Mga Taga-Colosas 1

Ang Teksto

Isang liham na dinala ng isang mensahero sa isang bayan na hindi na masyadong mahalaga, sa likod-bayan ng lambak ng ilog Lycus. Nagsimula ito sa pagbati ni Pablo at Timoteo sa "mga mananampalataya at tapat na mga kapatid kay Cristo na nasa Colosas," at sa pasasalamat sa balitang dumating kay Pablo tungkol sa kanilang pananampalataya at pag-ibig. Pagkatapos ay isang mahabang panalangin: na mapuspos sila ng kaalaman sa kalooban ng Diyos, mamunga, at magtiis. At sa gitna ng lahat, isang himno: si Cristo ang larawan ng hindi nakikitang Diyos, ang pinaglikhaan ng lahat ng bagay, ang ulo ng iglesiya, ang tagapagkasundo sa pamamagitan ng dugo sa krus. Nagtatapos ang kabanata sa paghihirap ni Pablo at sa hiwagang inilihim noon ngunit nahayag na ngayon: "si Cristo na nasa inyo."

Ang Ubod

Ang puso nito ay isang pahayag ng saklaw. Hindi lamang sinasabi ni Pablo na mabuti si Cristo o kapaki-pakinabang; sinasabi niyang "ang lahat ng bagay ay nilikha sa pamamagitan niya at para sa kaniya," kasama ang "mga trono o pamahalaan o pamunuan o kapangyarihan." Ibig sabihin: walang puwersa sa langit o sa lupa na nakatayo sa labas ng kaniyang awtoridad, kahit ang mga puwersang kinakatakutan ng mga Colosense. At ang parehong Cristo na humahawak sa sansinukob ay ang nagdanak ng dugo sa isang bitayan sa labas ng Jerusalem. Doon nagkakasundo ang lahat. Hindi ito abstraktong kosmolohiya. Ito ang sagot sa tanong na tahimik na kumakain sa isang maliit na iglesiya: sino talaga ang may hawak sa aming buhay?

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang salitang "larawan" ay hindi basta pinili. Sa Genesis, ang tao ang ginawa ayon sa larawan ng Diyos, at ang tao rin ang nagpasimula ng pagkakawatak-watak. Ngayon may isang tunay na Larawan, at sa kaniya nagsisimula ang bagong sangkatauhan: "ang unang anak mula sa mga patay." Ang Diyos ay hindi nagtayo ng ibang plano; tinapos niya ang naunang isa sa isang Persona. Tingnan din ang salitang "sinagip." Iyon ang tunog ng Exodo: hinango mula sa pamamahala ng isang hari, inilipat sa ibang kaharian. Ang mga Gentil sa Colosas, na walang bahagi sa Sinai, ay isinama na ngayon sa kuwento ng pagpapalaya. Ang tanikala ay hindi Egipto kundi kadiliman, at ang Dagat ay isang krus.

Ang Salamin

May listahan ka rin ng mga bagay na tahimik mong pinapayapa. Baka hindi mga anghel o mga espiritu ng planeta, kundi ang resulta ng biopsy, ang ugali ng amo mo, ang halaga sa dulo ng buwan, ang anak na hindi na sumasama sa simbahan. Ganoon din ang ginagawa natin: nagdadagdag tayo kay Cristo, dahil sa lihim nating hinala na hindi siya sapat. At may isa pang pangil sa teksto: "kung kayo ay nagpapatuloy sa pananampalataya, matatag at matibay." Hindi ito banta, kundi paalala na ang pananampalataya ay may hugis ng pagtitiis, hindi ng kislap. Ngayon, gawin ito: isulat sa papel ang isang pangalan o sitwasyon na pinakanakakabahala sa iyo, at sa ibabaw nito ay isulat ang mga salitang "siya ang una sa lahat ng mga bagay." Pagkatapos ay ipanalangin iyon nang malakas, isang pangungusap lamang.

Konteksto

Ang Colosas ay isang lumiliit na bayan. Dalawang siglo nang mas maunlad ang kalapit na Laodicea, at ang Hierapolis ay may kilalang mainit na bukal. Lupain ito ng lana at tina, ng mga manggagawa at mangangalakal, at ng lupang umuuga: alam nila ang lindol. Halo-halo rin ang relihiyon: mga sinaunang diyos ng Frigia, mga sinasamba nang mahiwaga, mga Judiong nakatira roon nang maraming salinlahi, mga panata at mga pangontra sa masamang kapangyarihan. Hindi personal na kilala ni Pablo ang iglesiyang ito; si Epafras ang nagtanim, at si Epafras ang nagbalita kay Pablo, na sumusulat mula sa pagkabilanggo. Kaya may kakaibang timbang ang liham: isang tinig na nakakadena ang nagsasabi kung sino ang tunay na hari.

Ang Larawan ng Tagapakinig

Isipin mo silang nagsisiksikan sa isang bahay, marahil dalawampu, tatlumpu. Karamihan ay mga Gentil na kararaang lumabas sa mundo ng mga altar. Sa tainga nila, ang salitang "pamunuan" at "kapangyarihan" ay hindi teolohikal na termino kundi mga bagay na maaaring makapinsala sa sanggol, sa pananim, sa negosyo. Kaya nang marinig nila na "sa kaniya ang lahat ng bagay ay nagkakaugnay," hindi iyon patula; iyon ay pagbunot ng takot sa ugat. Nadama rin nila ang sakit ng pangungusap na "mga kaaway niya sa kaisipan at masasamang mga gawa," dahil kilala nila ang sariling nakaraan. At nang sabihin ni Pablo na ang ebanghelyo ay "namumunga at lumalago sa buong mundo," nalaman ng maliit na bayan na hindi sila laylayan. Nasa loob sila ng isang bagay na napakalaki.

Ang Detalye

"Inilipat tayo." Ang salitang gamit ni Pablo ay tumutukoy sa ginagawa ng mga imperyo sa mga nasakop: buong populasyon na binubunot at itinatanim sa ibang lupain, minsan bilang parusa, minsan upang mabuhay muli sa bagong lugar. Alam ng mga Judio ng Asia Minor ang tunog na iyon sa dugo nila; ang lolo ng lolo nila ay dinala roon. Kaya ang sinasabi ni Pablo ay hindi lamang pagpapatawad ng kasalanan kundi paglilipat ng tirahan. Nagbago ang address mo. Ibang hari na ang nagtatala ng pangalan mo, ibang batas na ang umiiral, ibang kabang-yaman na ang pinagsasaluhan. Hindi ka bisita sa kaharian ng Anak. Doon ka na nakatira, at pauwi ka na tuwing lumalapit ka sa kaniya.

Pagninilay

Anong maliit na "pandagdag" kay Cristo ang hinahawakan mo pa rin, at ano ang ipinapahiwatig nito tungkol sa kung gaano mo siya itinuturing na sapat?

Kung tunay na inilipat ka na sa ibang kaharian, saang bahagi ng linggo mo ito pinakamahirap makita, at bakit doon?