Zekaria 12

Andiko Lenyewe

Mungu anayezitandaza mbingu na kuuumba uhai ndani ya mwanadamu anatangaza jambo dogo kwa macho ya dunia: mji mmoja, Yerusalemu, utakuwa "kikombe kiwafadhaishacho watu wote wamzungukao" na "jiwe zito kwa watu wa jamaa zote." Mataifa yatakusanyika dhidi yake, lakini farasi wao watapigwa kwa upofu na wapanda farasi kwa wendawazimu, huku watawala dhaifu wa Yuda wakigeuka kuwa miali ya moto katikati ya nafaka kavu. Kisha ukurasa unageuka ghafla: hakuna sherehe ya ushindi, bali machozi. Mungu anamwaga "roho ya huruma na kuiombea," watu wanamtazama yeye "waliomchoma kwa mkuki," na nchi nzima inaingia katika maombolezo ya ukoo baada ya ukoo, kila mmoja peke yake, hata wake wakitengwa na waume zao.

Kiini

Kuna mshangao katika mpangilio wa sura hii ambao ni rahisi kuukosa. Ushindi unatangulia, maombolezo yanafuata. Kwa kawaida tungetegemea kinyume chake: watu wanaomboleza, wanatubu, kisha Mungu anawaokoa. Hapa Mungu anatenda kwanza, anapigana kwanza, anamwaga Roho kwanza, na ndipo moyo wa mwanadamu unapovunjika. Hii si fundisho dogo. Inatuambia kwamba toba ya kweli si kitu tunachokizalisha ndani yetu ili kumshawishi Mungu; ni zawadi anayoitoa. "Roho ya huruma" haiji kama tuzo kwa wale waliolia vya kutosha; inakuja kama neema kwa wale ambao bado hawajajua wanapaswa kulia. Na kinachofunuliwa machoni pao si orodha ya makosa, bali mtu: "wataniangalia mimi, waliomchoma kwa mkuki." Mungu aliyetandaza mbingu anajitambulisha kama yule aliyejeruhiwa na mikono ya watu wake mwenyewe, na bado anawaombea.

Uzi wa Pamoja

Zekaria aliandika karne tano kabla ya Kalvari, kwa jamii ndogo iliyokuwa ikijenga upya hekalu lililoharibika, na hakuna ishara kwamba alielewa kikamilifu maneno aliyoyapokea. Lakini Yohana, akisimama chini ya msalaba na kuona mkuki wa askari ukichoma ubavu wa Yesu, alikumbuka mstari huu na kuuandika katika Injili yake. Si kwamba Yohana aliusokota mstari ili uendane na tukio; ni kwamba tukio lilifungua mstari. Hapa ndipo uzi unapoonekana: Mungu anayetetea mji wake kwa nguvu zote za mbingu ndiye yule yule anayeruhusu kuchomwa. Ushindi wa sura hii hauji kwa upanga wa Yuda bali kwa jeraha la Mungu mwenyewe. Na maombolezo yanayofuata si adhabu; ni mwanzo wa uponyaji, kwa sababu sura inayofuata inafungua chemchemi ya kuoshea dhambi.

Kioo

Kuna aina ya huzuni tunayoiogopa kuliko adhabu: ile inayotokea tunapotambua kwamba tuliumiza mtu aliyetupenda, na hatuwezi kurudisha nyuma. Labda ni baba uliyemnyamazia miaka kumi. Labda ni mwenzi wako unayemkosoa kwa maneno madogo madogo kila jioni hadi akaacha kujitetea. Tunajenga mifumo ya kujihami: tulikuwa na haki, walianza wao, hatukujua. Zekaria anatuonyesha siku ambayo mifumo hiyo inaanguka si kwa shutuma bali kwa upendo, pale Roho anapomwagwa na macho yanapoinuka. Hatulii kwa sababu tunaogopa; tunalia kwa sababu hatimaye tunaona. Leo, soma mstari wa kumi kwa sauti, kisha kaa kimya dakika tano ukiuliza swali moja tu: "Bwana, mkuki wangu uko wapi?" Usijibu haraka; subiri jibu lije.

Undani Mmoja

Maombolezo haya yanaelezwa kwa undani wa ajabu: ukoo wa Daudi peke yake, ukoo wa Nathani peke yao, Lawi peke yao, Washimei peke yao, na "wake zao watakuwa peke yao mbali na waume." Kwa nini Mungu anasisitiza utengano huu mara sita? Tungetegemea taifa lililoponywa lijikusanye pamoja. Lakini kuna huzuni isiyoweza kushirikiwa. Hakuna mtu anayeweza kulia machozi yako ya toba kwa niaba yako, wala mume kwa mke wake. Kila mmoja hukutana na Mungu peke yake, uso kwa uso, bila kujificha nyuma ya ukoo au historia ya familia. Na bado hii si upweke wa kukata tamaa: nchi nzima inalia kwa wakati mmoja. Umoja halisi unazaliwa pale kila mmoja anapokuwa amekubali kuwa peke yake mbele za Mungu.

Mhusika Mkuu

Mungu wa sura hii ni mgumu kumweka katika sanduku moja. Anajitambulisha kwa ukubwa usiopimika, yule "azitandaye mbingu na kuweka msingi wa dunia," na mara moja anashuka hadi ndani kabisa ya mwanadamu, "aiumbaye roho ya mtu ndani yake." Yeye ni Yahwe wa majeshi anayepiga farasi kwa upofu, na pia ni yule anayemwaga "roho ya huruma." Anawatetea watu wake kwa ukali wa moto katika nafaka kavu, na wakati huo huo anawaita waangalie jeraha walilomsababishia. Ni Mungu mwenye wivu wa upendo, si wa kiburi; anapigana si kwa sababu heshima yake imeguswa bali kwa sababu watu wake wamezungukwa. Na pale anapoweza kudai ushindi, anachagua kuonyesha kovu badala yake.

Swali Gumu

Kwa nini Mungu asema "waliomchoma" na kisha "wataniangalia mimi"? Nani hasa alichomwa? Maandiko hayafafanui. Wanazuoni wamejaribu kujaza pengo hili kwa karne nyingi na bado linabaki wazi. Labda hapo ndipo nguvu yake ilipo: pengo hili linakataa kufungwa kwa sababu linaonyesha kitu ambacho lugha ya kawaida haiwezi kubeba, yaani kwamba Mungu anaweza kujeruhiwa na watu wake na bado asiwaache. Swali la pili ni gumu zaidi: kwa nini wokovu lazima upitie machozi? Kwa nini Mungu hawezi tu kutusamehe bila kutufanya tuone tulichofanya? Sijui jibu kamili. Ninachojua ni kwamba msamaha usioona jeraha si msamaha bali ni kusahau, na Mungu hatutakasi kwa kutusahaulisha. Anatutakasa kwa kutufungua macho.

Tafakari

Ni wapi katika maisha yako unangoja kuwa na hisia sahihi kabla ya kumwendea Mungu, wakati sura hii inasema yeye anaanza kwanza?

Kama Mungu angekuonyesha leo jeraha moja ulilomsababishia yeye au mtu wake, ungependa kuliona, au ungegeuza macho?