1 Juan 1:1

Ang Teksto

Isang pangungusap na parang naubusan ng hininga. Hindi ito nagsisimula sa "Ako, si Juan," kundi sa isang bagay: "Na kung alinman mula sa simula." May umiiral na bago pa ang lahat, at ang kakaiba, naabot ito ng mga pandama ng tao. Narinig ng tainga. Nakita ng mata. Tinitigan nang matagal, hindi sulyap lamang. At pagkatapos, ang pinakamatapang na pahayag: "nahawakan ng aming mga kamay." Hindi pa tapos ang pangungusap sa talatang ito; kailangan pa ni Juan ng dalawa pang talata bago niya masabi ang pandiwa. Para siyang matandang lalaking nauutal sa sobrang alaala. Ang tinutukoy niya, sa huli, ay ang "Salita ng buhay," ang Isa na kasama ng Ama at ngayo'y hinayag sa atin.

Ang Puso ng Mensahe

Ang walang hanggan ay naging mahahawakan. Iyan ang sentro, at hindi ito neutral na impormasyon; may bigat itong moral. Kung ang Diyos ay pumasok sa laman, sa pawis, sa gutom, sa mga kamay na kayang hawakan ng kapwa, hindi na natin puwedeng ipagtanggol ang uri ng pananampalatayang nananatili sa loob ng ulo. Ang mga kalaban ni Juan ay naniniwala sa isang Cristo na masyadong espirituwal para madungisan ng katawan, at ang resulta ay malinaw sa buong sulat: naging kaswal sila sa kasalanan at malamig sa kapatid. Ang Diyos na tumatanggap ng katawan ay Diyos na nagmamalasakit kung paano mo ginagamit ang iyong katawan, ang iyong oras, at ang iyong pera. Ang doktrina ng pagkakatawang-tao ay hindi palamuti sa Pasko; ito ang pundasyon ng tunay at konkretong pag-ibig.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May sinasadyang alingawngaw dito: "mula sa simula." Binuksan ni Juan ang kaniyang ebanghelyo sa gayon ding paraan, at bago pa niya iyon, binuksan ng Genesis ang buong Kasulatan sa "Nang pasimula." Ang Diyos na nagsalita at nagkaroon ng liwanag ay ang Diyos na ngayo'y nagsalita sa isang katawang tao. Pero tingnan ang pagbabago: sa Genesis, nagsalita ang Diyos mula sa hindi maabot; dito, "nahawakan ng aming mga kamay." Ang buong kuwento ng pagliligtas ay paglapit ng Diyos, mula sa tolda sa disyerto, sa templo, hanggang sa isang katawang nakasalo sa hapag. At hindi ito humihinto kay Cristo: "sa gayon ay magkaroon kayo ng pakikisama sa amin." Ang pisikal na paglapit ng Diyos ay nagiging pisikal na pagsasama ng kaniyang bayan.

Ang Salamin

Kaya kailangan nating tanungin kung saan tayo tumatakas sa katawan. May pananampalatayang mahusay sa pag-post, magaling sa talakayan, marunong sa termino, pero walang bakas sa kalendaryo at sa bank statement. Madaling mahalin ang sangkatauhan sa abstrakto at mahirap tiisin ang kapatid na may amoy, may utang, may inuulit-ulit na kuwento. Tanungin mo: sino ang huling taong hinawakan mo nang may malasakit? Kanino ka huling nakisalo ng pagkain na hindi mo kasundo? Ang Diyos ay hindi nagpadala ng ideya; nagpadala siya ng katawang mapapako. Kung ang pananampalataya mo ay nananatiling nasa loob ng bungo, hindi pa ito nakakaabot sa lugar na pinuntahan ng Diyos. Ngayong araw, hanapin ang isang taong tunay mong nakita ngayong linggo at padalhan siya ng maikling mensahe na nagsasabi ng isang konkretong bagay na napansin mo sa kaniya.

Ang Pangunahing Tauhan

Isang matandang lalaki ang nagsusulat, at mahihinuha mo iyon sa istruktura ng pangungusap. Bumabalik siya, inuulit, hinahaba, tila ayaw pakawalan ang alaala. Apat na pandiwa ang ginamit niya bago pa man niya masabi kung sino ang tinutukoy niya: narinig, nakita, natunghayan, nahawakan. Hindi ito retorikang pampalamuti; ito ang tinig ng saksi na nakaalala ng mga detalyeng hindi na kayang lapatan ng maayos na balarila. Sa likod nito ay isang tao na, ilang dekada na ang nakalipas, sumandal sa dibdib ng isang lalaking pinatay at pagkatapos ay nabuhay. Ang buong sulat niya ay maigting, halos bungad-bungad ang pagsasalita tungkol sa pagsisinungaling at pag-ibig, dahil may nakita siyang hindi niya kayang ipagpalit sa mas eleganteng bersiyon ng katotohanan.

Konteksto

Sumusulat si Juan sa mga iglesiyang gulong-gulo. May umalis sa kanila, at hindi basta umalis: nagdala sila ng bersiyon ng pananampalataya kung saan ang tunay na espirituwalidad ay walang kinalaman sa laman. Sa mundong Griyego, marangal ang ideyang iyon; bulgar ang katawan, dalisay ang kaluluwa. Ang bunga ay dalawang panig ng iisang barya: may hindi na seryoso sa kasalanan dahil "espirituwal" naman sila, at may hindi na nagmamalasakit sa kapwa dahil materyal lamang daw ang pangangailangan ng kapwa. Kaya nagsimula si Juan hindi sa argumento kundi sa pandama. Hindi siya nakipagdebate; nagpatotoo siya. Sa lipunang may bigat pa ang salita ng saksing nakakita mismo, ito ang pinakamatinding sagot na maibibigay niya.

Ang Detalye

Ang salitang isinalin na "natunghayan" ay hindi sulyap. Sa Griyego, ito ang pagmamasid na matagal at sinasadya, gaya ng panonood sa isang tanawing hindi mo kayang talikuran. Hindi lang nakita ng mga apostol si Jesus; pinagmasdan nila siya sa loob ng mga taon, sa pagod, sa galit, sa pagluha sa libingan ng kaibigan. At sa ganoong matagal na pagmamasid, doon nila napagpasyahan kung sino siya. May aral ito para sa atin: ang pananampalataya ay bihirang ipinanganak sa isang matinding sandali at kadalasan ay sa pagtitiyagang tumingin nang matagal. Huwag kang magmadali sa harap ng ebanghelyo. Ang tumitingin nang mabilis ay nakakakita ng kaunti.

Pagninilay

Sa anong bahagi ng iyong buhay ang pananampalataya mo ay nanatiling ideya at hindi pa naging gawa ng katawan, oras o pera?

Kung tatanungin ka ngayon kung ano ang "narinig, nakita at nahawakan" mo kay Cristo, ano ang mga konkretong maisasagot mo?