Deuteronomio 4

Ang Teksto

Nakatayo ang Israel sa silangang pampang ng Jordan, isang hakbang mula sa lupaing pangako, at hindi mapapasok ni Moises kasama nila. Kaya ang huling bagay na iniiwan niya ay hindi mapa o estratehiya kundi paalala: sundin ang mga batas, huwag dagdagan o bawasan, at higit sa lahat, huwag kalimutan ang nakita ng inyong mga mata sa Horeb, kung saan nagsalita ang Diyos mula sa apoy nang walang anumang anyong makikita. Binalaan sila na kung gagawa sila ng diyus-diyosan ay ikakalat sila sa mga bansa; pero ipinangako rin na kahit doon, kung hahanapin nila siya nang buong puso, matatagpuan nila siya.

Ang Ubod

Nasa isang talata ang buong bigat ng kabanata: "narinig ninyo ang kaniyang boses na may mga salita, pero wala kayong nakitang anyo; boses lamang ang narining ninyo." Hindi ito teknikal na detalye tungkol sa paraan ng pagpapahayag. Ito ang mismong dahilan kung bakit ipinagbabawal ang imahen. Hindi dahil mahina ang sining, kundi dahil ang isang Diyos na nagsasalita ay hindi mo mapapaamo. Ang rebulto ay tahimik; mahahawakan mo, ilalagay sa gusto mong sulok, dadalhin kung saan mo gusto. Ang boses ay hindi. Ang boses ay nananatiling nasa kabila mo, nag-uutos, humuhusga, nangangako. Ang pagsamba sa larawan ay ang matandang pagnanais na magkaroon ng Diyos na hindi makakasagot.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Nagtatapos ang kabanata sa paghihiwalay ng tatlong lungsod kung saan makakatakas ang nakapatay nang hindi sinasadya. Kakaiba ang pagkakalagay: pagkatapos ng mabibigat na babala, isang kanlungan. Ganito gumagalaw ang Diyos sa buong Kasulatan, hindi lamang sa pag-uutos kundi sa paglalaan ng kakapitan. At ang boses na walang anyo sa Horeb ay sa huli nagkaroon ng mukha. Hindi sa kahoy o bato na gawa ng kamay ng tao, kundi sa Anak na dumating bilang tao, hindi inukit kundi ipinanganak. Kaya naman ang pagbabawal sa imahen ay hindi pagkakait sa atin ng mukha ng Diyos; paghihintay iyon sa mukhang pipiliin niyang ibigay, sa paraang hindi natin kontrolado.

Ang Salamin

Malamang wala kang rebulto sa bahay. Pero tingnan mo kung paano mo pinag-uusapan ang Diyos kapag gipit ka. May bersyon ba niya sa isip mo na laging pumapayag sa mga desisyon mong nagawa na? Diyos na walang masabi sa paggamit mo ng pera, sa tono mo sa asawa mo, sa bilang ng oras na nawawala sa telepono? Iyon ang inukit na anyo: isang Diyos na gawa mo, kaya hindi ka kayang sumbatan. Ganoon din ang takot na nasa likod ng talata 29. Marami sa atin ang nasa klase ng "nababalisa" na iyon, hindi dahil sa mga bansa kundi dahil sa biopsy, sa anak na tumalikod, sa trabahong nawala. At ang sinasabi ng teksto: mula doon mismo, hahanapin mo siya at matatagpuan mo siya. Hindi pagkatapos mong maayos ang lahat. Mula sa gitna ng gulo.

Gawin mo ito bago matapos ang araw: isulat sa papel ang isang bagay na nakita mismo ng iyong mga mata na ginawa ng Diyos sa buhay mo, at sabihin mo ito nang malakas sa isang tao sa bahay mo o sa isang mensahe sa isang kaibigan. Hindi aral, hindi talata, kundi nakita. Iyan mismo ang utos sa talata 9.

Ang Pangunahing Tauhan

Dalawang pangungusap ang halos hindi magkasya sa iisang Diyos. "Si Yahweh na inyong Diyos ay isang apoy na lumalamon, isang selosong Diyos." At pagkaraan ng ilang talata: "si Yahweh na inyong Diyos ay isang maawaing Diyos; hindi niya kayo bibiguin ni wawasakin." Hindi ito kontradiksyon kundi larawan ng pag-ibig na may hangganan. Ang selos dito ay hindi pagkainsecure; ito ay ang pag-ayaw na magpahati. Ang Diyos na naglabas sa kanila "sa pugon na bakal" ay hindi makukuntento na maging isa lamang sa mga pagpipilian sa altar. At ang pinakamalapit na Diyos, iyong tumatawag at sumasagot kapag tinawag, ay siya rin ang pinakamapanganib. Kung may kasambahay kang hindi mo mapapansin, hindi siya iyon.

Ang Ugnayan ng mga Teksto

Dalawang tinig ang sumasagot dito. Sa Roma 1, inilarawan ni Pablo ang sangkatauhan na ipinagpalit ang kaluwalhatian ng Diyos sa mga larawan ng tao, ibon, hayop at gumagapang, halos sunod-sunod ang pagkakalista gaya ng talata 16 hanggang 18. Hindi ito aksidente; binabasa ni Pablo ang pagkabulag ng tao sa pamamagitan ng Deuteronomio. At sa Jeremias 29, sa gitna ng pagkatapon, inuulit ng Diyos ang pangako ng talata 29: matatagpuan siya ng mga naghahanap nang buong puso. Ibig sabihin, nang mangyari nga ang pagkakalat na binabalaan dito, hindi naubos ang Diyos sa kaniyang galit. Ang babala at ang pangako ay dumating sa parehong mga tao.

Ang Tanong

Bakit sinabi ni Moises na "galit sa akin si Yahweh dahil sa inyo"? Sa isang kabanata tungkol sa katarungan at kaganapan ng mga batas, may isang lalaking pinagbawalan sa tanging bagay na pinaghirapan niya nang apatnapung taon, at ang dahilan ay sinisisi niya sa bayan. Hindi ito pinalalambot ng teksto. Walang paliwanag, walang pakonsuwelo. Marahil iyon ang punto: ang lider na nagsabing huwag dagdagan o bawasan ang salita ng Diyos ay siya ring nabigo, at ang kaniyang pagkabigo ay hindi tinakpan. May mga pintuang isinasara ng Diyos na hindi niya ipinaliliwanag. Ang mabigat ay ito: tinuruan pa rin ni Moises ang bayan tungkol sa lupaing hindi niya matutuntungan.

Pagninilay

Anong bersyon ng Diyos ang madalas kong kausap: iyong may boses na kayang sumalungat sa akin, o iyong tahimik na akma sa mga napagpasyahan ko na?

Kung nasa "nababalisa" ka ngayon, ano ang hitsura ng paghahanap sa kaniya nang buong puso bukas ng umaga, hindi sa teorya kundi sa unang sampung minuto ng araw mo?