Genesis 6

Ang Teksto

Dumarami ang sangkatauhan, at sa gitna ng pagdami ay may nangyayaring hindi maipaliwanag: kinukuha ng "mga anak na lalaki ng Diyos" ang mga anak na babae ng tao, kahit sino ang mapili nila, at may mga higante sa lupa noong mga araw na iyon. Sinusuri ng Diyos ang lahat, at ang nakita niya ay hindi lamang paminsan-minsang pagkakamali kundi isang pusong ang bawat pagkahilig ay "patuloy na kasamaan lamang." Nalungkot si Yahweh na ginawa niya ang sangkatauhan; nagpasiya siyang lipulin ang lahat ng laman dahil napuno ng karahasan ang mundo. Pero may isang tao na nakasumpong ng pagtatangi sa kanyang mata: si Noe, na lumakad kasama ng Diyos, at pinag-utusang gumawa ng isang arka na may tatlong palapag, aspalto sa loob at labas, at isang pinto sa gilid.

Ang Puso ng Teksto

Ang pinakanakakagulat sa kabanatang ito ay hindi ang baha kundi ang tahimik na pangungusap sa ika-anim na talata: "ito ay nagdulot ng dalamhati sa kanyang puso." Hindi galit ang unang binanggit, kundi kalungkutan. Ang Diyos na nagsabi ng "napakabuti" sa Genesis 1 ay ngayon nasasaktan sa loob dahil sa kanyang sariling gawa. Ano ang ibig sabihin nito? Hindi ito paghina ng Diyos; ito ang paghahayag na ang kanyang paghatol ay hindi malamig na desisyon ng isang hukom na walang pakialam, kundi bumubukal sa isang pag-ibig na nasugatan. Ang salitang Hebreo dito, nakham, ay maaaring isalin na "nagsisi" o "nabagabag" — parehong tumutukoy sa isang Diyos na tunay na nakikiramdam. Manatili muna tayo dito bago tayo magmadali sa arka: paano tumutugon ang isang Panginoong may pusong nasasaktan?

Ang Ugnayan sa Malaking Kuwento

Pansinin ang pagkakasunod-sunod: bago pa sabihing "matuwid, at walang kapintasan si Noe," nauna ang talata na "nakasumpong si Noe ng pagtatangi sa mata ni Yahweh." Hindi kinita ni Noe ang biyaya sa pamamagitan ng kanyang kabutihan; ang biyaya ang nagbukas ng pinto para sa kanya. Ganito laging gumagalaw ang Diyos sa buong Kasulatan, at ganito rin siya gumalaw kay Cristo: hindi tayo umaakyat, siya ang bumababa. At may isang pinto lamang sa gilid ng arka, isang lagusan, at ang Diyos mismo ang nagtakda kung saan ito ilalagay. Tinutukoy ito ng Bagong Tipan nang tawagin ng unang Simbahan ang baha bilang larawan ng binyag (1 Pedro 3:20-21): ang tubig na nagwawasak ay siya ring tubig na nagdadaan sa kaligtasan. Isang kahon na pinahiran ng aspalto sa loob at labas: mabagal, hindi maganda, walang layag, walang timon. Tanging pangako.

Ang Salamin

May isang linya sa kabanatang ito na tumatalab kahit sa mga hindi naniniwala sa mga higante: "kahit sino sa kanila na mapili nila." Kinukuha dahil kaya nilang kunin. Iyon ang tunog ng kasamaan sa Genesis 6, hindi kalapastanganan lamang kundi pagkuha nang walang pagpigil. At doon ako nagtitigil, dahil kilala ko ang tinig na ito: ang manager na kinuha ang kredito dahil kaya niya; ang mata na nananatili sa screen dahil walang nakakaalam; ang salita sa hapag na sinabi ko sa anak ko dahil ako ang may kapangyarihan sa silid na iyon. Hindi karahasan ng espada ang dumumi sa mundo kundi ang libo-libong maliliit na paggamit ng lakas. Isulat sa papel ngayon ang isang bagay na kinuha mo ngayong linggo dahil lang kaya mo, at sabihin ito nang malakas sa Diyos.

Ang Pangunahing Tauhan

Hindi umiimik si Noe sa buong kabanata. Hindi siya nagtanong, hindi tumutol, hindi nagpaliwanag. Ang huling talata ay isang tahimik na himala: "Kaya ginawa ito ni Noe. Ginawa niya ito, ayon sa lahat ng inutos ng Diyos." Sa gitna ng isang mundong "puno ng karahasan," nakatayo ang isang taong pinili ang mabagal na trabaho ng pagpukpok sa kahoy. Isipin ang emosyonal na lugar na iyon: mga dekadang inaalagaan ang isang bagay na walang katuturan sa mata ng kapitbahayan, na walang katiyakan bukod sa isang tinig na siya lang ang nakarinig. "Lumakad si Noe kasama ng Diyos," sabi ng teksto, at ang paglalakad ay hindi kislap kundi tikas: isang hakbang, at isa pa, at isa pa, sa direksyong walang nakakakita.

Konteksto

Nasa pinakalabas na hangganan tayo ng nasusulat na kasaysayan, sa mundo bago pa ang mga tribo at bansa, kung saan ang tanging tanda ng panahon ay mga listahan ng mga angkan at ang lumalagong dahas ng lipi ni Cain. May mga katulad na kuwento ng baha sa Mesopotamia, at sa mga iyon ay bumabaha ang mga diyos dahil naiirita sa ingay ng tao. Iba ang kabanatang ito: moral ang dahilan, at nasasaktan ang Diyos. Ang arka mismo ay hindi barko; ang mga sukat na tatlong daang kubit ang haba, limampu ang luwag, tatlumpu ang taas ay sukat ng isang lalagyan, isang kabaong na lumulutang. Ang taong nag-utos ay ang Manlalalang; ang taong sumunod ay isang lalaking wala nang ibang armas kundi pagtitiwala.

Ang Tanong

Sino ang "mga anak na lalaki ng Diyos"? Ang teksto ay hindi nagpapaliwanag, at hindi ito pagkalimot ng manunulat. Anghel? Mga hari na nag-aangking maka-diyos? Isang lipi na tumawid sa hangganang itinakda para sa kanila? Bawat sagot ay may butas, at siguro iyon ang punto: ang kasamaan sa yugtong ito ay lumaki nang lampas sa maipapaliwanag natin. May kadiliman sa kasaysayan ng mundo na hindi natin kayang isalansan nang maayos, at ang Kasulatan ay tumatanggi na bigyan tayo ng kaginhawahan ng isang malinaw na diagram. Ang natitira ay hindi paliwanag kundi paghatol at isang pinto. Hindi ako makapagbigay ng katiyakan kung saan hindi nagbigay ang Diyos. Ang mahihirapan tayong tanggapin: mas maraming nalalaman ang Diyos tungkol sa sakit ng mundo kaysa sa kaya nating hanapan ng dahilan.

Pagninilay

Kung ang paghatol ng Diyos ay bumubukal mula sa isang pusong nasasaktan, paano nito binabago ang paraan ng pagbasa mo sa mga bahagi ng Bibliya na kinakatakutan mo?

Saan sa buhay mo ngayon may hinihinging katapatan na hindi mo makikita ang bunga sa loob ng maraming taon, at ano ang nagpapatuloy sa iyo sa pagpukpok?