Hosea 5

Ang Teksto

Tinatawag ni Yahweh ang tatlong sentro ng kapangyarihan sa Israel, ang mga pari, ang bayan, at ang sambahayan ng hari, para humarap sa paghuhukom: sila mismo ang naging bitag at lambat para sa bayang dapat sana nilang ingatan. Kilala ng Diyos ang Efraim hanggang sa buto, at ang nakikita niya ay isang bansang may "espiritu ng pangangalunya," na maghahanap sa kaniya kasama ang kanilang mga kawan ngunit hindi na siya matatagpuan. Sa halip na manumbalik, tumakbo ang Efraim at Juda sa Asiria para magpagamot, kaya't ang Diyos mismo ang magiging leon na gugutay, at aalis, hanggang sa hanapin siya nilang tunay.

Ang Puso ng Teksto

Dalawang larawan ang magkatabi rito na hindi mo agad pagsasamahin: tanga sa damit at leon. "Para akong isang tanga sa damit sa Efraim, at tulad ng bulok sa tahanan ng Juda." Ang tanga ay tahimik, dahan-dahan, halos hindi mo mapapansin hanggang sa masira na ang damit. Ganoon ang unang yugto ng paghuhukom ng Diyos: hindi kidlat kundi unti-unting pagkabulok ng isang lipunang tumalikod sa kaniyang tipan. Pero kapag hindi pinansin ang tahimik na babala, dumarating ang leon. Ito ang mabigat na katotohanan ng kabanata: ang paghuhukom ng Diyos ay hindi pagsabog ng galit ng isang nawalan ng kontrol, kundi ang seryosong pagtupad niya sa tipan na kaniyang pinasok. Ang kabanalan ng Diyos ay hindi maaaring makisama sa kasinungalingan ng bayan niya.

Ang Hibla sa Buong Kasaysayan

Pansinin ang huling talata: "Aalis ako at babalik sa aking lugar." Ito ang pinakamabigat na parusa sa buong Biblia, ang pag-alis ng presensiya ng Diyos, ang kabaligtaran ng ulap sa tabernakulo. Ngunit tingnan ang layunin: "hanggang sa aminin nila ang kanilang kasalanan at hanapin ang aking mukha." Ang pag-alis ay may hangganan at may direksyon. Ito ang hugis ng buong kasaysayan ng kaligtasan: ang Diyos na umaalis upang maghintay, hindi upang mag-abandona. At dito rin lumilitaw ang linyang umaabot kay Cristo. Sa krus, sinabi ng Anak ang tanong ng bayang iniwan, "bakit mo ako pinabayaan," upang ang pag-alis na dapat ay atin ay maging kaniya. Ang leon na gugutay ay naging Kordero na ginutay.

Ang Salamin

Ang pinakamasakit na talata para sa akin ay ang ikalabintatlo. Nakita ng Efraim ang sakit at nagpunta sa Asiria. Hindi sa Diyos, kundi sa superpower. Alam natin ito. Kapag gumuguho ang pinansiya, mas madaling maghanap ng bagong utang kaysa harapin ang pagkasakim na nagdala roon. Kapag lumalamig ang pagsasama sa bahay, mas madaling magdagdag ng trabaho kaysa umupo at magtanong kung ano ang namatay sa loob. Ang doktor, ang konsultant, ang bagong sistema, lahat ng ito ay maaaring maging Asiria: tunay na tulong na hinihingan natin ng bagay na hindi nito kayang ibigay. "Ngunit wala siyang kakayahan upang pagalingin kayong mga tao." Hindi sinasabi ng Diyos na masama ang doktor. Sinasabi niyang mali ang tinakbuhan mo bilang unang pag-asa. Ngayong araw, gawin ito: kunin ang isang papel, isulat ang pangalan ng isang partikular na kasalanan mo, hindi "pagkukulang" kundi ang totoong pangalan nito, at basahin mo iyon nang malakas sa Diyos bilang pag-amin. Pagkatapos, punitin ang papel.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang tauhan dito ay ang Diyos, at ang kaniyang emosyonal na tanawin ay hindi payapa. Sinabi niya, "Kilala ko ang Efraim at hindi lingid sa akin ang Israel." Ito ang pananalita ng isang asawang alam na ang lahat, hindi ng isang detektib kundi ng isang niloko. Sa likod ng bawat banta ng kabanatang ito ay ang sakit ng isang tipan na nilapastangan. At kahit sa pinakamatinding pangungusap, "Ako, maging ako, ang gugutay," may pagdidiin sa unang panauhan na kakaiba: hindi ipinapasa ng Diyos ang parusa sa Asiria o sa kapalaran. Kaniya ito. Personal ito. At dahil personal, may pagkakataong magbalik. Ang Diyos na kayang gutayin ay ang Diyos ding naghihintay na hanapin siya nang masigasig sa pagdadalamhati.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Basahin agad ang kasunod na kabanata, ang Oseas 6, kung saan sinasabi ng bayan na bumalik sila kay Yahweh dahil pagagalingin niya sila. Sa unang tingin, sagot iyon sa panawagan ng talata labinlima. Ngunit sinagot iyon ng Diyos na parang hamog lang ang kanilang katapatan, mabilis mawala. Nagtuturo iyon sa atin na ang "paghahanap sa mukha" na hinihingi rito ay hindi ritwal na pormula kundi pagbabago ng puso. Sa kabilang banda, ang panawagan na hanapin ang mukha ng Diyos ay siya ring wika ng mga Awit, kung saan ito ay hindi parusa kundi pinakamataas na hangarin ng mananampalataya. Ang parehong utos ay tunog paghatol sa isang bayang matigas at tunog pag-ibig sa pusong bukas.

Ang Mga Unang Nakarinig

Ang unang nakarinig nito ay mga taga-hilagang kaharian noong ikawalong siglo, sa panahon ng kasaganaan bago pa man dumating ang Asiria noong 722. Mayaman sila. Punô ang mga templo sa Betel, tuloy-tuloy ang mga pista ng bagong buwan, aktibo ang diplomasya. Ang mga pangalang binanggit, Mizpa, Tabor, Gibea, Rama, ay hindi abstraktong lugar kundi mga sagradong dako at hangganang bayan na kilalang-kilala nila; parang binanggit ng propeta ang pangalan ng inyong sariling simbahan at plaza. Ang narinig nila ay ito: hindi kayo ligtas dahil relihiyoso kayo. Ang mismong lugar ng inyong pagsamba ay naging bitag. Iyon ang dumadagundong pa rin.

Pagninilay

Saan ka huling tumakbo para magpagamot bago mo naisipang lumapit sa Diyos, at ano ang sinasabi niyon tungkol sa tunay mong tinitiwalaan?

Kung ang pananahimik ng Diyos sa buhay mo ngayon ay hindi pag-abandona kundi paghihintay, ano ang hinihintay niyang aminin mo?