1 Juan 4

Ang Teksto

Nagsisimula si Juan sa isang babala: huwag basta maniwala sa bawat espiritu, kundi suriin ang mga ito, at ang panukat ay isa lamang, kung kinikilala ba nila si Jesu-Cristo na dumating sa laman. Mula sa pagsusuring ito, bumabaling siya sa pag-ibig: mahalin natin ang isa't isa, hindi dahil magandang payo iyon, kundi dahil "ang Diyos ay pag-ibig" at ipinadala niya ang kanyang Anak na maging kabayaran ng ating mga kasalanan. At nagtatapos siya sa isang mahigpit na pahayag: sinuman ang nagsasabing mahal niya ang Diyos ngunit kinapopootan ang kapatid, "siya ay isang sinungaling."

Ang Puso ng Teksto

Madalas sipiin ang "ang Diyos ay pag-ibig" na parang paglalarawan ng isang damdamin. Hindi iyon ang ibig sabihin ni Juan. Ipinaliwanag niya kaagad kung paano nakilala ang pag-ibig na ito: "hindi dahil minahal natin siya, kundi minahal niya tayo, at pinadala niya ang kanyang Anak na maging kabayaran ng ating mga kasalanan." Ang salitang Griyego dito ay hilasmos, ang pantakip sa kasalanan, ang alay na nag-aalis ng galit ng Diyos. Kaya't ang pag-ibig sa 1 Juan 4 ay hindi kabaligtaran ng katarungan kundi ang paraan ng Diyos upang tugunan ito. Ang biyaya rito ay hindi kaluwagan ng batas; ito ay bayad na tunay. Ang Diyos ay pag-ibig hindi dahil pinagwawalang-bahala niya ang kasalanan, kundi dahil siya mismo ang sumagot para dito.

Ang Sinulid na Nagdudugtong

"Walang sinuman ang nakakita kailanman sa Diyos." Umaalingawngaw dito ang sinabi ng Diyos kay Moises sa bundok, na walang taong makakakita sa kanyang mukha at mabubuhay. Ganoon ang buong Lumang Tipan: kurtina, usok, dugo sa altar, distansya. At ngayon sinasabi ni Juan na ang di-nakikitang Diyos ay nagpakita sa laman ng kanyang Anak, at higit pa, na siya'y "mananatili sa atin" kapag nagmamahalan tayo. Iyon ang tuktok ng tipan: hindi lamang Diyos na nagsasalita mula sa bundok, kundi Diyos na tumatahan sa isang komunidad. Ang templo ay naging tao, at pagkatapos ay naging kapatiran. Ang Espiritung ibinigay sa atin (talata 13) ang katuparan ng lahat ng pangako na darating ang panahon na ang Diyos ay hindi na malayo.

Ang Salamin

May takot na kinakain ang maraming mananampalataya nang tahimik: paano kung sa huli, hindi pala sapat? Sinasagot ito ni Juan nang hindi ito pinapaliit. Sinasabi niyang may "kasiguraduhan sa araw ng paghuhukom" hindi dahil malinis ang ating rekord, kundi dahil "gaya niya, gayon din tayo sa mundong ito." Ang lubos na pag-ibig ay "inaalis ang takot." Pero tingnan ang kabilang panig, dahil hindi malumanay si Juan. Kung may kapatid kang hindi mo kinakausap sa simbahan, kung may kamag-anak na tinatawagan mo lamang kapag may libing, kung ang pag-ibig mo ay may listahan ng eksepsyon, hindi maaaring itago iyon sa ilalim ng debosyon. Ang pagmamahal sa Diyos na hindi mo nakikita ay sinusukat sa kapatid na nakikita mo, sa kanyang mukha, sa kanyang boses, sa kanyang pagkakamali.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Sinasabi ni Pablo sa Roma 5 na ipinakita ng Diyos ang kanyang pag-ibig noong tayo ay mga makasalanan pa, hindi noong tayo'y karapat-dapat na. Pareho sila ni Juan: ang pag-ibig ng Diyos ay laging nauuna, at ang ating pag-ibig ay tugon, hindi simula. "Nagmamahal tayo dahil minahal muna tayo ng Diyos." Ganito rin ang loob ng Deuteronomio: pinili ng Diyos ang Israel hindi dahil malaki o mabuti sila, kundi dahil minahal niya sila. Ang pag-ibig ng Diyos ay walang paliwanag sa labas ng kanyang sarili. Kaya nga hindi mapagkakamalang sentimyento ang pag-ibig na tinatawag ni Juan; ito ay tipang katapatan, ang uri ng pagmamahal na nananatili kahit hindi ganti-ganti.

Ang Tanong

Ano ang gagawin natin sa talata 6: "Siyang hindi nasa Diyos ay hindi nakikinig sa atin"? Mahirap tanggapin, at madaling gamitin sa masama. Sa kasaysayan, ginamit ito ng mga grupo upang bansagang hindi ligtas ang lahat ng hindi sumasang-ayon sa kanila. Pero hindi doktrina ng institusyon ang pinagtatanggol ni Juan; ang isyu ay nakatatak sa talata 2, ang tunay na pagkakatawang-tao ni Cristo. Doon lamang malinaw ang linya. Gayunman hindi tinatanggal ito ng konteksto: may hangganan ang komunidad ng pananampalataya, at may mga espiritu na dapat suriin. Nakakaasiwa ito sa panahong ayaw nating magsabi ng "mali iyan." Ang tapat na sagot: kailangan nating hawakan nang mahigpit ang panukat ni Juan, at maluwag ang ating sariling paghatol sa iba.

Konteksto

Isinulat ito sa mga sambahayang-simbahan sa Asia Minor, malamang sa huling bahagi ng unang siglo, matapos ang isang masakit na pagkakabaha-bahagi. Talata 3 at 5 ay may sugat: may mga umalis, at ang mundo ay "nakikinig sa kanila," ibig sabihin, mas matagumpay pa ang kanilang mensahe. Ang itinatanggi nila ay ang pagkakatawang-tao, na parang ang tunay na kaligtasan ay espirituwal na kaalaman lamang, hindi ang Diyos na naging dugo at laman. Sa lipunang iyon, ang karangalan at reputasyon ang lahat, at ang mananatiling maliit at kaduda-dudang grupo ay talunan. Sa mga naiwan, iiling na at nag-aalinlangan, isinulat ni Juan: "Kayo ay sa Diyos, minamahal kong mga anak."

Pagninilay

Saan sa buhay mo mas malakas ang takot sa paghuhukom kaysa sa kasiguraduhang ibinigay ng pag-ibig ng Diyos, at ano ang tunay na pinagmumulan ng takot na iyon?

Sino ang kapatid na "nakikita" mo ngayon na siyang pinakamahirap mahalin, at ano ang isang konkretong hakbang na maaari mong gawin ngayong linggo?