Ezekiel 1:3

Ang Teksto

Sa gitna ng kuwentong isinasalaysay ni Ezekiel sa unang panauhan, biglang pumapasok ang isang boses na parang tagapagtala: dumating ang salita ni Yahweh kay Ezekiel na anak ni Buzi, ang pari, doon sa lupain ng mga Caldeo sa tabi ng Kanal Kebar. At hindi lang salita: "Dumating ang kamay ni Yahweh sa kaniya roon." Isang pangalan, isang angkan, isang tungkulin, isang lugar na malayo sa lahat ng dapat sana niyang kinaroroonan.

Ang Puso ng Teksto

Tatlong bagay ang binabanggit tungkol kay Ezekiel: anak siya ni Buzi, pari siya, at nasa lupain siya ng mga Caldeo. Ang una at pangalawa ay walang saysay kung wala ang templo. Ang pari ay nabubuhay para sa altar, at ang altar ay nasa Jerusalem, mahigit isanlibong kilometro ang layo. Sa lupain ng mga Caldeo, siya ay isang pari na walang paglilingkuran, isang bihag na may pamagat na wala nang laman.

At doon mismo, sa lugar na itinuturing na marumi, dumarating ang salita. Hindi sa banal na lugar kundi sa lupain ng mga nanalakay. Ang Diyos ng Israel ay hindi nakatali sa arko o sa gusali. Kaya niyang tawirin ang disyerto at hanapin ang isang lalaking naghihintay ng tungkuling hindi na darating.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang buong kuwento ng kaligtasan ay may isang paulit-ulit na hugis: ang Diyos na lumalapit sa mga taong nasa maling lugar. Tinatawag niya si Abraham mula sa Ur, si Moises mula sa likod-bayan ng Midian, at ngayon si Ezekiel mula sa tabi ng isang kanal sa Babilonia. Ang templo ay bumabagsak, ngunit ang presensiya ay lumilipat.

Ito ang landas na humahantong sa isang sanggol na isinilang sa labas ng bahay-tuluyan at sa isang Panginoong pinatay sa labas ng lungsod. "Ang salita ay naging tao," sabi ni Juan, at ang salitang iyon ay nagpunta sa Galilea, hindi sa Jerusalem. Ang Diyos na dumating kay Ezekiel sa lupain ng mga Caldeo ay ang parehong Diyos na tumatawid sa lahat ng hangganang itinatayo natin sa pagitan ng banal at hindi banal.

Ang Salamin

May lugar ka bang tinatawag na "pansamantala"? Ang trabahong hindi mo talaga gusto pero kailangan mong pagtiyagaan. Ang bahay na inuupahan mo habang hinihintay ang tunay na bahay. Ang panahong ito ng buhay mo kung saan pakiramdam mo ay naghihintay ka lang na magsimula ang totoong bahagi. Marami sa atin ang nabubuhay na parang sa Kanal Kebar: nariyan ang katawan, pero ang puso ay nasa Jerusalem pa rin, sa buhay na akala mo ay para sa iyo.

Ang mapait sa talatang ito ay hindi hinintay ng Diyos na makauwi si Ezekiel. Hindi niya sinabi, magpapahayag ka kapag naibalik na kita. Sa halip: doon, sa lupain ng mga Caldeo, dumating ang kamay. Ang salitang Hebreo para sa kamay ay yad, at hindi ito banayad na haplos sa balikat. Ito ay paghawak na hindi mo mapipiglasan. Sinasabi nito na ang Diyos ay hindi naghihintay ng mas magandang kalagayan bago ka niya gamitin.

At iyon ang nakakatakot na bahagi. Mas komportable ang isipin na hindi pa panahon, na kapag ayos na ang lahat ay saka ka magsisimula. Pinuputol ng talatang ito ang dahilang iyon. Doon mismo kung saan ka nakatayo ngayon, sa mismong kalagayang ipinagpapaliban mo, may kamay na maaaring dumating.

Ngayong araw, isulat sa isang papel ang eksaktong lugar kung saan ka nakatayo: ang pangalan ng opisina, ng ospital, ng barangay, ng kuwarto. Sa ilalim nito, isulat mo ito nang buo: "Dumating ang kamay ni Yahweh sa kaniya roon." Basahin mo ito nang malakas, isang beses, at itago mo sa bulsa mo.

Ang Ugnayan sa Ibang Bahagi ng Kasulatan

Sumulat si Jeremias ng liham sa mga bihag na ito at inutusan silang magtayo ng bahay, magtanim, at hanapin ang kapakanan ng lungsod ng kanilang pagkabihag. Iyon ang pinaka-hindi inaasahang utos: huwag kayong mamuhay na para bang paalis na kayo bukas. Ang Ezekiel 1:3 ang teolohikong pundasyon niyon. Kung dumarating ang kamay ng Diyos sa Babilonia, kung gayon ang Babilonia ay hindi wala sa mapa.

Makalipas ang mga siglo, isa pang lalaki ang nasa isla ng Patmos, ipinatapon dahil sa salita ng Diyos, at sumulat siya: nasa Espiritu ako nang Araw ng Panginoon. Parehong hugis. Ang pagkatapon ay hindi hadlang sa pahayag; kadalasan ito mismo ang lugar nito.

Ang Tanong

Bakit kailangan pang sabihin na siya ay pari? Malupit ang detalye. Parang paalala ng nawala. Tatlumpung taong gulang si Ezekiel, ang edad na dapat sana ay nagsimula na siyang maglingkod sa altar, at sa halip ay nasa tabi siya ng isang kanal ng irigasyon sa isang dayuhang lupain.

Hindi ibinabalik ng Diyos ang templo sa kaniya. Hindi niya sinasabing pinalitan ko ang nawala mo. Binibigyan siya ng ibang tungkulin, mas mabigat, na aakayin siya sa pag-inda ng mga bagay na ayaw niyang indahin. May mga bagay na hindi ibinabalik ng Diyos. Ipinagpapatuloy niya ang kuwento sa ibang direksiyon, at hindi laging tinatanggap ng puso natin ang palitan.

Konteksto

Taong 593 BC, limang taon matapos dalhing bihag si Haring Jehoiakin kasama ang mga maharlika at manggagawa ng Jerusalem. Nakatira sila sa Tel Abib, isang pamayanan sa tabi ng Kanal Kebar, isang malaking sanga ng irigasyon malapit sa Nippur. Hindi sila alipin; may lupa sila, may kalakalan. Ngunit sila ay talunan, at sa mundong iyon, ang natalong bayan ay may talunang diyos. Ang buong lohika ng Sinaunang Silangan ay nagsasabing napahiya si Yahweh. Ang Kanal Kebar ang huling lugar kung saan siya dapat magsalita, at doon mismo siya nagsalita.

Pagninilay

Anong lugar sa buhay mo ang tinatawag mong "pansamantala," at ano ang hindi mo ginagawa doon dahil sa tawag na iyon?

Kung hindi ibalik ng Diyos ang nawala sa iyo kundi bigyan ka ng ibang tungkulin, matatanggap mo ba iyon bilang biyaya?