Ezekiel 2

Ang Teksto

Nakita ni Ezekiel ang kaluwalhatian ng Diyos sa naunang kabanata, at ngayon ay narinig niya ang tinig na nag-uutos: "Anak ng tao, tumayo ka." Sinusugo siya sa Israel, isang bansang matigas ang mukha at matigas ang puso, at binigyan siya ng utos na magsalita, makinig man sila o hindi. Bilang panimulang gawain, iniabot sa kaniya ang isang binalumbong kasulatan na puno ng "mga panaghoy, pagluluksa, at kapighatian."

Ang Puso ng Teksto

Napakalinaw ng anggulo dito: ang tawag na maging propeta ay hindi tawag tungo sa tagumpay kundi tungo sa katapatan. Hindi sinabi ng Diyos kay Ezekiel na magiging mabunga ang kaniyang ministeryo. Ang tanging katiyakang ibinigay ay ito: "malalaman man lamang nila na isang propeta ang kabilang sa kanila." Iyon lang. Ang halaga ng gawain ng propeta ay wala sa tugon ng nakikinig kundi sa katapatan ng nagsasalita. Ito ay lumalaban sa lahat ng modernong sukatan ng tagumpay sa espirituwal na paglilingkod. Ang Diyos ay hindi humihingi ng resulta; humihingi siya ng tinig na tapat sa kaniyang salita.

Ang Hibla sa Malaking Kuwento

Narito ang isang malinaw na anino ni Cristo. Ang katagang "anak ng tao" na pauulit-ulit na tumatawag kay Ezekiel ay pinili ni Jesus para sa kaniyang sarili, at hindi ito nagkataon lamang. Katulad ni Ezekiel, si Jesus ay sinugo sa isang "suwail na sambahayan." Katulad ni Ezekiel, siya ay nagsalita, makinig man sila o hindi. Ngunit may isang malaking kaibhan: ang binalumbon na binigay kay Ezekiel ay puno ng panaghoy at kapighatian, at kailangan niyang kainin ito. Si Cristo, ang Salita na naging tao, ay hindi lamang nagdala ng mensahe ng panaghoy kundi mismong siya ang naging panaghoy sa krus. Ang kapighatian na nakasulat sa balumbon ay nagkalaman sa Getsemani at sa Golgota. Ang propeta ay dinadala ng Espiritu upang tumayo; si Cristo ay itinaas ng Espiritu mula sa libingan.

Ang Salamin

Marahil ay kilala mo ang pakiramdam na kailangan mong magsalita ng totoo sa isang tao, sa iyong asawa, sa iyong anak, sa iyong kasamahan sa trabaho, at alam mong hindi ito matatanggap nang maganda. Sinasabi ng teksto: sabihin mo pa rin. Hindi ang tugon ng iba ang panukat ng iyong katapatan. Marahil ay nakadama ka na rin ng pagod sa isang gawain sa simbahan na para bang walang bunga. Nag-aakala tayo na kung tama tayo, kikilalanin din tayo. Sinasabi ng Diyos kay Ezekiel na hindi ganoon ang buhay ng propeta. Ang mga dawag at mga alakdan ay hindi tanda na mali ka; minsan sila ang tanda na nasa tamang lugar ka. At bago mo pa salubungin ang mga alakdan, may isang mas pangunahing tanong: bukas ba ang iyong bibig upang tanggapin muna ang salita bago mo ito ipahayag?

Ang Detalye

"Buksan mo ang iyong bibig at kainin ang ibibigay ko sa iyo." Kakaiba ang larawan. Hindi sinabing basahin, o kabisaduhin, o pag-aralan, kundi kainin. Ang salita ng Diyos ay hindi kagamitan na hinahawakan ng propeta sa labas ng kaniyang sarili; ito ay pagkain na dapat maging bahagi ng kaniyang laman. Bago ka magsalita para sa Diyos, kailangan mong sumang-ayon na ang mensahe ay unang tutunaw sa iyo. At tandaan: ang binalumbon ay puno ng "mga panaghoy, pagluluksa, at kapighatian." Kailangang lunukin ni Ezekiel ang pait bago niya ito maibahagi. Ganito rin ang naging landas ni Cristo, na "natuto ng pagsunod sa pamamagitan ng mga bagay na kaniyang tiniis." Walang propeta ng Diyos na nakaligtas sa pagkain ng balumbon.

Konteksto

Nasa Babilonia si Ezekiel, isang bihag mula sa unang pangkat na dinala ni Nebucadnezar noong 597 BC. Siya ay isang saserdote na hindi na makapagsaserdote dahil malayo sa templo. Ang mga kababayan niya sa pagkatapon ay may dalawang tukso: umasa na mabilis silang makababalik, o tuluyang kalimutan ang kanilang Diyos. Sa ganitong sitwasyon, ang isang tao mula sa taong-bayan ay hindi nag-aasam maging propeta; iyon ay isang posisyong nagdadala ng pagkasuklam at panganib. Ang mga "matitigas na mukha" na tinutukoy ay hindi mga pagano kundi ang bayan mismo ng Diyos, na sa kabila ng pagkatapon ay hindi pa rin nagbabago ang puso. Ang lupain ng kanilang pagkatapon ay ang mismong pulpito ni Ezekiel.

Ang Ugnayang Teksto

Ang paglapit ng balumbon at ang pagkain nito ay muling lumitaw sa Pahayag 10, kung saan si Juan ay pinakain din ng isang maliit na aklat na "matamis na parang pulot sa bibig" ngunit "mapait sa tiyan." Ang parehong pattern: ang salita ng Diyos ay tinatanggap sa loob bago ipinahayag sa labas, at laging may halong tamis at pait. At ang tawag sa simula, "tumayo ka," ay umaalingawngaw sa tawag ni Jesus kay Lazaro at sa mga inaanyayahang tumindig mula sa espirituwal na kamatayan. Walang tao na makapagpapatayo sa kaniyang sarili sa harap ng Diyos; ang Espiritu ang nagpapatayo, kahapon kay Ezekiel, ngayon sa atin.

Pagninilay

Anong "binalumbon" ang inilalapit sa iyo ng Diyos ngayon na hindi mo pa nilulunok, dahil alam mong mapait ito?

Kung ang tagumpay ng iyong pananampalataya ay hindi masusukat sa tugon ng iba, ano ang tunay na sukatan nito sa harap ng Diyos?