1 Pedro 2:6

Ang Teksto

Sinipi ni Pedro ang propesiya ni Isaias upang patunayan ang sinabi niya sa naunang mga talata: may isang bato na inilagay ng Diyos mismo sa Sion, pinili niya ito at mahalaga sa kaniya, at ito ang nagiging pundasyon ng buong gusali. "Masdan ninyo, inilatag ko sa Sion ang isang panulukang bato, pinuno at pinili at mahalaga." At may kasamang pangako na hindi maliit: "Sinumang sumampalataya sa kaniya ay hindi mapapahiya." Ang talatang ito ang haligi ng buong argumento ni Pedro tungkol sa buhay na bato at sa espiritwal na tahanan.

Ang Puso ng Teksto

Ang pangunahing kumikilos dito ay ang Diyos, hindi tayo. Siya ang naglatag, siya ang pumili, siya ang nagtakda kung ano ang mahalaga. Tinanggihan ng mga tao ang batong ito (talata 4), pero ang paghatol ng tao ay hindi ang huling salita tungkol sa halaga ng isang bagay. Dalawang paghuhusga ang nagsasalubong sa talatang ito: ang pagtanggi ng mga nagtatayo at ang pagpili ng Diyos. At sinasabi ni Pedro: ang pagpili ng Diyos ang mananaig. Kaya ang kaligtasan ay hindi isang proyektong itinatayo natin para sa Diyos, kundi isang gusaling itinatayo niya, at tayo ang nilalagay niya roon. Ang tanging tanong na natitira sa atin ay kung saan tayo tatayo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sinalita ni Isaias ang mga salitang ito sa panahon na ang mga pinuno ng Jerusalem ay humahanap ng kasunduan sa Ehipto upang makaligtas sa Asiria. Mga pulitikong nagtatayo ng seguridad sa buhangin. Doon sinabi ng Diyos: ako ang maglalagay ng tunay na pundasyon. Pitong daang taon ang lumipas, at ipinakita ni Pedro kung sino ang batong iyon. Hindi ito isang templo, hindi isang hari sa linya ni David, kundi ang Isang itinakwil at ipinako, na siya ring binuhay ng Diyos. Ang katapatan ng pangako ay hindi nagbago, ang anyo lamang nito ang naging laman at dugo. Dito nagkikita ang buong kuwento ng pagliligtas: ang Diyos na nangangako sa gitna ng takot, at ang Diyos na tumutupad sa gitna ng kamatayan.

Ang Salamin

"Hindi mapapahiya." Alam mo kung gaano kabigat ang hiya. Ang kapatid na nagtagumpay habang ikaw ay naiwan. Ang anak na hindi nagkatotoo ang pinangarap mo. Ang trabahong nawala at ang tanong sa reunion kung ano na ang ginagawa mo ngayon. Ang mga lihim na hindi mo masabi kahit sa asawa mo. Tayo ay nagtatayo ng pundasyon mula sa mga bagay na kayang magbigay ng dangal: posisyon, ipon, reputasyon sa simbahan. At lahat ng iyon ay gumuguho kapag inalis. Ang sinasabi ni Pedro ay hindi na walang kahihiyan sa buhay, kundi na ang iyong huling katayuan sa harap ng Diyos ay hindi nakasalalay sa anumang maaaring maagaw sa iyo. Isulat ngayon sa isang papel ang isang bagay na pinakakinahihiyaan mo, at basahin nang malakas sa ibabaw nito: "Sinumang sumampalataya sa kaniya ay hindi mapapahiya."

Ang Pangunahing Tauhan

Pansinin ang tatlong salitang ginamit ng Diyos para sa bato: pinuno, pinili, mahalaga. Hindi ito mga salitang teknikal sa pagtatayo, mga salita ito ng pagmamahal. Ganito magsalita ang isang ama tungkol sa anak. At narito ang nakakapangilabot: itong pinakamahalaga sa Diyos ang siyang inihagis niya sa ilalim ng buong gusali, sa lugar kung saan ang lahat ng bigat ay dumadagan. Ang pinakamamahal ay ang pinakanadudurog. Dito nakikita natin ang puso ng Diyos: hindi siya nagligtas sa pamamagitan ng isang bagay na madaling ibigay, kundi sa pamamagitan ng isang bagay na nagkahalaga sa kaniya ng lahat. Ang pagpili ng Diyos ay laging may kasamang paghahandog.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Sa susunod na talata ay idinugtong ni Pedro ang Awit 118: "ang bato na tinanggihan ng mga manggagawa, ito ang naging puno sa panulukan." Ito ang awit na inaawit ng mga peregrino papasok ng Jerusalem, at inaawit ng mga tao nang pumasok si Jesus sakay ng asno. Sinadya ni Pedro ang pagsasama ng dalawang sipi: ang Isaias ay pangako ng Diyos na magtatayo, ang Awit ay patotoo na ginawa niya ito sa pamamagitan ng pagtanggi ng tao. Hindi nabigo ang plano nang itakwil si Jesus. Iyon mismo ang naging paraan. Ang krus ay hindi balakid sa pagtatayo, ito ang paglalagay ng bato.

Ang Detalye

"Panulukang bato." Sa Griyego, akrogōniaios, ang unang batong inilalapag sa sulok ng gusali. Hindi lamang ito nagdadala ng bigat. Itinatakda nito ang anggulo ng bawat pader na susunod. Kung mali ang pagkakalagay nito, mali ang buong gusali, kahit perpekto ang bawat bato pagkatapos. Kaya hindi lang sinasabi ni Pedro na si Cristo ang nagpapatibay sa atin. Sinasabi niya na si Cristo ang nagtatakda ng hugis ng lahat: kung paano tayo magtiis, kung paano tayo magsalita sa mga lumalait sa atin, kung ano ang tinatawag nating tagumpay. At pansinin ang "inilatag ko." Tapos na ito. Hindi tayo naghihintay ng pundasyon. Nakalagay na, at ang tanging gawain natin ay sumampalataya at magpalagay.

Pagninilay

Alin sa iyong buhay ang itinayo mo sa anggulo ng ibang bato, at ano ang kailangang baguhin kung si Cristo ang tunay na panulukan?

Kung totoong "hindi mapapahiya," ano ang maaari mong simulang gawin na ngayon ay hindi mo ginagawa dahil lang sa takot sa sasabihin ng iba?