Mga Hebreo 11:8

Ang Teksto

May isang pangungusap dito na parang katok sa dibdib: "Pumunta siya na hindi niya nalalaman kung saan siya tutungo." Iyon ang buod ng talata. Tinawag ng Diyos si Abraham, at sumunod siya; umalis siya patungo sa lupaing ipinangakong magiging mana niya balang araw. Ngunit nang umalis siya, wala siyang mapa, walang address, walang listahan ng mga hakbang. Ang tanging hawak niya ay isang tinig at isang pangako. Hindi sinasabi ng manunulat na matapang si Abraham o matalino o mahusay magplano. Ang sinasabi niya ay ito: sumunod siya bago niya nakita. Ang pananampalataya rito ay hindi isang damdamin kundi isang paglabas sa pinto, na ang destinasyon ay nasa kamay pa ng Diyos at hindi sa kaniya.

Ang Ubod

Pansinin ang pagkakasunod: una ang tawag, saka ang pagsunod, at pagkatapos pa lamang ang paglilinaw. Ganito kumikilos ang Diyos sa buong Kasulatan, at ito ang nagpapahirap sa atin. Gusto nating malaman muna ang buong plano bago tayo kumilos, dahil ang kaalaman ay kontrol, at ang kontrol ang pinaka-pinoprotektahan nating pag-aari. Ngunit ang pananampalataya sa kabanatang ito ay inilarawan bilang "katiyakan tungkol sa hindi pa nakita" (talata 1), at si Abraham ang unang malinaw na halimbawa nito sa laman at dugo. Ang ibig sabihin: ang Diyos ay hindi isang kasunduang pinipirmahan pagkatapos basahin ang lahat ng maliit na letra. Siya ay Persona na nagsasalita, at ang pagtugon sa kaniya ay laging may kasamang panganib. Ang mana ay totoo; ang katiyakan ay nasa Nangako, hindi sa ating pagkaunawa.

Ang Hibla ng Kuwento

Ang paglalakbay ni Abraham ay hindi isang magandang kuwento ng tiwala na nakatayong mag-isa; ito ang unang hakbang ng isang kasaysayan. Sa kaniya nagsimula ang pamilyang pagdadaanan ng pangako hanggang sa isang Anak na, tulad ng ama ng pananampalataya, ay umalis din sa isang tahanan patungo sa lupaing hindi niya pagmamay-ari. Sinasabi ng talata 10 na si Abraham ay "tumingin siya sa hinaharap sa pagtatayo ng isang lungsod na ang arketekto at tagapagpatayo ay ang Diyos." Hindi lupa ang huling habol; ang lupa ay paunang-lasa. Si Cristo ang nagdala ng mana hanggang dulo, at sa kaniya nagiging atin ang parehong pangako. Kaya kapag ikaw ay sumusunod nang hindi nakikita ang dulo, hindi ka nag-iimbento ng bagong landas. Tinatahak mo ang landas na matagal nang binaybay.

Ang Salamin

May mga bagay sa buhay mo ngayon na hinihintay mong luminaw bago ka kumilos. Ang desisyon tungkol sa trabahong hindi mo na kinakaya. Ang pag-uusap sa asawa o magulang na paulit-ulit mong ipinagpapaliban hanggang sa "tamang panahon." Ang pera na hawak mong mahigpit dahil wala kang tiyak na kinabukasan. Ang katotohanang natatakot kang sabihin dahil baka magalit ang taong mahalaga sa iyo. Hindi ka duwag; marunong ka lang. At doon tumatama ang talatang ito: si Abraham ay sumunod nang walang nakikita, at iyon ang tinawag ng Diyos na pananampalataya, hindi kapusukan. Ang tanong hindi ay kung may kasiguraduhan ka, kundi kung may narinig ka. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang isang hakbang na matagal mo nang iniiwasan dahil hindi mo alam ang magiging bunga, at gawin ang pinakamaliit na bahagi nito bago matapos ang araw: tumawag, magpadala ng mensahe, o sabihin ang unang pangungusap.

Konteksto

Ang Hebreo ay isinulat para sa mga mananampalatayang Judio na pagod na. Nawala sa kanila ang katayuan sa lipunan, ang ilan ay nakulong, ang ari-arian ng iba ay sinamsam, at ang tukso ay bumalik sa dating relihiyong may templo, may paaring pari, may nakikitang seremonya. Mas madaling maniwala sa isang bagay na may gusali. Sa ganitong hangin binanggit ng manunulat si Abraham: isang taong iniwan ang Ur, ang mga diyos ng angkan niya, at ang seguridad ng lungsod, at nanirahan sa tolda. Ang punto ay hindi romansa ng paglalakbay. Ang punto ay: ang pamilya ng Diyos ay laging nabubuhay nang parang dayuhan, at hindi iyon palatandaan ng pagkakamali kundi ng katapatan.

Ang Larawan ng Nakikinig

Isipin mo ang nakikinig: nawala sa kaniya ang sinagoga, ang respeto ng kapitbahay, marahil ang hanapbuhay. Sa kaniyang pandinig, ang "tagapagmana" ay hindi espirituwal na kataga kundi legal na salita, tungkol sa lupa at lahi at pangalan. At narinig niya ito: ang ninuno nating lahat ay tumanggap ng mana nang hindi man lang nakakapagmay-ari sa buong buhay niya. Kung si Abraham ay nabuhay sa tolda at hindi nahiya ang Diyos sa kaniya, kung gayon ang kawalan ng seguridad ng mga nakikinig ay hindi kahihiyan. Hindi sila nalaglag sa pangako. Nakatayo sila mismo sa gitna nito, kasama ang isang hanay ng mga taong lahat ay naglakad nang hindi nakikita.

Ang Detalye

"Nang siya ay tinawag." Maliit na sugnay, madaling laktawan, pero dito nakasandal ang lahat. Hindi nagsimula si Abraham sa paghahanap; nagsimula siya sa pagiging hinanap. Walang nakasulat na naghanap siya ng bagong diyos sa Ur o nabagot sa kaniyang buhay. Ang Diyos ang nagsalita muna. Kaya ang pananampalataya sa talatang ito ay hindi lakas na kinakalkal natin sa sarili kundi tugon sa isang tinig na nauna sa atin. Nakakaginhawa iyon kapag mahina ka: hindi nakasalalay sa tindi ng iyong damdamin ang pagiging totoo ng tawag. At nakakabahala rin: kung may tinig, may dapat sagutin. Ang pagsunod ni Abraham ay simpleng pagsang-ayon sa isang nauna nang pagkilos ng biyaya.

Pagninilay

Ano ang isang bagay na hinihintay mong maging malinaw bago ka sumunod, at ano ba talaga ang kinatatakutan mong mawala kung kikilos ka ngayon?

Saan mo huling narinig ang Diyos na nagsasalita sa iyo, at ano ang ginawa mo sa narinig mo?