1 Timoteo 4

Ang Teksto

May darating na panahon, sabi ng Espiritu, na may mga tao na tatalikod sa pananampalataya at susunod sa mga katuruan na mukhang banal ngunit mula pala sa kadiliman: ipagbabawal nila ang pag-aasawa at ang ilang pagkain. Sagot ni Pablo: "lahat ng mga bagay na nilikha ng Diyos ay mabuti." Mula rito ay bumaling siya kay Timoteo at binigyan siya ng malinaw na tungkulin: sanayin ang sarili sa pagiging maka-Diyos, huwag hayaang maliitin dahil bata, manatili sa pagbabasa at pagtuturo, at ingatan ang sarili at ang aral, sapagkat may nakasalalay dito na kaligtasan.

Ang Puso Nito

Kakaiba ang paraan ng pagtutol ni Pablo sa maling katuruan. Hindi siya nagsimula sa moral na argumento kundi sa doktrina ng paglikha. Ang pagbabawal sa pag-aasawa at pagkain ay mukhang mas espirituwal, mas disiplinado, mas seryoso. Ngunit para kay Pablo, ito ay isang pag-atake sa Diyos mismo, sapagkat sinasabi nito na may bahagi ng nilikha na masama sa sarili nito. Ang tugon niya ay may dalawang haligi: mabuti ang nilikha, at ang mabuting nilikha ay ginagawang banal "sa pamamagitan ng salita ng Diyos at panalangin." Hindi tinatakasan ng biyaya ang materyal na mundo; inaangkin nito ito. Ang pasasalamat, kaya, ay hindi magandang ugali lamang kundi teolohikal na pahayag: kinikilala nito kung sino ang may-ari ng lahat.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang linyang "lahat ng mga bagay na nilikha ng Diyos ay mabuti" ay tumatanaw pabalik sa Genesis, kung saan paulit-ulit na sinasabi ng Diyos na mabuti ang kaniyang ginawa. Ngunit hindi lamang paglikha ang isyu; kaligtasan din. Ang Diyos na naglikha ng tinapay at pag-aasawa ay ang parehong Diyos na naging laman kay Cristo. Kung tunay na masama ang materyal, hindi sana nagkatawang-tao ang Anak. Kaya nga sinabi ni Pablo na ang Diyos ay "Tagapagligtas ng lahat ng tao, lalo na sa mga mananampalataya": may kalawakan ang kaniyang pag-aaruga sa buong nilikha, at may partikular na kaligtasan para sa mga nananalig. Ang kaharian ng Diyos ay hindi paglisan sa mundo kundi pagpapanumbalik nito, at ang bawat hapunan na tinanggap nang may pasasalamat ay maliit na paunang lasa niyon.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na mas kampante sa pagbabawal kaysa sa pasasalamat. Mas madaling sukatin ang sarili sa kung ano ang hindi mo ginagawa: hindi ka umiinom, hindi ka nanonood, hindi ka gumagastos. Ang listahan ng pagtanggi ay nagbibigay ng malinaw na marka ng kabanalan, at nagbibigay din ng lihim na karapatang humusga. Ngunit hinahamon ka ng tekstong ito: kaya mo bang tanggapin ang kagalakan bilang kaloob? Ang hapag na puno ng pagkain, ang asawang katabi mo, ang katawang pagod pero buhay? Marami sa atin ang mas sanay sa pagkakasala kaysa sa pasasalamat, at iniisip pa nating ito ay kababaang-loob. May tunay na disiplina si Pablo, "sanayin mo ang iyong sarili sa pagiging maka-diyos," ngunit ito ay pagsasanay tungo sa buhay, hindi paglayo rito.

Ang Tanong

"Maililigtas mo ang iyong sarili at sila na nakikinig sa iyo." Nakakabagabag ang pangungusap na ito. Hindi ba't ang Diyos lamang ang nagliligtas? Hindi tinatanggal ni Pablo ang sinabi niya lamang sa taludtod 10, na ang buhay na Diyos ang Tagapagligtas. Ang ibig sabihin niya ay hindi maisusukat na kontribusyon sa kaligtasan, kundi ang katotohanan na ginagamit ng Diyos ang mga tao bilang tunay na daluyan ng kaniyang gawa. Ang katapatan ni Timoteo sa pagtuturo ay hindi dekorasyon; kasangkapan ito ng Diyos. Hindi ito nagpapagaan ng pasanin, mas pinabibigat pa nga. Kung ang buhay at aral mo ay may bigat na ganito para sa iba, hindi na pribadong bagay ang iyong katapatan. Nananatili ang misteryo: buong biyaya ito, at buong responsibilidad din.

Ang Pangunahing Tauhan

Bata si Timoteo, marahil nasa tatlumpu, at pinamumunuan ang isang mahirap na kongregasyon sa Efeso na may mas matatandang tao at malalakas na boses. Nararamdaman sa buong kabanata ang panginginig ng kaniyang loob: huwag kang magpamaliit, huwag mong pabayaan ang kaloob sa iyo, manatili ka. Ito ay mga salita sa isang taong maaaring bumitaw. Ang tugon ni Pablo ay hindi "magpakatatag ka" kundi paalala sa isang bagay na tinanggap ni Timoteo mula sa labas ng kaniyang sarili: ang kaloob na dumating "sa pamamagitan ng propesiya, kasama ang pagpapatong ng mga kamay ng mga nakakatanda." Ang awtoridad niya ay hindi galing sa personalidad o edad, kundi sa Diyos na tumawag sa kaniya. Doon niya dapat isandal ang kaniyang natatakot na puso.

Konteksto

Nasa Efeso si Timoteo, isang mayamang lungsod na puno ng relihiyosong palengke, at ang iglesya roon ay ginugulo ng mga gurong nagtuturo ng eksklusibong kaalaman at matinding pag-iwas sa katawan. Sa mundong Griyego, karaniwan ang paniniwalang mas mababa ang materyal kaysa sa espiritwal, kaya nakakaakit ang pagbabawal sa pag-aasawa at pagkain: mukha itong mas mataas na antas ng pananampalataya. Sa lipunang iyon, ang edad ay katumbas ng awtoridad, kaya ang isang batang lider na sumasalungat sa mga kilalang guro ay nasa mahinang posisyon. Nakabilanggo o naglalakbay si Pablo, malayo, at sumusulat ng isang bagay na parang huling bilin: ito ang ipahayag mo, at ito ang uri ng tao na dapat mong maging.

Pagninilay

Ano ang isang kaloob ng Diyos sa buhay mo na tinatanggap mo nang walang pasasalamat, o tinatanggihan mo dahil sa maling pag-aakalang mas banal ang pag-iwas?

Sino ang nakikinig sa iyo, sa bahay, sa trabaho, sa iglesya, at ano ang itinuturo sa kanila ng iyong buhay na hindi mo sinasabi sa salita?