Genesis 2

Ang Teksto

Natapos ang langit at ang lupa, at sa ikapitong araw ay tumigil ang Diyos, nagpahinga, at ginawang banal ang araw na iyon. Pagkatapos ay parang binalikan ng salaysay ang simula, ngunit mula sa ibaba: isang mundong wala pang halaman, wala pang ulan, wala pang taong bubungkal ng lupa. Doon yumuko si Yahweh na Diyos, hinubog ang tao mula sa alabok, at hiningahan ang mga butas ng kanyang ilong ng hininga ng buhay. Nagtanim siya ng hardin sa Eden, inilagay doon ang tao "upang trabahuin at alagaan ito," binigyan siya ng napakalawak na kalayaan at ng isang hangganan. At nang makita niyang hindi mabuti ang pag-iisa, pinatulog niya ang lalaki, ginawa ang babae mula sa tadyang, at ang unang tinig ng tao sa Kasulatan ay hindi utos kundi tula ng pagkilala.

Ang Ubod

Ang Diyos na nagsalita lamang sa Genesis 1 ay lumuluhod sa putik sa Genesis 2. Hindi niya inutusan ang lupa na maglabas ng tao; siya mismo ang humubog, gaya ng magpapalayok, at siya mismo ang lumapit nang sapat upang huminga sa ilong ng isang bagay na hindi pa humihinga. May laro ng salita rito na nawawala sa salin: adam, tao, mula sa adamah, lupa. Alikabok tayo, at gayunma'y alikabok na may hininga ng Diyos. Dalawa ang totoo nang sabay, at hindi ito pinipili ng teksto para sa atin. Kaya't ang dignidad natin ay hindi galing sa lakas o talino kundi sa lapit ng isang Diyos na nagpahinga bago tayo nagtrabaho. Ang unang buong araw ng tao ay araw ng Sabbath. Nauna ang biyaya sa gawain.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May isang hardin sa simula ng Bibliya at may isang hardin sa dulo ng mga Ebanghelyo. Sa una, hinubog ng Diyos ang tao mula sa alabok at hiningahan siya; sa huli, sa isa pang hardin kung saan may libingan, humarap ang Muling Nabuhay sa mga takot na alagad at hiningahan sila (Juan 20). Hindi ito magandang tugma lamang. Ang parehong Diyos na dumadaan sa hininga upang magbigay ng buhay ang gumagawa ng bagong nilalang mula sa mga taong nabigo. At may isa pang hibla: ang halamanan na may hangganan. Isang puno lamang ang ipinagbawal, at doon nagsimula ang lahat ng pagkasira. Ang huling Adan ay hindi umabot sa ipinagbabawal na puno kundi nagpako sa isa, at doon binalikan ang naiwang basag.

Ang Salamin

Mahirap paniwalaan ang Genesis 2 kapag ang buong linggo mo ay sinusukat sa naipasa, nabenta, natapos. Ang teksto ay nagsasabing ang unang buong araw ng tao ay pahinga, hindi produksyon; na ang halaga mo ay naibigay na bago ka pa man kumilos. Kaya't ang pagod na hindi mo maipaliwanag, ang pagsuri sa telepono bago pa magbukas ang mata, ang lihim na takot na kapag tumigil ka ay wala kang saysay, lahat iyan ay may kausap dito. At ang pag-iisa: "Hindi mabuti na ang lalaki ay nag-iisa," sabi ng Diyos, at ito ang kauna-unahang bagay sa Kasulatan na tinawag niyang hindi mabuti. Hindi kahinaan ang pangangailangan mo sa iba. Ngayon, bago matapos ang araw, lumabas ka sandali, huminto, huminga nang malalim ng tatlong beses, at sabihin nang malakas: "Alabok ako, at hininga ng Diyos ang nasa akin."

Ang Konteksto ng mga Unang Nakarinig

Narinig ito ng bayang alam kung ano ang alabok at ano ang tagtuyot. Sa mga kuwento ng mga kalapit-bansa, ginawa ang tao upang maging alipin ng mga diyos, para magtrabaho nang sa gayon makapagpahinga ang mga diyos. Dito, kabaligtaran: nagpahinga muna ang Diyos, at ang tao ay inilagay sa hardin hindi bilang alipin kundi bilang tagapag-alaga. At pansinin ang mga pangalan ng ilog: Tigris at Eufrates. Iyon ang mga ilog ng Babilonia, ang lupain ng pagkatapon. Para sa isang bayang nawalay sa lupain, ang mensahe ay matalim: ang mismong tubig na dumadaloy sa lupain ng inyong mga bihag ay galing sa hardin ng Diyos. Hindi Babilonia ang pinagmulan ng mundo. Ang Diyos ni Israel ang nagtanim.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Kinuha ni Pablo ang taludtod 24, "sila ay magiging isang laman," at sinabing hiwaga ito na tumutukoy kay Cristo at sa iglesia (Efeso 5). Ibig sabihin, hindi lamang panuntunan sa pag-aasawa ang linyang ito; larawan ito ng isang pag-iisang mas malalim kaysa kaya nating maabot. At sa dulo ng Bibliya, sa Pahayag 22, muling lumitaw ang ilog at ang puno ng buhay, ngayon nasa gitna ng isang lungsod, at ang mga dahon ay para sa pagpapagaling ng mga bansa. Ang hardin ay hindi natapos sa pagkawala; inilipat ito sa hinaharap. Ang puno ng buhay na hindi natikman sa Genesis ay nakalaan pa rin, hindi bilang gantimpala sa mga marunong kundi bilang handog.

Ang Detalye

"Dinulot ni Yahweh na Diyos na makatulog nang mahimbing ang lalaki." Tulog siya nang gawin ang pinakadakilang regalo sa kanya. Hindi siya sumangguni, hindi siya tumulong, hindi man lang siya nanood. Ginising siya sa isang bagay na hindi niya ginawa, at ang unang salita ng tao sa Bibliya ay hindi utos kundi tula: "buto ng aking mga buto, at laman ng aking laman." May katahimikan sa gitna ng kabanatang ito, isang puwang kung saan gumagawa ang Diyos habang walang malay ang tao. Tulad ng ikapitong araw. Marahil ito ang pinakamahirap na aral: may mga bagay sa buhay mo na hindi lalabas sa iyong pagsisikap kundi sa iyong pagtigil. At hindi ipinapaliwanag ng teksto kung paano. Iniiwan lamang tayo sa umaga, gising, may hawak na bagay na hindi natin pinaghirapan.

Mga Tanong para sa Pagninilay

Ano ang natatakot kang mawala kung tumigil ka nang isang buong araw, at ano ang sinasabi ng takot na iyon tungkol sa kung saan mo iniuugat ang iyong halaga?

Saan sa buhay mo ngayon ay hinihiling sa iyong matulog, sa madaling salita, magtiwala habang gumagawa ang Diyos ng hindi mo nakikita?