Genesis 6:9

Ang Teksto

Isang pangalan lang ang natitirang nakatayo sa gitna ng gumuguhong mundo. Pagkatapos ilarawan ang lupang punô ng karahasan at ang Diyos na nagdadalamhati sa kaniyang sariling puso, biglang huminto ang kuwento at parang binubuksan ang isang bagong aklat: "Ito ang mga pangyayari patungkol kay Noe." At ang sinabi tungkol sa kaniya ay tatlong maikling pahayag na magkakadikit: siya ay matuwid, siya ay walang kapintasan sa gitna ng mga tao sa kaniyang kapanahunan, at siya ay lumakad kasama ng Diyos. Hindi sinabi kung paano siya naging ganoon. Hindi rin sinabi kung ano ang naramdaman niya. Isang linya lang, tahimik, sa gitna ng ingay ng isang mundong nasisira.

Ang Puso ng Teksto

May mapanganib na kalasag ang talatang ito laban sa maling pagbasa. Kung babasahin mo lang ang bersikulo 9, iisipin mong si Noe ang bayani: mabuti siya, kaya siya iniligtas. Pero nauna ang bersikulo 8: "nakasumpong si Noe ng pagtatangi sa mata ni Yahweh." Una ang biyaya, saka ang katuwiran. Hindi kinita ni Noe ang pabor ng Diyos sa pamamagitan ng kaniyang kabanalan; ang kaniyang kabanalan ang bunga ng pabor na iyon. Ganito palaging gumagalaw ang Diyos sa Kasulatan, at kung babaligtarin mo ang pagkakasunod-sunod na iyon, magiging relihiyon ng pagsusumikap ang buong Biblia. Ang katuwiran ni Noe ay hindi kalamangan; ito ay tanda na may isang tao pang nakikinig habang bingi ang lahat.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang pariralang "lumakad kasama ng Diyos" ay ginamit lang para sa iilan bago ang baha, at laging sa isang mundong lumalayo sa Diyos. Ito ang unang larawan ng natitirang tapat, ang maliit na "nalabi" na paulit-ulit lilitaw: isang pamilya sa Ur, isang lingkod sa Babilonia, isang dalaga sa Nazaret. Sa bawat pagkakataon, ang kaligtasan ng mundo ay ipinapasa sa balikat ng isang taong pinagkalooban ng biyaya. At sa huli, iisa na lang ang matuwid at walang kapintasan, hindi dahil sa awa lamang kundi dahil siya mismo ang Anak. Si Noe ay nagtayo ng arka na may isang pinto; sinabi ni Jesus na siya ang pinto. Hindi ito alegorya na pinilit; ito ang parehong hugis ng pagliligtas na inuulit ng Diyos.

Ang Salamin

Ang pinakamabigat na salita rito ay hindi "matuwid" kundi "sa gitna ng mga tao sa kaniyang kapanahunan." Ang katuwiran ni Noe ay hindi nabuo sa monasteryo kundi sa loob mismo ng isang lipunang tinatanggap ang karahasan bilang normal. Ganoon din ang laban mo: sa opisinang may kulturang nangdadaya ng oras, sa grupong may tsismis na tinatawag na "prayer request," sa pamilyang natutong manahimik para lang hindi umabot sa away. Hindi ka tinatawag na lumipat ng planeta. Tinatawag kang manatiling naiiba habang nakatayo sa loob. At iyon ang nakakapagod, dahil walang sumasalubong sa iyo pag-uwi na nagsasabing tama ang ginawa mo. Ngayong araw, isulat sa papel ang isang bagay na tinatanggap mo na dahil "ganoon naman talaga dito," at sabihin nang malakas sa Diyos na ayaw mo nang lumakad kasama nito.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang mga unang nakarinig nito ay Israelitang nakaligtas sa isa pang mundong punô ng karahasan: ang Ehipto. Alam nila kung ano ang pakiramdam na maging iisang pamilya na iba ang sinasamba habang lahat ng nasa paligid ay ibang-iba. Alam din nila ang tubig na pumapatay at nagliligtas nang sabay. Kaya nang marinig nilang may isang tao noon na "walang kapintasan sa gitna ng mga tao sa kaniyang kapanahunan," hindi ito naging kuwento tungkol sa malayong nakaraan. Ito ay naging tanong sa kanila: kaya ba nating maging Noe sa Canaan? At may kaakibat na pangako: kung natagpuan ng Diyos ang isang Noe sa pinakamadilim na henerasyon, hindi siya kailanman mawawalan ng tao sa mundong ito.

Ang Detalye

Ang salitang isinaling "walang kapintasan," sa Hebreo ay tamim, ay ginagamit para sa hayop na inihahandog sa altar: buo, walang lamat, walang tinatago. Hindi ito nangangahulugang perpekto sa moral na kahulugan; ang parehong salita ay ginamit para kay Abraham, at nagsinungaling naman si Abraham. Ang ibig sabihin ay hindi hati. Walang bahagi ni Noe na nakalaan sa ibang panginoon. Doon nagsisimula ang paglakad kasama ng Diyos: hindi sa kawalan ng pagkakamali kundi sa kawalan ng pagkukubli. Marami sa atin ang malinis sa labas pero hati sa loob, may isang silid na hindi pinapasok ang Diyos. Ang tamim ay hindi tungkol sa kalinisan ng talaan kundi sa pagiging isa ng puso.

Ang Konteksto

Nasa dulo tayo ng isang mundong hindi na kayang buhatin ang sarili nito. Sinasabi ng bersikulo 11 na "puno ng karahasan" ang lupa, at ang salitang iyon ay hindi lang tungkol sa dugo kundi sa panunupil ng malakas sa mahina. Ang bersikulo 4 ay nagbanggit ng mga "malalakas na tao" at "mga lalaking kilala," ang mga selebridad ng panahong iyon, at malamang sila mismo ang mukha ng karahasang iyon. Sikat, makapangyarihan, hinahangaan. At sa gitna nila, hindi binanggit ni isang beses ang katanyagan ni Noe. Wala siyang titulo, walang alaala, walang monumento. Isang linya lang: lumakad siya kasama ng Diyos. At iyon ang natira nang matapos ang tubig.

Pagninilay

Saang bahagi ng buhay mo mas madali pang maging matuwid kaysa maging tamim, buo at walang tinatago sa harap ng Diyos?

Kung may isang taong susulat ng isang pangungusap tungkol sa buhay mo pagkatapos ng lahat, ano ang tunay na maisusulat nila, at ano ang gusto mong maisulat?