Exodo 38

Ang Teksto

Sa Exodus 38, ipinagpatuloy ni Bezalel ang paggawa ng mga bagay sa labas ng tabernakulo: ang altar ng mga handog na susunugin, ang malaking palanggang tanso, at ang buong patyo na napalilibutan ng mga kurtinang lino. Sa hulihan ng kabanata, iniulat ni Moises ang kabuuang timbang ng ginto, pilak, at tanso na inihandog ng bayan, kasama ang bilang ng mga lalaking nag-ambag ng kalahating sekel bawat isa.

Ang Ubod

Ang kabanatang ito ay tila listahan lamang ng mga materyales, ngunit sa likod ng bawat sukat at timbang ay isang malalim na katotohanan: ang Diyos ay tumatanggap ng papalapit na tao lamang sa pamamagitan ng dugo at paglilinis. Ang altar sa pasukan at ang palanggana sa daan patungo sa loob ay hindi arbitraryong muwebles; sila ang unang dalawang hadlang sa pagitan ng makasalanang tao at ng presensiya ng Diyos. Bago ka pumasok, may kailangang mamatay para sa iyo, at kailangan kang malinis. Ang buong disenyo ng patyo ay isang katekesis sa biyaya, na hindi mura at hindi rin naa-abot ng sariling paglapit.

Ang Pangkalahatang Hibla

Ang altar na tanso sa Exodus 38 ay may mahabang anino na umaabot hanggang sa krus. Sinabi ng may-akda ng Hebreo na "hindi maaari na ang dugo ng mga toro at ng mga kambing ay makapag-alis ng mga kasalanan," at ipinakita niya si Jesus bilang tunay na handog na minsanan. Ang palangganang tanso naman ay ginawa mula sa mga salamin ng mga babae, isang detalyeng hindi maiiwasang maalala kapag sinabi ni Pablo na tumitingin tayo ngayon "sa isang salamin, sa malabong anyo." Ang tubig ng paglilinis na dating ipinakikita sa salamin ay natupad sa "paghuhugas ng muling pagsilang" na binanggit ni Pablo sa Tito. Ang lahat ng inihandog na tanso, pilak, at ginto ay naging tahanan ng Diyos kasama ng tao, isang unang guhit ng darating na Salita na "nanahan sa piling namin."

Ang Salamin

May isang bagay dito na tumitimo: ang bawat lalaking dalawampung taong gulang pataas ay nagbigay ng kalahating sekel, walang labis at walang kulang. Ang mayaman ay hindi nakabili ng mas malaking bahagi sa Diyos; ang mahirap ay hindi rin naiwan. Sa kultura natin ngayon kung saan sinusukat ang halaga ng tao ayon sa ambag niya, kita, o impluwensya, mahirap tanggapin na sa harap ng Diyos, pantay ang lahat sa pasukan. Marahil kailangan mong tanungin: ano ba talaga ang tinatangka mong bilhin sa Diyos sa pamamagitan ng iyong paglilingkod, oras, o pera? At sa kabilang banda, sino ang itinuturing mong hindi karapat-dapat pumasok sa patyo, gayong siya rin ay may kalahating sekel na tinanggap ng Diyos?

Ang Pangunahing Tauhan

Si Bezalel ang nakatayo sa gitna ng kabanata, hindi si Moises. Mula sa lipi ng Juda, ang lipi na kalaunan ay magluluwal kay David at kay Cristo, ginawa niya ang bawat detalyeng iniutos ng Panginoon. Kasama niya si Oholiab mula sa Dan, ang mas hamak na lipi. Dito, ang unang beses sa Kasulatan na tahasang binanggit ang pagpuno ng Espiritu ng Diyos sa isang tao ay hindi para sa pagpapahayag o pamamahala, kundi para sa paggawa gamit ang kamay. Ang mga daliri ni Bezalel na humulma ng tanso ay mga daliring pinaggagalawan ng Espiritu Santo. Nagsasabi ito ng isang bagay tungkol sa Diyos na madalas nating nakalimutan: pinahahalagahan niya ang mabuting pagkakayari, ang matiyagang pagtratrabaho, ang katapatan sa maliit na detalye. Hindi lamang ang tagapagsalita ang banal; banal din ang mag-aakda.

Ang Detalye

Isang linya ang madaling dumaan nang hindi napapansin: "Ginawa niya ang palanggana mula sa mga salamin na pag-aari ng mga babaeng naglingkod sa pasukan sa tolda ng pagpupulong." Isang salamin sa lumang mundo ay hindi mumurahing bagay; ito ay pinakintab na tanso, mahalaga at personal. Ang mga babaeng ito, na halos hindi binabanggit sa kuwento ng Exodo, ay ibinigay ang kanilang mga salamin, ang mga kagamitang ginagamit nila para tingnan ang sariling anyo. At ang mga salaming iyon ay naging lugar ng paghuhugas ng mga pari. Ang mga bagay na ginamit para sa sariling imahe ay naging paraan ng paglilinis para sa iba. May sermon dito na hindi kailangan pang mahaba: ang pagsuko ng ating pagkabahala sa sariling anyo ay maaaring maging kaloob na naglilinis sa buong komunidad.

Konteksto

Nasa paanan tayo ng Bundok Sinai, marahil isang taon matapos ang Pag-alis sa Ehipto. Ang mga Israelita ay ilang buwan pa lamang ang nakalilipas mula sa pagsamba sa gintong guya sa Exodo 32, at ngayon, ang parehong ginto na maaaring naging idolo ay naging bahagi ng tabernakulo ng tunay na Diyos. Ang lahat ng materyales, tanso, pilak, ginto, ay dinala nila mula Ehipto bilang "mga panghihiraman" sa kanilang mga dating amo. Ang kayamanan ng imperyong nang-alipin sa kanila ay naging kagamitan sa pagsamba sa Diyos na nagpalaya sa kanila. At ang pilak na ambag na kalahating sekel ay konektado sa sensus, isang uri ng "pantubos" para sa buhay ng bawat lalaki, na paalala na ang bawat buhay ay may halaga at pananagutan sa harap ng Diyos.

Pagninilay

Kung ang lahat ng ambag mo, malaki man o maliit, ay pantay na tinatanggap ng Diyos gaya ng kalahating sekel, bakit patuloy mong sinusukat ang iyong halaga sa Kaniya batay sa dami ng iyong nagagawa?

Ano ang "salamin" mo ngayon, ang bagay na binibigyang halaga mo para tingnan ang sariling anyo, na kaya mo bang isuko para maging kagamitan ng paglilinis sa iba?