Si David: Ang Haring May Puso Para sa Diyos

Panimula

May isang batang pastol sa Betlehem na hindi inaasahan ng kanyang sariling pamilya. Nang dumating si propeta Samuel sa bahay ni Jesse para pumili ng susunod na hari ng Israel, hindi man lang siya tinawag na sumama sa hapunan. Naiwan siya sa bukid, kasama ang mga tupa, habang ang kanyang mga nakatatandang kapatid ay pinaparada sa harap ng propeta. Pero ang mata ng Diyos ay iba sa mata ng tao. Ang huling naisip ng pamilya ay siyang unang pinili ng langit.

Ito ang kuwento ni David, ang lalaking tinawag ng Diyos na "isang taong kalugod-lugod sa aking puso." Sa gabay na ito, makikilala mo siya hindi bilang isang perpektong bayani, kundi bilang isang tunay na tao, may dumi sa kamay, may luha sa mata, at may pusong bumabalik-balik sa Panginoon kahit paulit-ulit na nabuwal. Makikita mo rin kung paanong ang kanyang buhay ay tumuturo palayo sa kanya, at patungo sa isang mas dakilang Hari.

Ang tuon ng gabay na ito

Karamihan ng mga sanaysay tungkol kay David ay nakatuon sa kanyang mga tagumpay: pagpatay kay Goliat, pagiging hari, pagsulat ng mga awit. Iba ang lapit ng gabay na ito. Titingnan natin si David bilang taong ipinakita ng Diyos hindi para hangaan, kundi para maunawaan natin kung ano ang ibig sabihin ng "pusong para sa Diyos." Hindi ito puso na hindi nagkakasala. Hindi ito puso na palaging tama. Ito ay puso na bumabalik, nagsisisi, at kumakapit sa awa ng Panginoon. Sa pamamagitan ni David, ipapakita ng Diyos kung anong klaseng Hari ang kailangan natin, at kung sino ang tunay na Anak ni David.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay David?

Si David ay pangalawang hari ng Israel, anak ni Jesse, mula sa lipi ni Juda, at ipinanganak sa Betlehem mga isang libong taon bago si Cristo. Siya ang sumunod kay Haring Saul, at ang kanyang paghahari ay nagtagal ng apatnapung taon, pito sa Hebron at tatlumpu't tatlo sa Jerusalem. Pero kulang na kulang ang mga datos na ito para ipaliwanag kung sino talaga siya. Ang mas mahalagang tanong ay: bakit siya pinili ng Diyos?

Ang sagot ay unang lumitaw sa 1 Samuel 16, nang ipadala ng Panginoon si Samuel sa bahay ni Jesse. Pagkakita sa panganay na si Eliab, akala ni Samuel ay siya na ang pinili. Pero sinabi ng Panginoon, "Huwag mong pagmasdan ang kaniyang mukha o ang taas ng kaniyang tayo, sapagkat siya'y aking itinakwil; sapagkat hindi tumitingin ang Panginoon na gaya ng pagtingin ng tao; sapagkat ang tao ay tumitingin sa panlabas na anyo, ngunit ang Panginoon ay tumitingin sa puso" (1 Samuel 16:7). Ito ang panimulang berso ng buong buhay ni David. Hindi siya pinili dahil siya ang pinakamalakas o pinakamatalino, kundi dahil ang puso niya ay hinuhubog na ng Diyos sa katahimikan ng parang.

Nakita natin ang pusong iyon sa unang pagsubok. Lumabas si Goliat, ang higanteng Filisteo, at nangatal ang buong hukbo ng Israel. Isang batang si David ang tumayo, hindi dahil sa lakas ng kanyang bisig, kundi dahil sa lakas ng kanyang paniniwala. Sinabi niya kay Goliat, "Ikaw ay lumalapit sa akin na may tabak, sibat, at diyabelin; ngunit lumalapit ako sa iyo sa pangalan ng Panginoon ng mga hukbo, ang Diyos ng mga hukbo ng Israel na iyong hinamak" (1 Samuel 17:45). Hindi pinuri ni David ang sarili. Ang pinuri niya ay ang pangalan ng Panginoon. Doon mo makikita kung nasaan talaga ang tiwala ng kanyang puso.

Nang maluklok na siya sa trono, gumawa siya ng planong itayo ang templo. Pero sumagot ang Diyos ng isang pangako na mas malaki kaysa sa anumang gusaling gagawin ng tao. "Kapag ang iyong mga araw ay natupad at ikaw ay matulog na kasama ng iyong mga magulang, aking ibabangon ang iyong binhi na susunod sa iyo, na magmumula sa iyong katawan, at aking itatatag ang kaniyang kaharian. Kaniyang itatayo ang isang bahay para sa aking pangalan, at aking itatatag ang trono ng kaniyang kaharian magpakailanman" (2 Samuel 7:12-13). Ito ang tinatawag na Tipang Davidiko, at ito ang tumutulay sa buong Kasulatan mula kay David hanggang kay Jesus.

Pero hindi rin natatakpan ng Bibliya ang kanyang pagkakasala. Kinuha niya si Batsheba, ipinapatay niya si Urias, at inabot ng maraming buwan bago siya nagsisi. Nang harapin siya ni propeta Natan, hindi siya nagpalusot. Sumulat siya ng dalangin na hanggang ngayon ay siyang naging awit ng bawat pusong nadapa: "Likhain mo sa akin ang isang malinis na puso, O Diyos; at magbago ng isang matuwid na espiritu sa loob ko" (Mga Awit 51:10). Ito ang pusong para sa Diyos: hindi puso na hindi nagkakasala, kundi puso na nasasaktan sa sariling kasalanan at umaasa sa Diyos na tanging Siya lang ang makakagawa ng bago.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Hindi natatapos ang kuwento ni David sa 1 Hari. Sa katunayan, doon lang ito nagsisimulang bumukas. Ang buong Lumang Tipan pagkatapos ni David ay parang mahabang paghihintay: kailan darating ang tunay na Anak ni David? Ang mga propeta ay paulit-ulit na nagsalita tungkol sa isang Hari na manggagaling sa lahi ni David, na maghahari sa katarungan at kapayapaan magpakailanman. Sabi ni Isaias, may sanggol na isisilang, at ang pamamahala ay mapapasa-kanyang balikat. Sabi ni Jeremias, may sanga ng katuwiran na sisibol mula kay David. Sabi ni Ezekiel, may isang pastol na mula sa lahi ni David na mag-aalaga sa bayan.

Dumarating tayo sa Bagong Tipan, at ang unang pangungusap ng Mateo ay ganito: "Aklat ng talaan ng lahi ni Jesu-Cristo, na anak ni David, na anak ni Abraham." Sinasadya ito. Ang Ebanghelyo ay nagsisimula sa pagpapaalala na si Jesus ang katuparan ng pangakong ibinigay sa 2 Samuel 7. Nang tawaging "Anak ni David" si Jesus ng bulag na si Bartimeo, ng mga bata sa templo, at ng mga tao sa Palm Sunday, hindi ito basta pamagat. Ito ay pahayag na dumating na ang Hari na hinihintay ng buong bansa.

At sa Gawa 13:22, binuod ni Pablo ang lahat ng ito sa isang pangungusap: "At nang siya ay alisin niya, ibinangon niya si David upang maging hari nila; na siya rin namang pinatotohanan niya at sinabi, Aking nasumpungan si David na anak ni Jesse, isang lalaking kalugod-lugod sa aking puso, na tutupad ng buo kong kalooban." Pero pansinin: agad na ikinaugnay ni Pablo si David kay Jesus. Sa mga sumunod na berso, sinabi niyang mula sa binhi ni David ay isinugo ng Diyos ang Tagapagligtas, si Jesus.

Si David ay salamin, hindi wakas.

Kaya sa buong Bibliya, ang tema ng "puso para sa Diyos" ay hindi natatapos sa isang tao. Natatapos ito sa Cristo, na Siya lang ang may pusong ganap na tapat sa Ama, at Siya lang ang makakabigay sa atin ng bagong puso sa pamamagitan ng Espiritu Santo. Ang pangako kay Ezekiel na aalisin ang pusong bato at bibigyan tayo ng pusong laman ay natupad sa Krus. Ang lahat ng pangarap ng Lumang Tipan, ang lahat ng biyaya at pagkabigo ni David, ay tumuturo sa isang katunayan: kailangan natin ng isang Hari na mas dakila kaysa kay David.

Ang puso ng kanyang buhay

May tatlong sandali sa buhay ni David na nagbubuod sa lahat ng nangyari sa kanya. Kung mauunawaan mo ang tatlong sandaling ito, mauunawaan mo ang kanyang puso.

Ang una ay ang pagpili sa kanya sa Betlehem. Bata pa siya, hindi napapansin, at nasa parang kasama ang mga tupa nang tawagin siya ni Samuel. Doon niya natutunan na hindi ang tingin ng tao ang mahalaga, kundi ang tingin ng Diyos. Sa katahimikan ng parang, natutong tumugtog si David, natutong magdasal, natutong makipaglaban sa oso at leon. Doon niya natutunan na ang isang tunay na hari ay unang naging pastol. Ang pagkatanda na ito ay hindi kailanman umalis sa kanya. Kahit pa siya ay naging hari na, tinawag pa rin siyang "aking lingkod na si David" ng Diyos, hindi bilang bantog na monarko kundi bilang isang lingkod.

Ang pangalawa ay ang paghaharap kay Goliat. Ito ang lugar kung saan hindi lang lakas ng bata ang lumitaw kundi lakas ng kanyang pananampalataya. Habang natatakot ang buong Israel, nakita ni David ang isang bagay na hindi nakikita ng iba: si Goliat ay malaki, pero mas malaki ang Diyos. "Lumalapit ako sa iyo sa pangalan ng Panginoon ng mga hukbo," sabi niya. Iyon ang puso para sa Diyos: hindi kawalan ng takot, kundi ang tamang paglalagay ng takot. Takot sa Diyos, hindi sa higante.

Ang pangatlo ay ang kanyang pagbagsak at pagbangon sa kaso ni Batsheba. Ito ang pinakamadilim na yugto ng kanyang buhay. Nakiapid, nagsinungaling, at pumatay. Kung sa mga hari ng mundo, ipagtatakip iyon at itatago. Pero nang harapin siya ni Natan sa parabula ng tupa ng dukha, umamin si David: "Nagkasala ako sa Panginoon." Doon ipinanganak ang Mga Awit 51. Nakita natin ang lalaking hinuhugasan ng kanyang sariling luha, umaasa sa awa na hindi niya kayang bilhin ng sarili niyang kabutihan.

Sa dulo ng kanyang buhay, tinawag niya ang kanyang anak na si Solomon at binigyan siya ng huling pangaral: "Ako'y yayaon sa lakad ng buong lupa. Ikaw ay magpakalakas kung gayon, at magpakalalaki. Iyong ingatan ang ipinagbibilin ng Panginoon mong Diyos, upang lumakad sa kaniyang mga daan, upang ingatan ang kaniyang mga palatuntunan, ang kaniyang mga utos, at ang kaniyang mga kahatulan, at ang kaniyang mga patotoo, ayon sa nasusulat sa kautusan ni Moises, upang ikaw ay guminhawa sa lahat ng iyong ginagawa, at saan ka man pumaroon" (1 Hari 2:1-3). Iyan ang pinakadakilang pamana ng isang ama: hindi trono, hindi ginto, kundi ang pananampalataya sa Diyos.

Ano ang matututuhan natin kay David

May tatlong aral na iniiwan sa atin ni David, at bawat isa ay tumutuon sa kung ano ang tunay na ibig sabihin ng pusong nakalugod sa Panginoon.

Una, ang tunay na katapangan ay nagmumula sa katahimikan. Bago tinapatan ni David si Goliat, may mga taon na siyang nagsanay ng pananalig sa parang, mag-isa, walang kasama kundi mga tupa at ang Diyos. Doon niya natutunan kung paano ang Diyos ang tunay na tagapagligtas. Ang aral para sa atin: kung wala kang pribadong buhay kasama ang Panginoon, wala kang magiging pampublikong tibay. Ang mga sikreto mong sandali ng panalangin ang siyang naghahanda sa iyo para sa mga giyerang darating.

Pangalawa, ang biyaya ay hindi nagtatakip sa kasalanan, hinaharap nito ito. Marami sa atin ang natatakot magsisi dahil takot tayong matingnan ang totoong sarili natin. Pero ipinakita ni David na ang tunay na pagsisisi ay hindi nagpapabaon sa atin sa lubak. Ito ay nagbubukas ng pinto papasok sa awa ng Diyos. "Likhain mo sa akin ang isang malinis na puso, O Diyos," ang dalangin niya, at hindi tinanggihan ng Panginoon iyon. Kung ikaw ay bumagsak, ang landas pauwi ay hindi sa pagtatago kundi sa pagbabalik. Sabihin mo ang totoo sa Diyos. Ipagtapat mo. Malalaman mo na wala pang lubak na kayang lumamon sa awa ng Panginoon.

Pangatlo, ang buhay natin ay hindi nagtatapos sa atin. Nang matanggap ni David ang pangako sa 2 Samuel 7, hindi niya iyon nakita sa sariling mata. Ang katuparan ay dumating pagkatapos ng maraming siglo, sa isang sanggol sa sabsaban. Ang aral ay ganito: hindi mo kailangang makita ang katuparan ng lahat ng iyong pinaghirapan bago ka mamatay. Nagtatanim tayo ng mga binhing hindi tayo ang aani. Kaya lumakad ka nang tapat, tulad ng pagbibilin niya kay Solomon, at hayaan mong ang Diyos ang bumuo ng kabuuang larawan.

Ang tapat na paglakad ngayon ay bahagi ng habi ng langit.

Ang Salamin

Kilala mo ba ang sarili mo bilang taong napili? Hindi para maging perpekto, kundi para maging tapat? Ang tukso natin ay isipin na kailangan muna nating maging malinis bago tayo lapitan ng Diyos. Pero si David ay pinili habang nasa bukid pa lang, walang katungkulan, walang katapatan pang napatunayan. At kahit pagkatapos niyang bumagsak sa pinakamababang antas ng kasalanan, hindi siya itinapon ng Diyos. Doon lang niya lalong natutunan kung sino talaga ang kanyang Panginoon.

Isipin mo ang mga bahaging tinatago mo. Ang kabigatan sa trabaho na hindi mo maipaliwanag sa asawa. Ang pagkabahala sa pera na binabalot mo ng ngiti. Ang mga bisyo na inaakala mong hindi napapansin ng Diyos. Ang kalungkutan na dinadala mo mag-isa. Sinasabi sa iyo ng buhay ni David na ang Diyos na tumitingin sa puso ay nakakakita na. Hindi na kailangang magtago. Hindi na kailangang magmukhang okey.

Ang pusong para sa Diyos ay hindi puso na walang bahid ng dumi. Ito ay puso na tumatakbo pabalik sa Ama kahit paulit-ulit na nadadapa. Kaya ngayon, sa lugar na kinalalagyan mo, sa oras na ito, ano ang gusto mong sabihin sa Panginoon? Anong Goliat ang tinatakot mo? Anong Batsheba ang pinipilit mong itago? Anong Solomon, anong susunod na henerasyon, ang tinatawag ka ngayong turuang lumakad sa daan ng Diyos?

Ang biyayang tinanggap ni David ay hindi mas maliit sa biyayang inaalok sa iyo ngayon. Sa katunayan, ito ay mas malaki, dahil dumating na ang Anak ni David, at ang Kanyang dugo ay nagsasalita ng mas mabuting salita kaysa sa dugo ng lahat ng handog ni David.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Kung ipapaliwanag mo si David sa isang bata, simulan mo sa larawan ng isang batang lalaki na nag-aalaga ng tupa sa bukid. Wala siyang korona, walang espada, walang armor. Pero pinili siya ng Diyos dahil mahal niya ang Panginoon. Sabihin mong hindi tinitingnan ng Diyos ang taas mo o ang lakas mo. Tinitingnan niya ang loob mo. Kahit maliit ka, kahit hindi ka kilala, kaya kang gamitin ng Diyos para sa malalaking bagay.

Puwede ring ikuwento kung paanong tinapatan ni David ang higanteng si Goliat gamit lang ang tirador at limang bato. Hindi dahil siya ay malakas, kundi dahil sinasamahan siya ng Diyos. Iyan ang mensahe para sa bata: hindi ka mag-isa. Ang Diyos na kasama ni David ay Siya ring kasama mo.

Sabihin mo rin sa kanila na hindi laging tama si David. May mga panahong nagkasala siya, tulad natin. Pero humingi siya ng tawad sa Diyos, at pinatawad siya. Iyon ay magandang balita para sa mga batang natatakot na masyado silang pasaway para mahalin ng Diyos.

Sa Faith.network, may mga tiyak na paliwanag na inihanda para sa iba't ibang edad, para sa mga preschooler tatlo hanggang anim na taong gulang, para sa mga bata sa elementarya pito hanggang labindalawa, at para sa mga tinedyer labindalawa pataas. Bawat isa ay isinulat nang naaayon sa kanilang kakayahang umunawa, para maging tunay na buhay ang kuwento ni David sa kanilang puso.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Ang buhay ni David ay hindi isang kuwento ng isang perpektong bayani. Ito ay kuwento ng isang tunay na tao na natutong bumalik-balik sa Diyos, kahit ilang beses siyang madapa. At ang tunay na kagandahan ng kanyang buhay ay hindi nasa kanya, kundi sa Diyos na tapat sa kanya, at sa Mesiyas na manggagaling sa kanyang lipi. Kaya kapag binabasa mo ang kanyang kasaysayan, huwag ka lang humanga sa kanyang tagumpay o mabigatan sa kanyang pagkabigo. Hanapin mo ang mas malaking Hari, ang Anak ni David na si Jesu-Cristo, na Siya lang ang may pusong ganap na tapat, at Siya lang ang makakabigay sa atin ng bagong puso.

Kung nais mong mas malalim pang maunawaan ang mga tema ng buhay ni David, magandang basahin nang buo ang 1 at 2 Samuel, ang Mga Awit lalo na ang tulad ng 23 at 51, at ang Mateo 1 kung saan nakalatag ang lahi ni Jesus. Pag-aralan mo ang mga anchor bersong tinalakay natin. Doon mo lalong makikita na ang pusong para sa Diyos ay hindi bunga ng ating pagsisikap, kundi ng biyaya na ipinagkaloob ng Panginoon sa lahat ng dumarating sa kanya nang may pagsisisi at pananalig.