2 Mga Hari 24

Ang Teksto

Tatlong taon na lingkod ni Nebucadnezar si Jehoiakim, pagkatapos naghimagsik; dumating ang mga pangkat ng mga kalaban at namatay siya. Ang kaniyang anak na si Jehoiakin ay naghari lamang ng tatlong buwan bago siya lumabas at sumuko sa kubkob na Jerusalem, at dinala siyang bihag sa Babilonia kasama ang sampung libong pinuno, mandirigma, manggagawa at panday; pinira-piraso ang ginto ni Solomon sa templo. Si Zedekias ang iniluklok ni Nebucadnezar, at siya rin ay naghimagsik.

Ang Kaibuturan

Ang pinakamatapang na pangungusap sa kabanata ay hindi tungkol sa Babilonia: "Nagpadala si Yahweh laban kay Jehoiakim ng mga pangkat ng mga Caldean." Ang maniningil ay hindi si Nebucadnezar kundi ang Diyos ng kasunduan, at ang hukbo ay kagamitan lamang. Ito ang sumasalungat sa lahat ng tawag sa atin na ipaliwanag ang kasaysayan bilang pulitika lamang. Mas mabigat pa: "Hindi mapapatawad ni Yahweh ang mga iyon." Hindi awtomatiko ang kapatawaran. May dugong inosente na pumuno sa Jerusalem, at hindi ito maaaring basta burahin na parang hindi nangyari. Ang Diyos na matiyaga sa loob ng tatlong daang taon ay nananatiling Diyos na humahatol. Dalawang mukha, isang pagkatao, at ang teksto ay tumatangging piliin lamang ang mas komportableng mukha.

Ang Sinulid

Si Jehoiakin, ang labing walong taong gulang na hari na naghari ng tatlong buwan at nabuhay ang halos buong buhay niya sa pagkabihag, ay lumilitaw sa pinakaunang pahina ng Bagong Tipan. Sa talaan ng lahi sa Mateo 1 siya ay si Jeconias, "nang panahon ng pagkabihag sa Babilonia." Ibig sabihin: ang linya patungo sa Mesiyas ay dumaan sa barko ng mga ipinatapon, hindi sa mga naiwan. Ang nawasak na trono ay hindi nabura; tinago ito ng Diyos sa isang kampo ng mga bihag. At ang linyang "Hindi mapapatawad ni Yahweh ang mga iyon" ay hindi nagtatapos sa huling salita ng Diyos, kundi humihintay sa Isa na magbubuhos ng sariling dugo para sa dugong hindi mapapatawad.

Ang Salamin

Tatlong beses sa kabanatang ito, ganito ang hatol: "ginawa niya lahat ng nagawa ng kaniyang ama." Hindi bago ang kasalanan ng mga haring ito; namana lang. At alam natin ito. Ang ugali ng pagsigaw na kinamumuhian mo sa tatay mo, nasa bibig mo na rin kapag pagod ka. Ang pagkukuwenta ng pera na tila kahihiyan ang mag-usap tungkol dito, ang katahimikan kapag may sakit sa pamilya, ang paraan ng paglayo kapag may gusot: minana. Hindi ito dahilan, ito ay pananagutan, dahil si Jehoiakin at si Zedekias ay hinatulan sa ginawa nila, hindi sa ginawa ng ama nila. Ngayon, bago matapos ang araw: isulat sa isang papel ang isang ugali ng tahanan ng mga magulang mo na iniuulit mo pa rin, sabihin ito nang malakas sa Diyos bilang kasalanan, hindi bilang paliwanag.

Ang Mga Unang Nakinig

Ang mga unang nagbasa nito ay nakatira na sa Babilonia. Alam nila ang presyo ng isda sa pamilihan doon, at narinig nila ang bilang na "sampung libong mga bihag" hindi bilang estadistika kundi bilang listahan ng mga tiyuhin at kapitbahay. Ang tanong nila ay hindi "ano ang nangyari" kundi "bakit." At ang sagot na ibinigay sa kanila ay hindi "mas malakas ang mga diyos ng Babilonia." Ang sagot ay: ang Diyos natin ang gumawa nito, at matagal na niyang sinabi ito sa pamamagitan ng mga propeta. Nakakagulat, ginhawa iyon. Kung galit ang Diyos, ang Diyos ay nariyan pa rin. At ang talata labing-apat ay may tinik para sa mga naiwan sa Jerusalem na nag-iisip na sila ang tunay na nalabi: ang hinaharap ay nasa mga ipinatapon.

Ang Tanong

Bakit binabayaran ng apo ang utang ng lolo? Namatay na si Manases mga limampung taon bago ito, at ang hatol ay nakasaad: "dahil sa mga kasalanan ni Manases." Sinasabi ng Deuteronomio na hindi dapat mamatay ang anak dahil sa ama, at buong kabanata ang gugugulin ni Ezekiel para ipagtanggol ito. Hindi tinatanggal ng teksto ang tensiyon. Ang tinatanggi lang niya ay ang ilusyon na ang kasalanan ay personal na transaksiyon na walang bakas. May mga desisyong gumagawa ng mundo, at ang susunod na salinlahi ay ipinanganak sa mundong iyon at pumipili sa loob nito. Si Jehoiakin ay hindi inosenteng biktima: ginawa rin niya ang masama. Pero hindi rin siya malaya sa bigat na hindi niya ginawa. Hindi ito maayos na sagot; ganito talaga ang hugis ng totoong buhay.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Ang talata labintatlo ay may sugnay na madaling malampasan: "gaya ng sinabi ni Yahweh na mangyayari." Tinutukoy nito ang pagbisita ni Isaias kay Hezekias sa 2 Mga Hari 20, nang ipakita ng hari ang kaniyang kayamanan sa mga sugo ng Babilonia at sinabihan siya na ang lahat ng ito at ang kaniyang mga anak ay dadalhin doon. Dalawang kabanata ang layo, mahigit isang daang taon ang pagitan sa kasaysayan, at narito ang katuparan: pinira-piraso ang ginto ni Solomon. Ang Diyos ay hindi nagmamadali at hindi nalilimot. Pagkatapos, binubuksan ng Daniel 1 ang sarili niyang kuwento sa parehong kubkob na ito; ang isang kabanata ay bagsak at ang isa ay simula ng pananampalataya sa labas ng Jerusalem. Parehong tunay. Ang pagkabihag ay hatol, at sa loob ng hatol ay naghahasik ang Diyos.

Pagninilay

Alin sa mga "sinabi na ng Diyos noon pa man" ang matagal nang hinihintay mo, at paano nagbabago ang pagtingin mo sa buhay mo kung tapat ang Diyos kahit sa hatol?

Ano ang ipinasa sa iyo ng pamilya mo na kailangan mong tanggapin bilang pananagutan, hindi bilang palusot?