1 Tesalonica 3

Ang Teksto

Hindi na kayang tiisin ni Pablo ang katahimikan. Naiwan siyang mag-isa sa Atenas at pinapunta niya si Timoteo sa Tesalonica upang tingnan kung nakatayo pa ba ang bagong iglesia sa gitna ng pag-uusig. Bumalik si Timoteo may dalang mabuting balita ng pananampalataya at pag-ibig, at ang liham ay sumabog sa pasasalamat: "nabubuhay kami kung mananatili kayong matatag sa Panginoon." Nagtapos ang kabanata sa panalangin na palaguin ng Panginoon ang kanilang pag-ibig at gawing walang kapintasan ang kanilang mga puso sa pagdating ni Jesus.

Ang Ubod

May mabigat na sinasabi ang kabanatang ito tungkol sa kung paano gumagawa ang Diyos: sa pamamagitan ng mahihinang tali ng pag-ibig ng tao. Hindi nagpadala ng anghel ang Diyos sa Tesalonica; nagpadala siya ng isang kabataang lingkod na tinawag ni Pablo na "ating kapatid at lingkod ng Diyos sa ebanghelyo ni Cristo." Ang pagpapalakas ng pananampalataya ay dumaraan sa mga paa, sa mga liham, sa mga tao na nagsasabing hindi na nila kayang tiisin ang hindi malaman kung kumusta ka. At kasabay nito, malinaw ang huling apat na talata: hindi kayang gawin ng tao ang pinakamahalagang bahagi. Si Pablo ay nananalangin dahil ang paglago sa pag-ibig at ang kabanalan ng puso ay bigay, hindi tagumpay ng disiplina.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang huling panalangin ay may lumang tunog. Nang tawagin ng Diyos si Abraham, ang utos ay lumakad sa harap niya at maging walang kapintasan; iyon ang hugis ng buhay ng bayan ng tipan mula pa sa simula. Ngayon, inililipat ni Pablo ang parehong pananalita sa hinaharap: "walang kapintasan sa kabanalan sa harap ng ating Diyos at Ama sa pagdating ng ating Panginoong Jesus." Ang hinihingi noon kay Abraham ay pinapangako na ngayon bilang gawa ng Diyos sa mga taga-Tesalonica. Doon tumatawid ang lumang tipan patungo kay Cristo: ang hindi natupad na tawag sa kabanalan ay hindi binawi, ipinagkatiwala sa Kaniya na darating. Ang kabanalan ay hindi na pasanin sa likod natin kundi patutunguhan sa ating harapan.

Ang Salamin

Kilala mo ang pagkabalisa ni Pablo. Isang anak na tumigil sa pagsimba. Isang kaibigan sa Bible study na tatlong Linggo nang wala. Isang kapatid sa ibang bansa na hindi na sumasagot. May bahagi sa atin na nagsasabing huwag makialam, baka mapagkamalang tsismoso, huwag nang guluhin. Ngunit ang sinasabi ni Pablo ay hindi na niya kayang tiisin, kaya siya ay kumilos, dalawang beses niyang sinabi. Hindi siya nagdasal na lang para sa kanila; nagpadala siya ng tao. At tandaan din kung ano ang nagbigay sa kaniya ng buhay: hindi pera, hindi tagumpay, kundi balita na may isang taong nakatayo pa sa pananampalataya.

Ngayon, mag-isip ng isang tao na matagal na sa iyong isip at magpadala ng mensahe na may isang tanong lamang: kumusta ang pananampalataya mo? Huwag mo nang antayin ang mabuting panahon.

Ang Pangunahing Tauhan

Kakaiba ang Pablo ng kabanatang ito. Wala ang apostol na matigas ang panga; nasa harap natin ang isang taong hindi mapakali. Tatlong beses niyang inamin ang kaniyang kahinaan: hindi na niya kayang tiisin, siya ay nasa "pagkabalisa at pagdadalamhati," siya ay nananalangin "gabi at araw." Nangangamba pa siyang mawalan ng kabuluhan ang kaniyang pagtatrabaho. Ito ang emosyonal na hugis ng tunay na pag-ibig: mahina, umaasa sa balita, hindi mapayapa hangga't hindi nalalaman. At gayon pa man hindi kinuha ni Pablo ang papel ng tagapagligtas. Nang bumalik si Timoteo, hindi siya nagsabing nagawa ko ito; nagtanong siya, "anong pasasalamat ang maibibigay namin sa Diyos dahil sa inyo?" Ang taong pinakamalapit sa kawan ay siya rin ang pinakamalinaw na hindi siya ang Pastol.

Ang Tanong

Bakit natatakot si Pablo na "nawalan ng kabuluhan" ang kaniyang pagtatrabaho, kung ang Diyos naman ang gumagawa? Hindi maiiwasang mabasa nating literal: iniisip ni Pablo na may posibilidad na masira ng manunukso ang gawa. Hindi siya nagsasabing imposible ito, at hindi natin dapat pakinisin ang gilid na iyon para maiangkop sa mas maayos nating doktrina. Sa parehong hininga naman, siya ay nananalangin na ang Diyos mismo ang magpalakas ng kanilang puso, dahil alam niyang walang tao ang makakagawa niyon. Ang dalawang ito ay nakatayong magkatabi sa isang kabanata, hindi nireresolba. Marahil iyon na ang mismong sagot: ang tunay na pananampalataya ay nananalangin na parang lahat ay nasa Diyos, at kumikilos na parang lahat ay nakasalalay sa pagpapadala natin ng tao.

Ang Intertext

Tatlong tinig ang umaalingawngaw dito. Una, ang "manunukso" sa talata 5 ay may pangalan sa Job at sa ilang: ang naghahanap ng mahihinang puntong susubukin, ang lumapit kay Jesus sa disyerto nang siya ay pagod at nag-iisa. Hindi paranoya si Pablo; alam niya ang kinatatakutang pattern. Ikalawa, ang "nabubuhay kami" ay parang si Jacob nang mabalitaan niyang buhay pa si Jose: nabuhay muli ang espiritu ng matandang ama sa isang balita mula sa malayo. Ganoon ang bigat ng pananampalataya ng iba sa buhay ng isang pastol. Ikatlo, ang huling sugnay ay hango kay Zacarias, na nangako na darating ang Panginoon kasama ang lahat ng kaniyang mga banal. Ang tinawag ni Zacarias na Yahweh ay tinawag ngayon ni Pablo na "ating Panginoong Jesus." Walang pagtatalo, walang paliwanag; ipinapalagay lamang.

Pagninilay

Sino ang tao na dapat mo nang tanungin kung kumusta ang pananampalataya niya, at ano talaga ang pumipigil sa iyo?

Kung ang kabanalan ng puso ay bigay at hindi tagumpay, paano nito babaguhin ang paraan ng pananalangin mo ngayong linggo?