Lucas 15

Ang Teksto

Tatlong talinghaga si Jesus ang inilahad bilang tugon sa bulung-bulungan ng mga Pariseo: isang pastol na iniwan ang siyamnapu't siyam para hanapin ang isang tupa, isang babaeng winalis ang buong bahay para sa isang barya, at isang ama na tumakbo palapit sa kaniyang naglayas na anak. Ang tatlong kuwento ay nagtatapos sa iisang tema: pagdiriwang. At sa huling talinghaga, may isa pang tauhan na hindi sumasama sa pagdiriwang, ang nakatatandang anak na galit sa labas ng bahay.

Ang Puso ng Teksto

Ang tatlong talinghaga ay hindi tatlong magkakaibang aralin kundi isang mensahe sa tatlong tunog. Ang Diyos ay hindi ang malamig na hukom na inaakala ng mga Pariseo, kundi ang naghahanap. Siya ang pastol na naglalakad sa ilang, ang babaeng nagsisindi ng ilaw, ang amang tumatakbo, isang bagay na hindi karaniwan sa isang matandang lalaki sa kulturang iyon. Ang pagbabalik ng nawawala ay hindi tinatanggap nang may pag-aatubili; ito ay ipinagdiriwang. At ang mensahe sa mga eskriba ay matalim: kung hindi ka nakikigalak, ikaw mismo ang nasa labas ng silid ng handaan, kahit ilang taon ka pang naglingkod sa bahay.

Ang Ugnay sa Malaking Kuwento

Ang larawan ng pastol na naghahanap ng nawawala ay hindi bago. Sa Ezekiel 34, kinondena ng Diyos ang mga pastol ng Israel na hindi hinanap ang nawawala, at ipinangako niyang siya mismo ang magiging pastol ng kaniyang bayan. Kapag sinabi ni Jesus ang talinghaga ng nawawalang tupa, ipinapahayag niya nang tahimik kung sino siya: ang Diyos-Pastol ng Ezekiel na dumating na sa laman. Ang pinatabang guya sa dulo ng ikatlong talinghaga ay tumutunog naman bilang isang piging, ang uri ng pagdiriwang na binanggit ni Isaias tungkol sa dulo ng kasaysayan, kung saan tinitipon ng Diyos ang kaniyang bayan sa isang mesa. Ang bawat pagbabalik ng makasalanan ay isang maliit na katuparan ng malaking piging na darating.

Ang Salamin

May dalawang paraan upang mawala. Isa ay malinaw: winaldas mo ang iyong buhay, pera, katawan, o pagkakakilanlan sa isang malayong bansa, at alam mo mismo na ikaw ay nagugutom. Ang isa ay mas mapanlinlang: naglilingkod ka sa bahay ng iyong ama sa loob ng maraming taon, at sa kalooban mo ay nagtitipon ang inggit at pagmamalaki. "Nagpa-alipin ako sa iyo," ang sabi ng nakatatanda, at sa salitang iyon nabubunyag ang lahat. Hindi niya nakita ang kaniyang sarili bilang anak, kundi bilang manggagawang naghihintay ng suweldo. Alin sa dalawa ang mas nakakalungkot para sa ama? Ang tanong ay hindi retorikal. Sino ka ba sa gabi ng pagdiriwang: ang pumasok, o ang tumigil sa labas na binibilang ang mga taon ng iyong katapatan?

Konteksto

Ang mga maniningil ng buwis ay hindi lamang mga makasalanan sa moral na kahulugan; sila ay traydor sa kanilang bayan, nakikipagtulungan sa Roma at kumikita mula sa pagpapahirap sa sariling kababayan. Ang paglapit nila kay Jesus ay iskandaloso. Ang pagkain kasama ang isang tao sa mundong iyon ay hindi lamang panlipunang gesto kundi pagtanggap sa kaniyang katayuan sa harap ng Diyos. Kaya nang si Jesus ay kumain kasama ng gayong mga tao, para bang sinasabi niya na sila ay kaanib na ng bahay ng Diyos, at ito ang hindi matanggap ng mga Pariseo. Ang paghingi ng mana bago mamatay ang ama ay katumbas ng sinasabi ng anak: "Sana patay ka na." At sa lipunang iyon, ang isang matandang lalaking tumatakbo ay nagpapakita ng hindi disenteng gawi, isang bagay na dapat ipinagbabawal sa kaniyang katayuan.

Ang Intertext

Ang huling talinghaga ay may malabong alingawngaw ng ibang mga magkapatid sa Kasulatan. Si Cain at Abel, si Esau at Jacob, si Jose at ang kaniyang mga kapatid: laging may kompetisyon, laging may inggit tungkol sa pabor ng ama. Pero dito, iba ang tema. Hindi pinapatay ng nakatatanda ang nakababata; siya lamang ay tumatanggi na kilalanin siya bilang kapatid: "nang dumating ang iyong anak," ang sabi niya, hindi "aking kapatid." Ang ama ang nagwawasto: "ang kapatid mong ito ay namatay, at ngayon ay nabuhay." May echo rin dito ng Awit 23, ang Panginoon bilang pastol na hinahanap at pinapasan. At sa Roma 5, ang paglalarawan ni Pablo sa Diyos na nag-iibig sa atin habang makasalanan pa tayo, tumutunog na parang komentaryo sa nakita nating ama na tumakbo habang malayo pa ang anak.

Ang Profile

Ang mga unang nakarinig ng kabanatang ito ay sumasaksi sa isang bulaklakan ng dalawang mundo. Sa isang panig, ang mga maniningil ng buwis at makasalanan, na para sa kanila ang mensaheng ito ay tubig sa uhaw: may tinatanggap pala sila. Sa kabilang panig, ang mga Pariseo at eskriba, na para sa kanila ang talinghaga ay isang salamin at isang panawagan. Hindi sila kinukondena ni Jesus na parang wala nang pag-asa; pinakikiusapan sila, tulad ng ama na "lumabas… at pinakiusapan siya." Ang kabanata ay walang katapusan. Hindi natin alam kung pumasok ba ang nakatatandang anak. Ang tanong ay iniwan sa mga eskriba, at ngayon sa atin.

Pagninilay

Sa aling anak sa dalawa mas natatagpuan mo ang iyong sarili ngayong taon, at bakit?

Ano ang pagdiriwang na tinatanggihan mong salihan dahil sa palagay mo ay hindi karapat-dapat ang nakaupo sa mesa?