Genesis 42:21

Ang Teksto

Matapos silang ikulong nang tatlong araw at marinig ang utos ng mabangis na opisyal ng Ehipto na dalhin ang kanilang bunsong kapatid, nag-usap ang magkakapatid sa isa't isa, hindi nila alam na naiintindihan sila ng lalaking nakaupo sa harap nila. At ang lumabas sa kanilang bibig ay hindi reklamo laban sa gobernador kundi hatol sa sarili: "Tayo ay tunay na nagkasala tungkol sa ating lalaking kapatid dahil nakita natin ang paghihinagpis ng kanyang kaluluwa nang siya ay magmakaawa sa atin at hindi tayo nakinig." Dalawampung taon ng katahimikan ang biglang nabasag. Hindi nila binabanggit ang pagbebenta, ang pera, ang dugo sa damit. Ang binabanggit nila ay ang tunog ng pagmamakaawa na hindi nila pinakinggan.

Ang Puso Nito

Narito ang kakaiba: walang propeta sa silid na ito, walang sumpa, walang anghel na may hawak na tala ng kanilang mga kasalanan. Ang tanging nangyari ay nagutom sila, naglakbay sila, at may sumigaw sa kanila ng "mga ispiya kayo." At sa ilalim ng gutom at takot, lumitaw ang isang bagay na matagal nang nabubulok sa ilalim ng kanilang pang-araw-araw na buhay. Ganito gumagalaw ang Diyos sa kasaysayang ito: hindi siya nagpapadala ng kidlat, nagpapadala siya ng kalagayan hanggang sa ang nakatagong katotohanan ay mapilitang magsalita. Ang pagsisisi rito ay hindi relihiyosong gawain; ito ay pagkabasag. At ang hustisyang hinahanap ng teksto ay hindi tungkol sa ninakaw na pera kundi sa isang kapatid na hindi pinakinggan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang kuwentong ito ay hindi nagtatapos sa pagsisisi; nagtatapos ito sa pagpapakilala. Sa Genesis 45, tatanggalin ni Jose ang maskara, at sa Genesis 50 sasabihin niyang ang masamang binalak nila ay ginamit ng Diyos para sa kabutihan. Pero pansinin ang pagkakasunod: bago sila niyakap, kinailangan muna silang marinig na nagsasabing "tayo ay tunay na nagkasala." Hindi dahil kailangang mabayaran ang utang bago magbigay ng grasya, kundi dahil ang pagkakasundong hindi dumadaan sa katotohanan ay hindi pagkakasundo kundi kasinungalingan lamang na mas magalang. Ito ang pattern na magpapatuloy hanggang sa krus: isang kapatid na ipinagbili, isang panalanging hindi pinakinggan, at isang pagbabalik na nagiging kaligtasan ng mismong mga nagkasala. Hindi allegory ito. Paraan ito ng Diyos: iniingatan niya ang pamilya ng tipan sa pamamagitan ng paglalantad sa kanilang sugat, hindi sa pagtatakip nito.

Ang Salamin

May tinig ka rin na narinig mo at hindi mo pinakinggan. Hindi mo kinalimutan; ipinagpaliban mo lang, at naging dalawampung taon ang pagpapaliban. Ang kapatid na tumawag noong panahon ng kanyang diborsyo at sinabi mong abala ka. Ang katrabahong binalewala mo sa pulong dahil mas ligtas ang tumahimik kaysa tumayo para sa kanya. Ang anak na pumasok sa kuwarto mo na handang magsalita, at tiningnan mo ang telepono mo. Ang nakakatakot sa talatang ito ay hindi na may parusa; ang nakakatakot ay gaano katagal nakatago ang kasalanan bago ito lumabas, at kung gaano kaliit ang kailangan para pasabugin ito. Isang gutom. Isang mahigpit na tinig. Pumili ngayon ng isang pangalan, isulat sa papel, at sabihin nang malakas: "Narinig kita, at hindi ako nakinig." Pagkatapos ay ipanalangin ang pangalang iyon.

Ang Tanong

Bakit kinailangan ng dalawampung taon? At bakit kinailangan ng isang buong taggutom, ng mga sanggol na nagugutom sa Canaan, bago sumingaw ang katotohanan sa bibig ng sampung lalaki? Kung talagang gumagamit ang Diyos ng pagdurusa bilang pait na nagbubukas ng bibig, hindi ba masyadong mahal ang bayad? At paano ang mga taon ni Jose, ang mga taon sa kulungan na hindi kailanman naibalik sa kanya? Hindi sinasagot ng teksto ito. Sinasabi lang nito na nangyari, at na ang Diyos ay naroon. May isang bagay na kailangan nating tanggapin nang hindi maganda ang pakiramdam: ang kaligtasan sa kuwentong ito ay dumaan sa pagtataksil, hindi sa paligid nito. Mas gugustuhin nating may mas maayos na daan ang Diyos. Hindi niya ito ipinapakita sa atin.

Ang Mga Unang Nakinig

Isipin ang mga unang nakarinig nito: Israel, na ang labindalawang tribo ay pinangalanan sa mismong mga lalaking ito. Hindi ito kuwento tungkol sa malalayong estranghero. Ito ang kuwento ng mga ninuno nila, at ang narinig nila ay ang pag-amin ng mga ninunong iyon na sila ay mga mamamatay-tao sa puso. Walang pagpapaganda, walang pambansang alamat ng dakilang simula. Idagdag pa: ang lugar ng pag-amin ay Ehipto, ang bahay ng pang-aalipin na kanilang aalalahanin magpakailanman. Yumuyukod ang kanilang mga ama sa harap ng isang Ehipsiyong opisyal, nakikiusap para sa butil, nakakulong nang tatlong araw. Ang isang bansang mapagmataas sa kanyang pinanggalingan ay pinagsasabihan: nagsimula kayo sa hapag ng mga lalaking kumain habang umiiyak ang kanilang kapatid sa balon.

Ang Detalye

Ang pinakamatalim na salita rito ay "nakita natin." Hindi "narinig namin ang balita" kundi nakita, tiningnan, pinanood. At narito ang bagay na madaling lagpasan: nang isalaysay ang pagbebenta kay Jose sa Genesis 37, hindi binanggit ng kuwento na nagmakaawa siya. Wala roon ang eksenang iyon. Dalawampung taon itong itinago ng salaysay, at ngayon lamang lumitaw, mula mismo sa bibig ng mga nagkasala. Ang tinawag nilang "paghihinagpis ng kanyang kaluluwa" ay tsarat nafsho sa Hebreo, ang pagkipot ng lalamunan ng taong walang masandalan. Narinig nila ito habang kumakain. At ang mga salitang iyon, na matagal nang nakabaon, ay siyang unang narinig ni Jose sa kanyang sariling wika pagkatapos ng dalawampung taon, kaya siya tumalikod at umiyak.

Pagninilay

Sino ang nagmakaawa sa iyo, at pinili mong hindi makinig dahil mas madali ang hindi makinig?

Kung ang Diyos ay gumagamit ng kalagayan, hindi kidlat, para palabasin ang katotohanan, anong kalagayan ngayon sa buhay mo ang maaaring hindi parusa kundi pagbubukas?