Ezekiel 37

Ang Teksto

"Tuyong-tuyo ang mga ito." Hindi basta patay, kundi matagal nang patay, nabilad na sa araw, walang natira kundi puti't buto. Doon dinala ng Espiritu si Ezekiel: sa isang lambak na punong-puno ng mga buto, at tinanong siya ng Diyos ng isang tanong na walang tao ang makasasagot, "Mabubuhay pa bang muli ang mga butong ito?" Nagpahayag ang propeta, nagkadikit-dikit ang buto sa buto, nagkaroon ng litid, laman, balat, ngunit bangkay pa rin. Kinailangan ang ikalawang salita, sa hangin mismo, bago tumayo ang napakalaking hukbo. Kasunod nito ang tanda ng dalawang patpat na pinagsama sa isang kamay: ang hating bayan, pinag-iisa sa ilalim ng isang hari, isang pastol, isang walang hanggang tipan ng kapayapaan.

Ang Puso ng Mensahe

Dalawang bagay ang ginagawa ng teksto na madalas nating pinaghihiwalay. Una, sinasabi nito na walang anumang bahagi ng tao ang may sariling kakayahang bumalik sa buhay. Ang mga buto ay hindi nagsisi, hindi nanalangin, hindi nangakong magbabago; sila ay basta sinalita. Ikalawa, ipinapakita nito na ang muling pagkabuhay ay hindi lamang pagbubuo ng katawan kundi pagbibigay ng Espiritu: "Ilalagay ko ang aking Espiritu sa inyo upang kayo ay mabuhay." Maaari kang maging kumpleto sa labas at patay pa rin sa loob. Ito ang mahigpit na turo ng kabanata tungkol sa kaligtasan: hindi ito pagpapabuti sa namamatay, kundi paglikhang muli ng patay. At ang layunin ay hindi lamang kaginhawaan, kundi pagkakakilala: "malalaman ninyo na ako si Yahweh."

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Pansinin kung paano nabubuhay ang mga buto: sa pamamagitan ng isang salitang binibigkas sa mga hindi makaririnig. "Magpahayag ka sa mga butong ito." Iyon ang mismong paraan ng paggawa ni Jesus sa libingan ni Lazaro, kung saan tumawag siya sa isang bangkay na apat na araw nang nabubulok at sumunod ito. Hindi iyon palabas; iyon ay pag-angkin sa tungkulin ng Diyos sa lambak ni Ezekiel. At nang mabuhay siyang muli, hiningahan ni Jesus ang kaniyang mga alagad at sinabing tanggapin ang Espiritu Santo, isang galaw na tuwirang umaalingawngaw sa ikalawang pahayag dito, sa hangin mula sa apat na hangin. Idagdag mo pa ang isang hari, isang pastol, isang walang hanggang tipan ng kapayapaan, at isang banal na lugar na nasa gitna ng bayan magpakailanman: hindi ito nagkatotoo sa anumang hari pagkatapos ng pagkatapon. Natupad ito sa Isa na tinawag ang sarili niyang mabuting pastol at nagdala ng templo sa sarili niyang katawan.

Ang Salamin

May mga bagay sa buhay mo na matagal mo nang inilibing nang hindi mo inaamin. Isang pagsasama na magalang na pero malamig na. Isang anak na tumalikod sa pananampalataya at tumigil ka nang mag-usisa dahil masakit. Isang trabahong ginagawa mo nang walang anumang nararamdaman. Isang katawan na hindi na gumagaling. Isang maliit na grupo sa simbahan na nagtitipon pa rin pero tuyo na. At ang tukso natin ay hindi ang pagdududa kundi ang pamamahala: pinapanatili nating maayos ang nabubulok, iniiwasan ang tanong na "mabubuhay pa ba ito?" dahil mas ligtas ang hindi umasa kaysa umasa at mabigo. Napakahalaga ng sagot ni Ezekiel: hindi siya nagkunwaring may tiwala, hindi rin siya sumuko. "Ikaw lamang ang nakakaalam." Ngayong araw, isulat mo sa papel ang isang pangalan o sitwasyong matagal mo nang itinuring na patay, at basahin mo nang malakas sa ibabaw nito ang mga salita ng talata 5: "Magdadala ako ng espiritu sa inyo, at mabubuhay kayo."

Konteksto

Taong 586 BC ang bumabalot sa kabanatang ito. Gumuho na ang Jerusalem, sinunog ang templo, binulag at ikinadena ang huling haring mula sa lahi ni David. Si Ezekiel ay pari na walang altar, nakatira sa isang komunidad ng mga bihag sa Babilonia, malayo sa lupaing ipinangako. Sa daigdig na iyon, ang mga butong hindi nalibing sa isang lambak ay larawan ng pinakahuling kahihiyan: mga sundalong natalo, iniwan sa parang, walang nag-alaala. Iyon ang nakikita nila sa sarili nila. "Natuyo na ang aming mga buto, at nawala na ang aming pag-asa." Hindi ito poot kundi pagkapagod. At may mas lumang sugat pa: mahigit tatlong daang taon nang hati ang bayan, ang Juda sa timog at ang Efraim sa hilaga, dalawang kaharian, dalawang templo, magkaribal na dugo. Dalawang kamatayan ang tinutugunan ng Diyos dito: ang kamatayan ng pag-asa at ang kamatayan ng pagkakaisa.

Ang Tanong

Sinasabi mismo ng teksto na ang mga buto ay "ang buong sambahayan ng Israel," kaya talinghaga ito ng pagbabalik mula sa pagkatapon. Pero bakit nagsasalita ito tungkol sa pagbubukas ng mga libingan? At higit pa: bumalik nga ang bayan pagkaraan ng pitumpung taon, ngunit walang haring David na umupo, hindi muling nagkaisa ang Efraim at Juda, at hindi sila nanahanan doon "magpakailanman." Mas malaki ang pangako kaysa sa natupad sa kasaysayan. Maaari nating sabihing sa Kristo ito natupad, at tama iyon, pero hindi natin dapat takpan ang hindi pa natatapos: hati pa rin ang bayan ng Diyos, at nagdadalamhati pa rin tayo sa libingan. Ang teksto ay hindi nagbibigay ng iskedyul. Iniiwan tayo nito sa parehong posisyon ni Ezekiel, nakatayo sa gitna ng tuyong mga buto, may salitang hindi natin kayang tuparin, at isang Diyos na nagsabing "Ipinahayag ko at gagawin ko ito."

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Dalawang tulay ang sulit tingnan. Una, sa paglikha ng tao sa Genesis 2, hinubog ng Diyos ang katawan mula sa alabok at saka hiningahan; dito ganoon din ang pagkakasunod, katawan muna saka hininga. Hindi aksidente iyon: sinasabi ni Ezekiel na ang pagliligtas ay bagong paglikha, hindi pagkukumpuni. Ikalawa, sa Mateo 27 nabanggit na nang mamatay si Jesus ay nayanig ang lupa at nabuksan ang mga libingan. Ang salitang ginamit dito, "Bubuksan ko ang inyong mga libingan," ay tila nahulog mula sa pahinang ito patungo sa Kalbaryo. Ang pangakong hindi natupad sa pagbabalik mula sa Babilonia ay nagsimulang matupad nang mamatay ang isang Hari upang buhayin ang kaniyang bayan.

Pagninilay

Alin sa buhay mo ang tahimik mong napagdesisyunang "patay na," at ano ang pumipigil sa iyong dalhin iyon muli sa Diyos?

Nakikita mo ba ang sarili mong nabubuhay sa pamamagitan ng Espiritu, o kumpleto sa labas at tuyo sa loob? Ano ang katibayan?