Deuteronomio 32

Ang Teksto

Bago siya mamatay, inawit ni Moises ang isang awit na hindi pampalubag-loob kundi pampagising: tinawag niyang saksi ang langit at lupa, ipinahayag na ang Diyos ay "Batong tanggulan" na ang gawa ay ganap, at saka itinapat sa Israel ang salamin, "Kumilos sila ng masama laban sa kaniya." Inilarawan niya kung paano inalagaan ni Yahweh ang bayan sa ilang na parang agila sa kaniyang mga inakay, pinakain hanggang sa sumagana, at kung paano sila tumalikod nang eksaktong nabusog sila. Sumunod ang galit, ang pagtatago ng mukha ng Diyos, ang pangako ng paghihiganti, at sa dulo ang pahayag na siya lamang ang Diyos na "pumapatay" at "bumubuhay." Pagkatapos ng awit, inutusan si Moises na umakyat sa Nebo, tanawin ang lupain, at doon mamatay.

Ang Ubod

Ang puso ng awit ay nasa talatang 15: "Pero lumaki si Jeshurun na mataba at sumisipa." Hindi kagutuman ang nagpabagsak sa Israel kundi kabusugan. Ang teolohiya rito ay matigas at totoo: ang kasaganaan ang pinakamapanganib na panahon ng pananampalataya, dahil doon nawawala ang pang-araw-araw na pagdepende. Ang Diyos dito ay hindi malamig na hukom kundi Ama at Bato, ang salitang paulit-ulit na ginagamit ni Moises, isang bagay na hindi gumagalaw kapag ang lahat ay gumagalaw. At ang kasalanan ay hindi pangunahing paglabag sa listahan ng batas kundi pagkalimot: "inyong kinalimutan ang Diyos na nagsilang sa inyo." Ang galit ng Diyos sa awit na ito ay hindi pagsabog ng pagkainis; ito ang katapatan ng isang Ama na tumatangging magkunwaring walang nangyari.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Hindi natapos sa Nebo ang awit na ito. Dalawang beses itong sinipi ni Pablo sa Roma, at ang isa sa mga iyon ay ang linyang pinakamasakit sa isang Judio: "Papainggitin ko sila sa pamamagitan ng hindi ko bayan." Ang nakakagulat ay ganito pala gumagana ang pagliligtas ng Diyos. Ang pagkabigo ng isang bayan ay hindi naging dulo ng kuwento kundi pintuan para sa mga bansa, at ang talatang 43 ay tumatawag na sa kanila: "Magdiwang, kayong mga bansa, kasama ng mga tao ng Diyos." Nasa awit na pala ang simbahan bago pa man ito ipanganak. At ang ubas ng lason sa talatang 32, ang kopang mapait na dapat sanang inumin ng bayan, ay may umubos sa Getsemani. Ang Bato na nasugatan para magpagaling ay hindi malayong imahen; iyon ang Mesiyas.

Ang Salamin

Tingnan mo ang sarili mo sa panahong maayos ang lahat. Hindi sa krisis, kundi sa buwan na tama ang sahod, malusog ang mga anak, at walang nakabinbing problema. Ilang minuto ang panalangin mo noon? Doon nagsasalita ang awit na ito, at doon ito masakit. Ang Israel ay hindi tumalikod sa ilang kundi sa lupain ng pulot: "Kumain kayo ng mantikilya… at ininum ninyo ang bumubulang alak." Kapag naging mahusay ka na sa pamamahala ng buhay mo, unti-unting nagiging dekorasyon ang Diyos sa bahay na akala mo'y ikaw ang nagtayo. Hindi ito pagsalakay sa kaginhawaan; ito ay babala na ang kaginhawaan ay may kakayahang magpakipot ng puso. At ang kasalanan dito ay hindi dramatiko. Hindi ka sasamba sa rebulto. Basta't makakalimot ka lang. Kaya ngayong araw, sundin mo ang talatang 7: tawagan mo ang pinakamatandang kamag-anak na kaya mong tawagan, at tanungin mo siya ng isang bagay lamang, kung kailan sila walang-wala at paano sila tinulungan ng Diyos noon. Makinig ka, at huwag kang magkomento.

Ang Tanong

Paano natin babasahin ang talatang 42, "Lalasingin ko ang aking mga palaso ng dugo"? Hindi ito matatakasan sa pamamagitan ng pagsasabing "wika lang iyan ng sinaunang panahon." Ito ang Diyos na nagsasalita sa unang panauhan, at hindi siya humihingi ng paumanhin. Mas mabigat pa ang talatang 39: "ako'y pumapatay, at ako'y bumubuhay." Walang bahagi ng realidad na nasa labas ng kaniyang kamay, kasama ang kamatayan. Ang tanging bagay na nagpapahinga sa akin dito ay ang talatang 35: "Ako ang magbibigay ng paghihiganti." Ibig sabihin, hindi sa akin. Ang galit ng Diyos ay hindi lisensya para sa galit ko; ito mismo ang kumukuha nito sa kamay ko. Pero hindi ko masasabing naiintindihan ko ang lalim ng poot na iyon. Nananatili itong madilim na bagay na hindi ko kayang pakinisin.

Ang Detalye

Isang pangalan ang pumasok sa talatang 15 na hindi pangkaraniwan: Jeshurun. Galing ito sa salitang yashar, "matuwid," at ito ay palayaw, isang malambing na tawag, parang tinatawag mong "aking matuwid" ang isang anak. At saan ginamit ni Moises ang pangalang ito? Eksakto sa linyang naglalarawan ng pagtalikod. "Lumaki si Jeshurun na mataba at sumisipa." Ang alyas ng pagmamahal ay inilagay sa gitna ng akusasyon. Hindi ito panlalait; ito ay pagdadalamhati. Ganito nagsasalita ang isang magulang na sinasabi ang buong katotohanan tungkol sa anak nang hindi binabawi ang pangalan ng pagmamahal. Kung ganoon, ang parehong bagay ang totoo sa iyo: tinatawag kang mahal kahit habang inilalantad ang kabulukan mo.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang pangunahing tauhan ay ang Diyos, at ang kaniyang emosyonal na tanawin ay mas magulo kaysa inaasahan natin. Siya ang Bato na hindi gumagalaw, pero siya rin ang nagseselos, nagagalit, nagtatago ng mukha, at nagdadalamhati. At pansinin ang talatang 27: hindi niya tinapos ang bayan, hindi dahil karapat-dapat sila, kundi dahil sa "pagmamayabang ng kaaway," baka isipin ng iba na sarili nilang kamay ang nanalo. Ang pangalan niya ang pumipigil sa kamay niya. Ito ang kakaiba sa Diyos ng Israel: ang kaniyang karangalan at ang ating kaligtasan ay nakatali sa iisang tali. Siya ang sumusugat at siya rin ang nagpapagaling, at wala siyang kahati sa alinmang gawain. Walang ibang diyos ang nangangahas sa ganoong klaseng pagmamahal.

Pagninilay

Sa anong bahagi ng buhay mo ngayon ka pinakabusog, at kailan ka huling nanalangin tungkol doon?

Kung ikaw ay tinatawag na "Jeshurun" habang inilalantad ang kasalanan mo, ano ang nagbabago sa paraan ng pagharap mo sa Diyos?