Mga Hebreo 13:8

Ang Teksto

Sa gitna ng mga praktikal na tagubilin tungkol sa pag-ibig, pagtanggap sa dayuhan, pera at pamumuno, may isang pangungusap na parang biglang tumitigil ang hangin: "Si Jesu-Cristo ay hindi nagbabago kahapon, ngayon at magpakaylan man." Walang paliwanag, walang argumento, walang pandiwa man lang sa orihinal na Griego. Isang pangalan lang at tatlong panahon, at ang salitang ho autos, "siya rin, ang iyon ding iyon."

Ang Puso ng Teksto

Hindi ito abstraktong pahayag tungkol sa kawalang-pagbabago ng Diyos. Ang pinag-uusapan dito ay isang tao na may pangalan, na may laman at dugo, na "nagdusa rin sa labas ng tarangkahan." Ang sinasabi ng sulat ay ito: ang Jesus na nabuhay, namatay at nabuhay muli sa kasaysayan ay hindi natapos noon. Hindi siya isang yugto sa nakaraan na dapat nating alalahanin nang may nostalgia. Ang parehong Jesus na tinanggap ng inyong mga namatay nang lider ang siya ring hawak ninyo ngayon, at siya rin ang sasalubong sa inyo sa dulo. Ang katatagan ng pananampalataya ay hindi nakasalalay sa tibay ng loob ng mananampalataya kundi sa pagiging pareho ng Isa na pinaniniwalaan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang Hebreo ay puno ng mga bagay na napapalitan: mga pari na namamatay at hinahalinhan, mga handog na inuulit taon-taon, isang tabernakulong itinatayo at binubuwag. Lahat ng iyon ay panandalian. Sa gitna ng lumilipas na kaayusang iyon, nakatayo ang isang Pari na hindi napapalitan. Ang pangako sa Diyos na "Hindi kita iiwan ni pababayaan man" ay unang binitiwan kay Josue sa bungad ng isang giyera; ngayon ito ay nakakabit sa isang Panginoong bumangon mula sa kamatayan. Ang tapat na Diyos ng Sinai at ang Anak na dumanas ng kahihiyan sa labas ng lungsod ay iisang katapatan. Kaya nga sinasabi ng liham na ang tipan ay "walang hanggang tipan," hindi dahil matatag tayo kundi dahil hindi nagbabago ang Kaniyang salita.

Ang Salamin

Karaniwan nating binabasa ang talatang ito bilang kalmanteng pag-alo, ngunit sa konteksto nito ito ay isang hamon. Kung hindi nagbabago si Cristo, hindi rin nagbabago ang halaga ng pagsunod sa kaniya. Ang parehong Panginoong tumawag sa iyo noong madali ang lahat ay tumatawag pa rin ngayong nawalan ka ng trabaho, ngayong may sakit ang katawan mo, ngayong ang pananampalataya mo ay mas maraming tanong kaysa sagot. Marami sa atin ang tahimik na umaasang magbabago siya ng isip tungkol sa pera, tungkol sa pag-aasawa, tungkol sa mga bilanggo na dapat nating alalahanin. Hindi siya nagbabago. Pero ganoon din ang kaniyang habag sa iyo kahapon at ngayon. Ngayong araw, isulat sa isang papel ang pangalan ng isang taong nagturo sa iyo ng pananampalataya at patay na o malayo na, at magpasalamat nang malakas sa Diyos para sa kaniya.

Ang Konteksto

Isipin mo ang isang maliit na tipon sa isang bahay sa isang lungsod ng imperyo, marahil sa Roma, mga tatlumpung taon matapos ang Golgota. Amoy langis ng lampara, tinapay, at pawis ng mga taong galing sa trabaho. May mga upuang bakante. Ang ilan ay nasa bilangguan, kaya nga sinabi, "Alalahanin ninyo ang mga nasa bilangguan." Ang ilan ay nawalan ng ari-arian at kaya kailangang paalalahanan tungkol sa pera. Ang mga unang lider, ang mga nagdala sa kanila ng ebanghelyo, ay wala na. Ang templo sa Jerusalem ay marahil nakatayo pa, kumikinang, may usok ng handog, may lehitimong pagkasaserdote, at ang kanilang munting pagtitipon ay mukhang mahina at bago at walang ugat. Sa ganitong silid binitiwan ang talatang ito.

Ang Mga Unang Nakarinig

Sila ay mga Judiong sumampalataya kay Jesus, at ang halaga niyon ay konkreto: itinaboy sa sinagoga, hiniwalay sa pamilya, tinawag na taksil sa lahi. Naririnig nila sa talata 7 ang paalala tungkol sa mga lider na "nagsasalita ng Salita ng Diyos" sa kanila, at alam nilang patay na ang mga ito. Iyon ang bigat: ang mga tao ay nauubos. Ang institusyon ng templo ay panandalian rin. Kaya nang marinig nila ang "kahapon, ngayon at magpakaylan man," hindi iyon patalastas na pandekorasyon sa dingding ng simbahan. Iyon ay ang sagot sa tanong na kumakain sa kanila: kung wala na ang mga nagturo sa amin, sino pa ang natitira? Sagot: siya, at siya ay sapat.

Ang Ugnayan sa Ibang Kasulatan

Sa simula pa lamang ng liham na ito ay sinipi na ang Awit 102, kung saan ang lupa at langit ay nauubos na parang damit ngunit ang Panginoon ay nananatiling siya rin. Ang sinabi doon sa Diyos ay sinasabi rito kay Jesus, at iyon ay hindi maliit na pahayag. Kaakibat nito ang pangalan ng Diyos kay Moises sa Exodo, ang Diyos na tinutukoy ang sarili bilang siya na naroon at naroroon. Ang linyang ito ng katapatan ay dumadaloy hanggang sa dulo ng kabanata: ang "dakilang Pastol ng mga tupa" na hindi umaalis sa kawan.

Pagninilay

Sino ang lider o guro na nagpasa sa iyo ng pananampalataya, at ano ang "bunga ng kanilang ugali" na hanggang ngayon ay hinahangad mong tularan?

Saan sa buhay mo ngayon ka tahimik na umaasang magbabago si Cristo ng isip, at ano ang mangyayari kung tanggapin mong hindi siya magbabago?