1 Pedro 3:6

Ang Teksto

May isang sugpong sa dulo ng talatang ito na parang hindi akma sa simula nito: "kung hindi kayo natatakot sa kaguluhan." Nagsimula si Pedro sa isang tahimik na larawan ng tahanan, sa isang asawang babae na nagpapasakop, at biglang may pumasok na salitang amoy panganib. Ganito ang buong taludtod: si Sara ay sumunod kay Abraham at tinawag pa nga siyang "panginoon," at ang sabi ni Pedro sa mga babaeng binabasa siya, kayo ngayon ay mga anak niya, hindi dahil sa dugo kundi kung gumagawa kayo ng mabuti at hindi kayo nagpapatangay sa takot. Isang maikling talata, dalawang kondisyon, at isang bagong pagkakakilanlan na iginagawad.

Ang Puso ng Mensahe

Ang karaniwang pagbasa sa talatang ito ay tungkol sa pagpapasakop. Pero tingnan kung saan talaga nagtatapos si Pedro: sa takot. Hindi sa papel sa tahanan, kundi sa kung ano ang pinaghaharian ng puso. Ang mga babaeng ito ay nasa posisyon na halos walang legal na proteksyon; kung ang asawa ay "hindi sumusunod sa salita," ang pagiging Kristiyano nila ay maaaring magdulot ng tunay na gulo, pagtanggi, kahihiyan, o higit pa. At hindi sinasabi ni Pedro na hindi iyon mangyayari. Ang sinasabi niya ay may ibang namamahala sa kanila. Ang pagpapasakop dito ay hindi pagsuko sa lakas ng iba kundi bunga ng pagtitiwala sa Diyos, tulad ng sinabi sa talata 5: "Nagtiwala sila sa Diyos." Ang tunay na tanong ng talata ay hindi sino ang nakatataas, kundi sino ang kinatatakutan mo.

Ang Sinulid sa Buong Kasaysayan

Mapapansin mo kung gaano kalakas ang ibinibigay ni Pedro sa mga babaeng ito: hindi lamang halimbawa si Sara, kundi ina. "Kayo ngayon ay kaniyang mga anak." Sa Lumang Tipan, ang pagiging anak ni Abraham at Sara ay usapin ng lahi, ng dugo, ng pangakong ipinasa sa isang pamilya. Ngayon ay ipinagkakaloob ito sa mga babaeng malamang na walang anumang ugnayan sa Israel, marahil mga Griyego o taga-Asia Minor, at marami sa kanila ay nag-iisang mananampalataya sa kanilang bahay. Ito ang gawa ng Diyos na palaging lumalampas sa inaasahan: ang pamilyang ipinangako kay Abraham ay lumawak hanggang sa mga taong walang karapatang angkinin ito. At sa parehong kabanata, sa talata 18, ipinapakita ni Pedro kung bakit ito posible: "Siya na matuwid ay nagdusa para sa atin, na mga hindi matuwid, upang tayo ay madala niya sa Diyos." Ang pagiging anak ay hindi minana. Ipinagkaloob.

Ang Salamin

May takot na hindi natin tinatawag na takot. Tinatawag nating pag-iingat, pagiging praktikal, hindi pakikialam. Ang takot na baka mawala ang trabaho kung tatanggi kang pumirma sa isang bagay na alam mong mali. Ang takot sa isang magulang na kahit matanda ka na ay kaya ka pa ring paliitin sa isang pangungusap. Ang takot na kung sasabihin mong may pananampalataya ka, matatapos ang isang pagkakaibigan. Hindi sinasabi ni Pedro na hindi totoo ang panganib; sa talata 14 ay tahasan niyang binabanggit ang paghihirap. Ang tanong niya ay iba: ano ang namamahala sa iyong pagpapasya kapag walang nakakakita? Ang "paggawa ng mabuti" sa talatang ito ay hindi kabayanihan. Maliit ito, pang-araw-araw, matiyaga, at kadalasan ay hindi napapansin. Doon mismo lumilitaw kung sino ang kinatatakutan mo.

Ngayong araw, isulat sa isang papel ang pangalan ng tao o sitwasyong kinatatakutan mo, at sa ilalim nito ay isulat nang buong-buo ang pariralang ito mula sa talata 6: "hindi kayo natatakot sa kaguluhan." Pagkatapos ay basahin ito nang malakas, isang beses.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Kapag binalikan mo ang Genesis 18, saan nga ba tinawag ni Sara si Abraham na "panginoon"? Sa loob ng kaniyang pagtawa, sa tolda, nang marinig niyang magkakaanak siya sa katandaan. At pagkatapos ay natakot siya at itinanggi ang kaniyang pagtawa. Kakaiba na ang eksenang ito ang pinili ni Pedro: hindi isang sandali ng malinis na pananampalataya kundi ng halo-halong pagdududa, tuwa at takot. Pinili ng Diyos ang babaeng iyon bilang ina ng pangako. Pagkatapos, sa talata 14 ng ating kabanata, ipinapatong ni Pedro ang parehong utos sa lahat: "Huwag niyong katakutan ang kanilang kinatatakutan. Huwag kayong mabahala." Ang ipinapataw niya sa buong iglesya ay unang-una niyang ipinasa sa mga babae. Sila ang modelo, hindi ang eksepsiyon.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Sara ay hindi isang matamis na huwaran ng kababaang-loob. Siya ay dalawang beses na ipinasa ni Abraham sa mga hari ng ibang bansa upang iligtas ang sarili nitong balat. Naghintay siya ng mga dekada sa isang pangakong tila nangungutya sa kaniyang katawan. Nagalit siya, naglayo ng isang alipin at ng anak nito, tumawa sa mukha ng Diyos. At ito ang babaeng tinawag ni Pedro na ina ng mga walang takot. Hindi niya nilinis ang kuwento. Marahil ito mismo ang punto: ang hindi pagkatakot ay hindi pakiramdam na hindi nanginginig, kundi ang pananatili sa isang pangako na hindi mo pa nakikita. Nagtiwala si Sara nang hindi perpekto, sa mahabang panahon, sa isang Diyos na hindi nagmamadali. At tinanggap siya.

Ang mga Unang Nakarinig

Sa daigdig ng Roma, ipinapalagay na susundin ng asawang babae ang relihiyon ng kaniyang asawa. Ang babaeng pumipili ng ibang Diyos ay hindi lamang espirituwal na nagbago; nilalabag niya ang kaayusan ng tahanan, at sa paningin ng mga kapitbahay ay isang banta sa katatagan ng lipunan. Doon nanggagaling ang "kaguluhan" na binabanggit ni Pedro: totoong panlalait, posibleng karahasan, pagkawala ng seguridad. Ang narinig nila sa talatang ito ay hindi, "manahimik ka na lang." Ang narinig nila ay: ikaw, na walang tinig sa korte at walang pangalan sa mga talaan, ay anak ni Sara, kasama sa pangakong mas matanda pa sa Roma. Ang dating pag-aari ay naging tagapagmana.

Pagninilay

Kung titingnan mo ang mga desisyong ginawa mo nitong nakaraang buwan, ano ang mas malinaw na namahala sa iyo: ang pagtitiwala sa Diyos o ang pag-iwas sa isang partikular na kaguluhan?

Bakit kaya si Sara ang pinili ni Pedro, at hindi isang babaeng mas malinis ang kuwento ng pananampalataya? Ano ang sinasabi nito tungkol sa paraan ng pagtingin ng Diyos sa iyo?