Ezekiel 4

Ang Teksto

Inutusan ng Diyos si Ezekiel na gumawa ng isang maliit na laruang digmaan: iukit ang Jerusalem sa isang laryo, palibutan ito ng mga kampo, pambayo at daanang pangsalakay, at maglagay ng kawaling bakal sa pagitan niya at ng lungsod. Pagkatapos ay kailangan niyang humiga nang patagilid, 390 araw sa kaliwa para sa Israel at 40 araw sa kanan para sa Juda, na pinapasan ang kanilang kasalanan. Habang nakahiga, kakain siya ng tinapay na halo-halong butil, tinimbang at nirarasyon, lutong-luto sa dumi, larawan ng gutom at karumihan na darating sa lungsod.

Ang Ubod

Ang pinakanakakabagabag sa kabanatang ito ay hindi ang dumi kundi ang bakal. "Magdala ka ng kawaling bakal, at gamitin mo ito bilang bakal na pader sa pagitan mo at ng lungsod." Ang propeta, na siyang tinig ng Diyos, ay hinarangan mula sa lungsod. Ito ang hatol sa likod ng lahat ng hatol: hindi lamang gutom, hindi lamang pagkubkob, kundi ang pagkaharang ng daloy ng awa. Ang Diyos ng tipan ay hindi pabigla-biglang nagagalit; dumadaan siya sa mahabang pasensya. Ngunit may punto kung saan ang katigasan ng puso ng bayan ay tinutugon ng isang pader na hindi nila kayang bungkalin. At napakahalagang makita: ang Diyos mismo ang nag-uutos nito. Hindi kapalaran ang Babilonia. Ang kasaysayan ay hindi bumitiw sa kamay ng Panginoon kahit sa pinakamadilim na yugto nito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

"Ilagay mo sa iyong sarili ang kasalanan ng sambahayan ng Israel; papasanin mo ang kanilang kasalanan." Dito pumapasok ang isang tema na lalalim hanggang sa Golgota. Sa Lumang Tipan may mga sisidlan ng pagpasan: ang kambing na pinapaalis sa ilang sa Araw ng Pagtubos, ang mga handog, at ngayon ang katawan ng isang tao. Si Ezekiel ay hindi nagbabayad para sa kasalanan; siya ay nagpapakita nito, isang buhay na palatandaan na ang pagsuway ay may timbang na may pumapasan. Ang paghiga niya nang ganoon katagal ay hindi nagliligtas kaninuman, at diyan mismo nakikita ang kakulangan. Kailangan ng isang Propeta na hindi lamang nag-aarte ng pagpasan kundi tunay na pumapasan, hindi sa labas ng pader kundi sa loob ng paghatol. Ang kawaling bakal ay natunaw lamang nang may Isang tumayo sa gitna at sinabi: akin ang bigat na iyan.

Ang Salamin

May pagkakataon sa buhay na ang gusto natin ay hindi paliwanag kundi daanan: ang relasyong ayaw nang bumalik sa dati, ang trabahong unti-unting nauubos, ang katawan na hindi na kasingbilis dati, ang panalanging parang tumatama sa kisame. Ganito ang pakiramdam ng kawaling bakal. At ang tukso natin ay isa sa dalawa: magmaktol na malupit ang Diyos, o magpanggap na walang nangyayari. May ikatlong daan si Ezekiel. Hindi niya binawi ang utos, pero tumutol siya nang tapat: "O, Panginoong Yahweh! Kailan man ay hindi ako naging marumi!" At narinig siya ng Diyos. Hindi nabago ang hatol, pero nagbago ang bigat na ipinapasan sa kaniya. Kaya ngayon: sabihin nang malakas sa Diyos, sa isang pangungusap, ang isang partikular na bagay na sa tingin mo ay hindi mo na kaya, at hingin ang partikular na pagpapagaan na kailangan mo.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Ang linyang "Sinisira ko ang imbakan ng tinapay sa Jerusalem" ay halos literal na pagsipi sa mga sumpa ng tipan sa Levitico 26, kung saan ipinangako ng Diyos na babaliin niya ang tungkod ng tinapay kapag tinalikuran ng bayan ang tipan, at tutuusin ang tinapay sa timbang. Hindi ito bagong galit; ito ay ang kasunduan na tinutupad hanggang sa huling titik. Ang Diyos ay hindi nagbabago ng patakaran sa gitna ng laro. Sa kabilang banda, sa ilang ay may bayang kumain ng tinapay na hindi nila tinimbang, na walang kakulangan, dahil ibinigay ng Diyos. Ang parehong Diyos na nagsusukat ng tinapay sa kabalisaan ay siya ring nagpapaulan ng manna, at ang pagkakaiba ay hindi nasa kaniya kundi sa tipan na sinira o sinunod.

Konteksto

Nasa Babilonia si Ezekiel, kasama ang mga ipinatapon noong 597 BC, mga limang taon bago tuluyang bumagsak ang Jerusalem. Pari siya, hindi nakapagsilbi sa templo, nakatira sa tabi ng ilog Kebar kasama ang mga tao na nagpapalakas ng loob sa isa't isa: nakatayo pa ang lungsod, nakatayo pa ang templo, babalik din tayo. Ang pagganap niya sa laryo at ang buwan-buwang paghiga ay publikong pagtanggi sa pag-asang iyon. At pansinin ang kaniyang pagkabalisa sa dumi: para sa isang pari, ang pagkain ng maruming tinapay ay hindi pagkasuklam lamang kundi pagkawasak ng pagkakakilanlan. Ang pagkatapon mismo ang karumihan: mabubuhay sila sa lupaing hindi banal, na hindi na maipagtatanggol ang anumang kalinisan.

Ang Profile

Ang mga unang nakakita nito ay mga taong naghahanap ng dahilan para umasa, at ang nakita nila ay isang lalaking nakahiga sa lupa sa harap ng isang laruang lungsod araw-araw, buwan-buwan. Nakita nila ang kaniyang timbang na tinapay, ang kaniyang sukat na tubig, ang usok ng dumi ng baka. Naintindihan nila agad kung ano ang 390 at 40: mga taon ng kasalanan na hindi binilang ng Diyos nang padalos-dalos. Narinig nila sa "panghihinaan ng loob ang bawat tao sa kaniyang kapatid na lalaki" hindi isang talinghaga kundi ang hinaharap ng kanilang mga pinsan at magulang na naiwan sa Jerusalem. At narinig din nila, kung nakinig sila, na hindi sila pinabayaan: may propeta pa rin, may salita pa rin, may Diyos pa ring nagsasalita sa ibayong dagat.

Pagninilay

Saan sa buhay mo may kawaling bakal ngayon, at ano ang gagawin mo sa pagitan: maghihintay ka ba, o magtatanim ng sama ng loob?

Kung ang pagpasan ni Ezekiel ay anino lamang ng pagpasan ni Cristo, ano ang hindi mo na kailangang pasanin ngayong araw?