Hosea 14

Ang Teksto

Matapos ang labintatlong kabanata ng akusasyon, pagluha, at banta ng pagkawasak, bumaling ang tinig: "Manumbalik ka Israel, kay Yahweh na inyong Diyos." At hindi lang iyon. Ibinibigay pa ng Diyos ang eksaktong mga salitang dapat nilang sabihin, isang panalanging inilapat sa kanilang bibig tulad ng ama na tinuturuan ang anak kung paano magsorry. Pagkatapos ay sumagot ang Diyos: pagagalingin, mamahalin, magiging hamog sa isang bansang tuyot, at ang nasirang Israel ay mamumulaklak na parang liryo, magkaka-ugat na parang sedar. Nagtatapos ang aklat sa isang tanong na tumitingin sa mata ng mambabasa: sino ang may sapat na talino upang maunawaan ito?

Ang Ubod

Pansinin ang kakaiba: hindi hinintay ng Diyos na makaisip ang Israel ng tamang pananalita. Idinidikta niya ito. "Tanggalin mo ang lahat ng aming mga kasamaan at tanggapin mo kami sa pamamagitan ng iyong habag." Ang biyaya ay nauna pa sa pagsisisi; ang Diyos ang nagbibigay ng tinig sa nauutal na nagbabalik. At sa talata 4 may maliit na salitang Hebreo, nedabah, isinalin dito na "Malaya ko silang mamahalin." Ang salitang iyon ay ginagamit sa Levitico para sa kusang handog, ang hain na walang nag-oobliga, walang utang. Kaya nang sabihin ng Diyos na malaya niyang mamahalin ang Israel, ang ibig sabihin: hindi ito pinilit, hindi ito binayaran, walang nakapagpasakit sa kaniya upang gawin ito. Ang pag-ibig niya ay isang handog, hindi isang transaksyon.

Ang Hibla

Tatlong bagay ang tinalikuran sa talata 3: ang Asiria (ang pulitika), ang mga kabayo (ang militar), at ang gawa ng kanilang mga kamay (ang relihiyon nila). Ang nananatili ay ito: "sa iyo nakatagpo ng habag ang mga taong ulila." Ulila. Walang tagapagtanggol, walang koneksyon, walang pangalan sa korte. Ganito ang tunay na pagbabalik: hindi pag-aayos ng sarili bago lumapit, kundi pagdating na walang hawak.

Isang mahabang linya ang tumatakbo mula rito hanggang sa ama sa Lucas 15 na tumakbo sa anak na nagbalik habang nagsasanay pa lang ito ng kaniyang talumpati. At mas malalim pa: sa krus, ang pag-ibig na "malaya" ay naging laman, dugo, at kusang handog. Ang Diyos na nangakong magpapagaling ay siya ring nagpasugat upang gawin iyon.

Ang Salamin

Ang Asiria ng Israel ay may pangalan. Ganoon din ang atin. Para sa iba, ito ay ang laki ng savings; para sa iba, ang reputasyon sa trabaho na ipinagtatanggol nang parang buhay ang nakasalalay; para sa iba, ang anak na ginawang sukatan ng sariling halaga. Hindi masasamang bagay ang mga ito. Naging mga kabayo lang sila sa digmaan, mga bagay na inaasahan nating magliligtas sa atin sa araw ng gipit. At napakahirap tanggalin, dahil kung wala sila, ulila tayo. At iyon nga ang punto ng talata 3.

Kaya ngayon: isulat sa papel ang pangalan ng isang bagay na inaasahan mong magsasalba sa iyo, at sabihin nang malakas, "Hindi ka aking diyos." Pagkatapos punitin ang papel.

Ang Konteksto

Ikawalong siglo BC, ang hilagang kaharian, mga dekada bago pa man bumagsak ang Samaria sa taong 722. Sagana ang Israel, matatag ang kalakalan, at abala ang mga hari sa paghahanap ng alyansa: kung minsan sa Asiria, kung minsan sa Ehipto, kung sinong mananalo. Ang mga kabayo ay sagisag ng imperyal na kapangyarihan, mamahaling armas na tanging mayayaman ang makakabili. At sa mga bulubunduking santuwaryo, hindi tinalikuran ng Israel si Yahweh; sinamahan lang nila siya ng mga Baal, upang tiyakin ang ulan at ang ani. Dito, sa gitna ng ganitong maingat na pag-iingat sa sariling kapakanan, dumadaing ang isang propetang inutusang pakasalan ang isang babaeng magtataksil sa kaniya, upang malaman niya sa sariling laman ang tinatawag niyang pagbabalik.

Ang Ugnayan ng Kasulatan

Sa Oseas 6, nagsalita rin ang bayan ng magandang panalangin ng pagbabalik, ngunit tinugon ito ng Diyos ng panlalambing na may bigat: ang pag-ibig nila ay parang ulap sa umaga, parang hamog na kumukupas. Ngayon, sa kabanata 14, binaligtad ang imahen. Ang Diyos na mismo ang nagsabi, "Magiging tulad ako ng hamog sa Israel." Ang lumilipas na katapatan ng tao ay pinapalitan ng hamog na hindi nauubos, ang tahimik na basa na dumarating gabi-gabi sa tigang na lupa ng Palestina nang walang ingay at walang pasabi.

At sa Awit 1, ang matuwid ay parang punong nakatanim sa tabi ng batis. Dito ito naging bansa: liryo, sedar, olibo, ubas, buong tanawing namumulaklak. Hindi individual na kabanalan ang wakas ng Oseas kundi isang buong lupain na bumangon mula sa tuyot.

Ang Tanong

"Sino ang matalino upang maunawaan niya ang mga bagay na ito?" Bakit tanong ang pinakahuling salita ng aklat, at hindi pangako?

Dahil hindi otomatiko ang wakas na ito. Ang parehong daan ni Yahweh, sabi ng talata 9, ay nilalakaran ng matuwid at kinakatisuran ng masuwayin. Hindi iba ang daan; iba ang tao. Ang biyayang ito ay hindi makina na basta gumagana. Kung tatanggapin natin ito bilang garantiya na anuman ang gawin natin, mamumulaklak pa rin ang lahat, ang pangako mismo ang magiging bato sa ating paa. Kasaysayan ang nagsalita: bumagsak ang Samaria. Hindi ito napigilan ng kabanata 14. At ganoon pa man, nakatayo ang pangako, nakabukas ang pintuan, dinidikta pa rin ang panalangin. Iyan ang misteryong hindi ko kayang isara.

Pagninilay

Kung idinidikta ng Diyos ang panalangin ng pagsisisi, ano ang pumipigil sa iyo na sabihin ito nang buo, kabilang ang bahaging hindi mo pa naaamin sa kaninuman?

Anong bagay sa buhay mo ang pinapangalanan mong pagtitiwala sa Diyos, ngunit sa katotohanan ay isang Asiria na inaasahan mong magsasalba sa iyo?