." Kisha isome kwa sauti.

Swali

Lakini mstari huu unamaliza kwa kitu kinachotatiza: "mataifa yote ya dunia yatakusanyika kinyume cha mji huo." Yaani ahadi ya ulinzi haiondoi kuzingirwa. Mungu analifanya jiwe kuwa zito, na bado adui wanakuja. Kwa wasomaji wa kwanza hilo lilimaanisha kwamba hakuna amani ya kudumu inayokuja bila majeshi kuonekana upeo wa macho kwanza. Na kwa sisi? Haina maana kusema kwamba Mungu huzuia dhiki kabla ya kufika. Hafanyi hivyo. Zekaria hajaahidi mji usiozingirwa; ameahidi mji usioinuliwa. Tofauti hiyo ni ndogo kwa maneno na kubwa sana kwa maisha. Inamaanisha kwamba unaweza kuzungukwa kabisa na usiangushwe, na kwamba hesabu ya Mungu ya ushindi haifanani na hesabu yetu ya raha. Hilo si jibu la kutuliza moyo haraka. Ni jibu la kutufundisha kusubiri.

Mhusika Mkuu

Mstari wa kwanza wa sura hii unatutambulisha yule anayesema: yeye "azitandaye mbingu na kuweka msingi wa dunia, aiumbaye roho ya mtu ndani yake." Kwa nini vyeti hivyo vitatu kabla ya ahadi ndogo juu ya mji mdogo? Kwa sababu Mungu anajua tatizo letu. Tunaamini anaweza kutandaza mbingu; tunashindwa kuamini anajali kuta za Yerusalemu. Yeye anaunganisha hayo mawili kwa kusudi. Mkono uliopima msingi wa dunia ni mkono unaoweka jiwe mahali pake katika uwanja wa kijiji. Na yule anayeumba roho ya mtu ndani yake anajua pia misuli itakayopasuka kwa wanaojaribu kuliinua. Huyu ni Mungu asiyegawa ukuu wake na huruma yake. Anajihusisha, anajifunga, na mwishoni, katika mstari wa kumi, anajiruhusu kuchomwa.

Tafakari

Ni sehemu gani ya maisha yako unayoiona kama magofu, ambayo Mungu anaweza kuwa akiiita jiwe lake zito?

Unatofautisha vipi kati ya ahadi ya Mungu kwamba hutaangushwa na matumaini yako kwamba hutazingirwa?