Mga taga-Efeso 1

Ang Teksto

Nagsisimula si Pablo sa isang mahabang pagpupuri: pinagpala tayo ng Diyos ng "bawat pagpapalang espirituwal kay Cristo sa kalangitan," pinili bago pa likhain ang sanlibutan, inampon bilang mga anak, tinubos sa pamamagitan ng dugo ni Cristo, at tinatakan ng Espiritu bilang katibayan ng mana. Pagkatapos ay lumipat siya sa panalangin: nawa'y maliwanagan ang mga mata ng puso ng mga taga-Efeso upang makita nila kung gaano kalaki ang kapangyarihang bumuhay kay Cristo mula sa mga patay at nagluklok sa kaniya sa itaas ng lahat ng kapangyarihan, ulo ng iglesia na kaniyang katawan.

Ang Puso ng Teksto

Bilangin ang pariralang "kay Cristo" sa kabanatang ito at may makikita kang kakaiba: halos bawat pagpapala ay dumadaan sa kaniya. Hindi tayo pinili at saka ikinabit kay Cristo; pinili tayo sa loob niya. Ito ang sentro: walang biyayang natatanggap ang tao nang hiwalay sa Anak. Hindi si Cristo ang paraan patungo sa isang pagpapalang nasa ibang lugar; siya mismo ang lugar kung saan naroon ang pagpapala. Kaya't ang kaligtasan ay hindi isang bagay na ibinibigay sa atin bilang produkto, kundi isang persona kung kanino tayo inilagay. At ang layunin ng lahat ng ito ay hindi ang ating kaginhawaan kundi "ang ikapupuri ng kaniyang kaluwalhatian," isang pariralang tatlong beses inuulit ni Pablo. Ang pagliligtas ay para sa Diyos bago ito para sa atin.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

"Bago likhain ang sanlibutan, pinili na tayo ng Diyos." Nagsisimula ang Genesis sa "Nang pasimula," pero ibinabalik tayo ni Pablo sa isang punto bago pa iyon, sa isang pasya sa loob ng puso ng Diyos na nauna pa sa unang liwanag. Ang kasaysayan ng pagliligtas ay hindi Plano B na naisip pagkatapos ng pagkakasala sa hardin. Ang tawag kay Abraham, ang Paskuwa, ang dugo sa altar, ang mga propetang nangako ng bagong tipan: lahat iyon ay hindi paghahanap ng Diyos ng solusyon kundi paglalatag ng isang layuning matagal nang tiyak. At may kanang kamay: ang trono na ipinangako sa Awit 110 sa haring luluklok sa tabi ng Diyos ay inookupahan na ngayon ng isang binuhay na Nazareno. Doon humahantong ang lahat ng sinulid.

Ang Salamin

Kung sinusukat mo ang iyong halaga sa pamamagitan ng performance review sa trabaho, sa pagsunod ng iyong mga anak, o sa dami ng taong humahanga sa iyong paglilingkod, may binabasag ang teksto sa iyo. Ang pagpili sa iyo ay nangyari bago ka pa maging kapaki-pakinabang sa kaninuman. Wala kang naiambag doon. Nakakalaya iyon, pero nakakainsulto rin sa isang bahagi ng atin na gustong may maiambag. Kasabay nito, hindi ito payo sa katamaran: pinili tayo "upang tayo ay maging banal at walang kapintasan sa kaniyang paningin." May direksyon ang pagpili. At kung nagdurusa ka ngayon sa isang bagay na parang wala nang kalutasan, tandaan kung anong kapangyarihan ang binabanggit ni Pablo: ang kapangyarihang naghango ng bangkay mula sa libingan. Iyon ang nasa iyo.

Ang Konteksto

Ang Efeso ay isang mayamang daungan sa kanlurang Asia Minor, tahanan ng templo ni Artemis, isa sa mga tinaguriang kababalaghan ng sinaunang mundo. Isang lungsod ng mahika, mga anting-anting, mga pangalan ng espiritung binibigkas para sa proteksyon. Doon nakatira ang mga mambabasa: karamihan ay mga Hentil na dating natatakot sa hindi nakikitang mga kapangyarihan na tila kumokontrol sa kapalaran. Isulat mo ngayon ang bersikulo 21 sa ganoong lungsod at hindi iyon abstract na teolohiya kundi deklarasyon ng digmaan: si Cristo ay nakaupo "na pinakamataas sa lahat ng kapamahalaan, kapangyarihan, pamunuan, at bawat pangalan na pinangalanan." Bawat pangalan. Kasama ang mga pangalang binubulong sa mga anting-anting. Si Pablo mismo ay nakakulong habang isinusulat ito, kaya't ang pahayag ay galing sa isang taong tila talo.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang tauhan dito ay ang Diyos Ama, at ang kaniyang larawan ay sorpresa. Hindi siya ipinapakita bilang malamig na tagapagpasya kundi bilang isang Amang "nasiyahan" sa kaniyang ginawa. Sa bersikulo 5 dalawang salita ang magkatabi: pag-ibig at kasiyahan. Ang pag-ampon sa atin ay hindi obligasyon na tinupad nang naiinip; ito ay ninanais niya. Sa mundong Romano, ang pag-ampon ay legal na akto na nagbibigay sa isang tagalabas ng buong karapatan ng tagapagmana, kadalasan sa isang taong may sapat na gulang. Iyon ang ginawa ng Diyos: hindi tayo pinatuloy bilang bisita kundi ginawang tagapagmana. At binayaran niya ito sa halagang hindi biro, "sa pamamagitan ng kaniyang dugo." Isang Amang masayang mag-ampon at handang magbayad ng ganoon kamahal.

Ang Detalye

Sa bersikulo 10 may salitang Griyego na madaling malampasan: anakephalaiōsasthai, isinasalin dito bilang "sama-samang dadalhin ang lahat ng mga bagay." Sa loob nito ay nakatago ang salitang kephalē, ulo. Ang literal na kahulugan ay pag-iipon ng lahat sa ilalim ng isang ulo, gaya ng pagbubuod ng mahabang listahan sa isang linya. Isipin mo ang isang sanlibutang nagkawatak-watak mula pa sa hardin: langit at lupa na naghiwalay, tao laban sa tao, katawan laban sa kaluluwa. Ang sinasabi ni Pablo ay may darating na araw na ang lahat ng nakakalat na piraso ay muling titipunin, hindi sa ilalim ng isang sistema o ideolohiya, kundi sa ilalim ng isang Persona. At bersikulo 22 ang naglalagay ng preview nito sa lupa: ang iglesia, kung saan si Cristo ay ulo na ngayon.

Pagninilay

Ano ang kongkretong nagbabago sa paraan ng iyong pagpasok sa trabaho bukas kung totoong ang lahat ng kapamahalaan ay nasa ilalim na ng paanan ni Cristo?

Saang bahagi ng iyong buhay mo pa rin sinusubukang patunayan ang isang bagay na sinabi ng Diyos na tapos na bago pa likhain ang sanlibutan?