1 Samuel 17:17

Ang Teksto

Apatnapung araw nang naghahamon si Goliat sa lambak ng Ela, at habang nanginginig ang buong hukbo, may isang matandang ama sa Betlehem na abala sa ibang bagay: pagkain. Tinawag ni Jesse ang kanyang bunso at binigyan ng utos na kasing-simple ng paglista sa palengke. "Dalahan mo ang iyong mga kapatid ng epa ng butil na sinangag at itong sampung tinapay at dalhin agad ang mga ito sa kampo para sa iyong mga kapatid mo." Walang hula rito, walang pangitain, walang banggit sa higante. Isang sako ng butil, sampung tinapay, at isang batang inutusang maghatid. Ganito nagsisimula ang pinakatanyag na labanan sa Lumang Tipan: hindi sa isang panawagan mula sa langit, kundi sa isang atas mula sa ama, sa isang umagang parang lahat ng iba pang umaga.

Ang Puso

Karaniwan nating hinahati ang buhay sa dalawa: ang malalaking sandali kung saan tayo tinatawag ng Diyos, at ang maliliit na gawain na tinitiis lang natin habang naghihintay. Sinisira ng talatang ito ang paghahating iyon. Ang paghahatid ng tinapay ang naging daan patungo sa lambak; kung hindi sumunod si David sa isang utos na walang kabanalan sa tingin, wala siya sa lugar kung saan siya kailangan. Hindi ibig sabihin nito na may lihim na dahilan ang bawat gawain natin, na para bang palaging may higanteng naghihintay sa dulo. Ang punto ay ito: ang Diyos ay kumikilos sa loob ng ordinaryong pagkamasunurin, hindi sa labas nito. Ang katapatan sa maliit na atas ngayon ang hugis ng pananampalataya bago pa ito magkaroon ng pangalan.

Ang Hibla ng Kuwento

Tingnan ang hugis ng eksena: isang ama ang nagsugo ng kanyang bunsong anak, hawak ang tinapay, patungo sa kanyang mga kapatid na nasa panganib. Pagdating niya, hindi siya tinanggap; nag-alab ang galit ni Eliab at inakusahan siya ng pagmamataas. Hindi ito alegorya na kailangang pilitin, ngunit hindi rin ito aksidente. Ganito nagsasalita ang Diyos sa buong Kasulatan: isang sugo na dala ang pagkain, isang kapatid na hindi kinilala, isang pagliligtas na dumarating sa anyo ng kahinaan. Nang sabihin ni Jesus na siya ang tinapay ng buhay, at nang siya ay ipadala ng Ama sa kanyang sariling bayan na tumanggi sa kanya, may sinaunang tunog doon na naririnig na natin dito sa lambak ng Ela. Ang pagliligtas ng Diyos ay halos palaging dumarating sa pintuang-likod, dala-dala ng isang taong hindi mo pinansin.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na naniniwalang magsisimula ang totoong buhay pagkatapos ng kasalukuyang gawain. Pagkatapos ng semestreng ito. Pagkatapos ng panahon ng pag-aalaga sa magulang. Pagkatapos ng trabahong ito na wala namang kahulugan. Samantala, ang aktwal na buhay natin ay binubuo ng mga atas na kasing-laki ng sampung tinapay: ang ulat na dapat tapusin, ang kapatid na dapat tawagan, ang sinabing "dalhin agad" na tinatamad-tamaran natin ng tatlong araw. Sinusukat ng talatang ito ang ating pagkamasunurin sa mga bagay na walang makakakita at walang magpupuri. At may sakit ito: ang taong hindi mapagkatiwalaan sa isang sako ng butil ay walang dahilan para isipin na magiging tapat siya sa lambak. Hindi ang lakas ng loob ang kulang sa atin, kundi ang pagtupad sa maliliit na bagay na ipinagkatiwala sa atin.

Kaya ngayong araw: pumili ka ng isang maliit na atas na ibinigay sa iyo ng iba at ipinagpaliban mo, at tapusin mo ito bago matulog. Isa lang, at yaong kayang tapusin sa sampung minuto.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Dalawang tinig ang umaalingawngaw dito. Una, si Jose sa Genesis 37, na isinugo rin ng kanyang ama upang tingnan ang kalagayan ng kanyang mga kapatid sa kaparangan, at sinalubong ng poot na nagbunga naman ng kaligtasan ng buong angkan. Hindi ito pagkakataon lamang; may paulit-ulit na paraan ang Diyos ng paggamit sa bunsong sugo na hinahamak ng kanyang mga kapatid. Pangalawa, ang salita ni Jesus na ang tapat sa kakaunti ay tapat din sa marami. Ang dalawang ito ay hindi dekorasyon sa kuwento ni David; ipinapakita nila kung bakit hindi masisipa ang talata 17 bilang panimulang detalye lamang. Ang paghahatid ng pagkain ay bahagi na ng labanan, bago pa man may nakahandang bato sa supot.

Ang Pangunahing Tauhan

Si Jesse ang nagsasalita rito, at madalas siyang makalimutan. Isa siyang matanda na, "higit sa gulang sa mga kalalakihan," at tatlo sa kanyang mga anak ang nasa larangan ng digmaan habang siya ay naiwan sa Betlehem, walang magawa kundi magpadala ng butil, tinapay at keso. Hilingin niya sa susunod na talata na magdala si David pabalik ng "ilang patunay na mabuti ang kanilang kalagayan," at doon mo maririnig ang takot ng isang ama na hindi mabanggit nang tuwiran. Siya rin ang ama na dati nang hindi ipinatawag si David sa harap ni Samuel. Hindi siya dakilang tauhan ng pananampalataya. Siya ay isang nag-aalalang magulang na ginagawa ang tanging kaya niyang gawin, at sa mismong pag-aalalang iyon, ginamit siya ng Diyos.

Ang Mga Unang Nakarinig

Ang unang nakarinig nito ay mga Israelitang alam na kung paano nagtapos ang kuwento. Alam nilang naging hari si David. Kaya ang detalye ng butil at tinapay ay hindi sa kanila kabanalan kundi katotohanan ng buhay: noong panahong iyon, ang pamilya mismo ang nagpapakain sa sundalong anak nila, at ang keso para sa kapitan ay karaniwang paraan upang bantayan at pagbigyan ang iyong anak. Nakita nila ang isang ordinaryong pamilyang magsasaka, hindi isang tahanan ng bayani. At doon nakasalalay ang sakit at ang aliw: ang taong magliligtas sa Israel ay nasa daan pa lamang, may bitbit na baon, inutusan ng kanyang ama, at wala pang kamalay-malay sa kanyang sariling katanyagan.

Pagninilay

Anong maliit na atas ang matagal ko nang ipinagpapaliban dahil sa palagay ko ay hindi ito mahalaga, at sino ang naghihintay dito?

Kung susukatin ang katapatan ko sa mga bagay na walang nakakakita, ano ang lalabas na totoo tungkol sa akin?