Hosea 13:15

Ang Teksto

Sinasabi ng Diyos: kahit umaapaw ang kasaganaan ni Efraim, kahit siya ang pinakamayaman sa lahat ng kaniyang mga kapatid na tribo, may isang hanging silangan na paparating. Hindi basta hangin ito kundi "hangin ni Yahweh mula sa ilang," at ang gagawin nito ay tiyak: matutuyo ang bukal, mawawalan ng tubig ang balon, at kukunin ng mga kaaway ang lahat ng mahalagang bagay na inimbak sa kamalig. Tatlong bagay ang nawawala sa isang talata: ang pinagmumulan ng buhay, ang reserbang tubig, at ang naipon nang kayamanan. Walang natitira.

Ang Puso ng Teksto

Ang kasaganaan ay hindi katibayan ng pagsang-ayon ng Diyos. Iyan ang matigas na pahayag dito. Nabuhay si Efraim sa palagay na ang kaniyang mga bukal at kamalig ay patunay na maayos ang kaniyang kalagayan sa harap ng langit. Ngunit sinasabi ng talata na ang parehong Diyos na nagbigay ng tubig ay may kapangyarihang patuyuin ito. Hindi ito kapritso; ito ang lohikal na dulo ng talatang 6: nang mabusog sila, naging mapagmalaki ang kanilang puso, at kinalimutan nila ang Diyos. Kapag naging pamalit sa Diyos ang mga kaloob niya, kailangan niyang alisin ang mga kaloob upang hindi tuluyang mawala ang mismong nagbigay. Ito ay hindi lamang parusa. Ito ay pag-aalis ng huwad na pundasyon sa ilalim ng isang bayan na nakatayo sa maling lupa.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa Exodo, hangin din mula sa silangan ang ginamit ng Diyos upang hatiin ang dagat at palayain ang kaniyang bayan. Ngayon, ang parehong hangin ay bumabalik hindi upang magbukas ng daan kundi upang tuyuin. Iisang Diyos, iisang hangin, dalawang direksyon, at ang nagpapasiya ay kung nasaan ang puso ng bayan. Dito nagsisimula ang pananabik na hindi masasagot ng aklat ni Hoseas mismo: sino ang makakatagal sa hanging ito? Sa huli, may isang Israelita na pumasok sa ilang, hinarap ang tuyot at ang tukso, at hindi nabuwal. Sa krus, tinanggap ni Cristo ang buong bigat ng hanging silangan, ang uhaw, ang pagkasamsam ng lahat, upang ang bukal na hindi natutuyo ay maging handog sa mga uhaw.

Ang Salamin

Tanungin mo ang sarili mo kung saan ka kumukuha ng katiyakan tuwing gabi bago matulog. Sa balanse ng bangko? Sa katatagan ng trabaho na alam mong kailangan ka nila? Sa katawan na hindi pa nagpapakita ng sintomas? Sa mabuting anak na hindi ka pa napapahiya? Ito ang mga bukal at balon at kamalig ng buhay natin, at ang talata ay hindi nagsasabing masama ang mga ito. Sinasabi lamang niya: matutuyo ang mga iyan. May hangin na hindi mo mapipigilan. At ang tanong na iniiwan sa iyo ay hindi kung paano ka magsasanggalang, kundi kung ano ang matitira sa iyo kapag natuyo ang lahat. Kung ang sagot ay "wala," kung gayon hindi ka pa talaga namuhay sa Diyos kundi sa mga bigay niya. Mas mabuting malaman ito ngayon kaysa sa araw ng hangin.

Ang Konteksto

Ika-walong siglo bago si Cristo, ang hilagang kaharian ng Israel, na madalas tawaging Efraim dahil ito ang pinakamalaki at pinakamalakas na tribo. Sa panahon ni Hoseas, malapit nang bumagsak ang Samaria sa kamay ng Asiria. Ngunit hindi mahirap ang mga taon bago ito; may kalakalan, may pagtatayo, may kayamanan sa mga tahanan ng mga naghahari. Doon nakatayo ang bangis ng talata: sinasabi ito sa panahon ng kaunlaran, hindi ng krisis. Ang "hanging silangan" ay literal na alam ng lahat, ang mainit at tuyong hangin mula sa disyerto na sumisira ng pananim sa loob ng ilang oras. Ngunit alam din nilang mula sa silangan darating ang hukbong Asiryano. Dalawang antas ng banta sa isang salita, at pareho itong pinapadala ng Diyos.

Ang Detalye

Ang salitang Hebreo na ruach ay maaaring hangin, hininga, o espiritu. "Iihip ang hangin ni Yahweh mula sa ilang." Ang hininga ng Diyos, na sa Genesis ang nagbibigay-buhay, ay narito bilang tagatuyo. At tingnan kung saan ito nanggagaling: mula sa ilang. Sa talatang 5 sinabi ng Diyos, "Nakilala kita sa ilang, sa lupain ng may malaking katuyuan." Ang ilang ay ang lugar kung saan naging tapat ang Israel dahil wala silang ibang mapagkakatiwalaan. Ngayon, mula sa parehong ilang, ihihip ng Diyos ang hangin. Para siyang nagsasabi: kung ayaw mong maalala ang lugar kung saan ako lang ang mayroon ka, dadalhin ko ang lugar na iyon sa iyo.

Ang Pangunahing Tauhan

Sa talatang ito, ang Diyos ang gumagawa ng lahat, at hindi ito komportableng larawan. Siya ang naghihip ng hangin, siya ang nagpapatuyo ng bukal, at siya ang nagpapahintulot sa kaaway na maghakot mula sa kamalig. Sa naunang mga talata siya ay leon, leopardo, oso na ninakawan ng anak. Ang inggit ng Diyos ay hindi pagkabastos; ito ang inggit ng isang naiwan. Basahin muli ang talatang 6: "kinalimutan ninyo ako." Iyan ang sugat. Hindi ang mga rebulto sa kanilang sarili, kundi ang pagkalimot ng isang bayan na inalagaan niya sa disyerto. Ang Diyos ni Hoseas ay hindi ang malayong tagapamahala na kalmadong nagpaparusa. Siya ay isang Diyos na nasaktan, at ang kaniyang paghatol ay may temperatura ng pag-ibig na tinalikuran.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Nang ipanganak ni Jose ang kaniyang ikalawang anak sa Ehipto, pinangalanan niya itong Efraim dahil pinarami siya ng Diyos sa lupain ng kaniyang paghihirap. Ang pangalan mismo ay pangako ng kasaganaan. Kaya nang sabihin ni Hoseas na "masagana si Efraim sa kaniyang mga kapatid," ginagamit niya ang mismong pangalan laban sa may-ari nito: ang Sagana ay matutuyo. May malupit na katumpakan sa pagpili ng salita. At may isang liwanag na hindi natin dapat kalimutan: sa talatang 14 pa lang, ilang linya bago ito, tinatanong ng Diyos ang Kamatayan kung nasaan ang mga salot nito. Sa 1 Corinto, tinatanong ni Pablo ang parehong tanong, ngunit sa tono ng pagtatagumpay. Ang hamon na ibinato ng Diyos sa Sheol dito ay masasagot sa isang bukas na libingan.

Ang Mga Unang Nakarinig

Isipin mong isa kang mangangalakal sa Samaria na may sapat na naipon, may balon sa likod ng bahay, may bodega na hindi kumukulang. Pumapasok si Hoseas at sinasabi sa iyo na ang lahat ng ito ay parang ulap sa umaga at hamog na nawawala ng maaga. Ang natural na tugon ay: hindi mo ba nakikita ang katotohanan? Umuunlad tayo. May hari kami, may hukbo, may templo. Ang mga unang nakarinig ay hindi nakadama nito bilang matalinghagang paalala tungkol sa kahinaan ng buhay. Naramdaman nila itong tulad ng pagbanta sa kanilang pinaghirapan, sa mamanahin ng kanilang mga anak, sa dangal ng kanilang bansa. At dahil hindi sila nagbago, dumating ang hangin.

Ang Tanong

Bakit kailangang matuyo ang balon? Hindi ba may ibang paraan? Hindi sinasagot ng teksto ang tanong, at hindi tayo dapat magbigay ng sagot na wala roon. Ang alam natin ay ito: may mga bagay na hindi natin natututuhan habang punô ang kamalig. Hindi tayo naniniwala sa mga salita hangga't hindi natin nararanasan ang kakulangan. Ngunit huwag nating gawing mekanismo ito, na parang lahat ng tuyot ay disiplina at lah ng kagipitan ay may nakatagong aral. Hindi ganoon simple ang buhay, at hindi ganoon nagsasalita si Hoseas. Ang sinasabi lamang niya ay may hangin, at galing ito sa Diyos, at hindi ito ang huling salita. Sa talatang 14 pa nga may sumisigaw laban sa Kamatayan. Iyan ang kakaunting liwanag na ibinibigay sa atin, at sapat na ito upang huwag tayong mawalan ng pag-asa.

Pagninilay

Kung matuyo ang isa sa mga bukal na pinagkakatiwalaan mo ngayon, ang trabaho, ang kalusugan, ang pagpapahalaga ng iba, ano ang natitira sa iyo?

Sa anong bahagi ng buhay mo ang kasaganaan ay dahilan ng pagkalimot at hindi ng pasasalamat?

Ang ilang ay lugar kung saan nakilala ng Israel ang Diyos. Kailan ka huling nakausap ang Diyos ng buong tapat, at ano ang kalagayan mo noon?