1 Mga Hari 21

Ang Teksto

May ubasan si Nabot sa Jezreel, katabi mismo ng palasyo ni Ahab. Gusto itong bilhin ng hari para gawing taniman ng gulay, pero tumanggi si Nabot: hindi ibinebenta ang mana ng mga ninuno. Umuwi si Ahab na nakasimangot, humiga, at ayaw kumain. Si Jezebel ang kumilos: sumulat siya ng mga liham sa pangalan ng hari, nagpahayag ng pag-aayuno, nagtanim ng dalawang sinungaling na saksi, at pinagbato si Nabot hanggang mamatay. Bumaba si Ahab sa ubasan para angkinin ito, at doon siya sinalubong ni Elias na may dalang salita ni Yahweh: dudilaan ng mga aso ang dugo ng hari kung saan dinilaan ang dugo ni Nabot. Nang marinig ito ni Ahab, pinunit niya ang kaniyang kasuotan, nagsuot ng sako, at nag-ayuno. At doon nagbago ang tiyempo ng hatol.

Ang Ubod

Tatlong salita ang nagtatalo sa kabanatang ito: mana, pagnanasa, at ang salita ni Yahweh. Sinagot ni Nabot ang hari nang hindi gamit ang wika ng negosyo kundi ng pananampalataya: "Nawa'y ipagbawal ni Yahweh na dapat kong ibigay sa iyo ang lupain na ipinamana ng aking mga ninuno." Para sa kaniya, hindi kalakal ang lupa; hiram ito sa Diyos, may pangalan ng lahi, may utang na loob sa hinaharap. Ang trahedya ay hindi lamang na may napatay, kundi na ginamit ang relihiyon mismo bilang kubli ng pagpatay: may pag-aayuno, may pormal na paglilitis, may mga nakatatanda na sumunod nang walang tanong. Maayos ang lahat sa labas. At saka dumating ang salita ni Yahweh, hindi sa templo kundi sa gitna ng ninakaw na ubasan, kung saan nakatayo ang hari na akala niya ay tapos na ang usapan. Nakikita ng Diyos ang hindi nakikita ng korte. At hindi siya tahimik.

Ang Sinulid

Isang inosenteng lalaki, dalawang binayarang saksi, isang paratang ng pamumusong, at isang pagpatay na isinagawa sa labas ng lungsod habang naghihintay ang mga makapangyarihan ng kanilang pakinabang. Kapag binasa natin ang mga Ebanghelyo pagkatapos ng kabanatang ito, may kakaibang alingawngaw tayong maririnig. Hindi ito alegorya at hindi ito hula; isa itong pattern na paulit-ulit sa mundong sakop ng kasakiman. Ang pagkakaiba: ang dugo ni Nabot ay humihingi ng paghihiganti, at dumating ito. Ang dugo ni Cristo ay dumanak para sa mismong uri ng tao na nagpadanak nito, para sa mga Ahab at mga nakatatandang sumunod nang walang tanong. Pareho silang inilabas ng lungsod. Ang isa ay para mabura ang katarungan, ang isa ay para tubusin ang mga bumura nito. At ang mana na ipinagtanggol ni Nabot hanggang kamatayan, ang lupaing hindi ibinebenta, ay naging larawan ng pamanang hindi kayang nakawin ninuman.

Ang Salamin

Bihira tayong maging Jezebel. Mas madalas tayong Ahab: nakahiga sa kama, nakaharap sa pader, tampo dahil may isang bagay na hindi natin makuha. Ang lupa ng kapatid na hindi mapaghatian nang pantay. Ang posisyong napunta sa iba. Ang bahay ng kaibigan. At hindi tayo pumapatay; hinahayaan lang nating may ibang gumawa ng marumi para sa atin, at hindi tayo nagtatanong kung paano nangyari ang himala. Ang pinakamapanganib na kasalanan sa kabanatang ito ay hindi ang galit kundi ang katahimikan ni Ahab pagkatapos: bumangon siya, bumaba, kinuha, at hindi nagtanong. Kaya ngayon: isipin mo ang isang bagay na pag-aari ng iba na matagal mo nang inaasam, at sabihin nang malakas, "Hindi ito akin," at banggitin ang pangalan ng may-ari sa isang maikling panalangin ng pagpapala.

Ang Tanong

Nagsuot si Ahab ng sako, at inurong ng Diyos ang hatol. Patay pa rin si Nabot. Walang naibalik sa ubasan, walang humingi ng tawad sa balo, at ang sakunang ipinangako ay inilipat sa anak na wala namang ginawa. Paano ito makatarungan? Hindi sinasabi ng teksto na nagbago ang puso ni Ahab; sinasabi lang na "ibinaba niya ang kaniyang sarili." At tumugon ang Diyos kahit doon. Nakakainis ito. Mas gusto natin ang Diyos na hindi nadadala ng huling-minutong pagsisisi ng isang mamamatay-tao. Pero kung ganoon siya kabilis magpaurong, ano pa ang natitirang pag-asa para sa akin? Iniiwan ng teksto ang parehong tanong na bukas, at hindi ko ito isasara para sa iyo.

Ang Detalye

Pansinin ang isang salita: "bumangon." Sinabi ito ni Jezebel: "Bumangon ka at kumain." Sinabi niya ulit pagkatapos ng pagpatay: "Bumangon ka at kunin ang ubasan." At sinabi rin ito ni Yahweh, sa ibang tao: "Bumangon ka at makipagkita kay Ahab." Dalawang tinig ang tumatawag sa parehong salita. Ang isa ay bumabangon sa utos ng kaniyang asawa para angkinin; ang isa ay bumabangon sa salita ng Diyos para humarap. At sa dulo, humiga ulit si Ahab, pero nakadamit ng sako ngayon. Ang buong kabanata ay kuwento ng kung kaninong tinig ka bumabangon sa umaga.

Ang Unang Nakinig

Binasa ito ng mga Israelitang nawalan na ng lupa. Sila ang nakaranas ng pagkatapon, ang mga nagmana ng bukid na hindi na nila mabalikan. At sa kanila, ipinaliwanag ng kuwentong ito ang lahat: nagsimula sa isang ubasan. Naintindihan nila ang bigat ng tinanggihan ni Nabot, dahil sa batas nila ay hindi tuluyang naibebenta ang mana ng lahi. Narinig din nila ang isang bagay na madalas nating nilalampasan: ang mga nagsagawa ng krimen ay hindi mga sundalo kundi ang mga nakatatanda ng kaniyang sariling bayan, mga kapitbahay ni Nabot. Alam nila kung gaano kabilis sumunod ang isang komunidad sa liham na may selyo ng hari.

Pagninilay

Kaninong tinig ang unang naririnig mo kapag may bagay na hindi mo makuha: ang tinig na nagsasabing "bumangon ka at kunin," o ang tinig na tumatawag sa iyong humarap?

May "ubasan" ka bang inaangkin ngayon na hindi naman talaga sa iyo, at sino ang nananahimik para hindi ka matanong?