Hosea 8:1

Ang Teksto

Isang utos na parang sigaw: "Maglagay ng isang trumpeta sa inyong mga labi." Hipan ang alarma, may paparating. At ang paparating ay isang agila, at ang tinutungo nito ay hindi ang kaaway kundi ang tahanan mismo ni Yahweh. Ibinigay agad ang dahilan, walang paligoy-ligoy: "sinuway ng mga tao ang aking kasunduan at naghimagsik laban sa aking kautusan." Tatlong pangungusap lamang, pero kumpleto na: babala, banta, at hatol.

Ang Puso

Ang trumpeta rito ay hindi ang trumpeta ng pagsamba kundi ang sungay ng bantay sa pader, ang alarma na pumupukaw sa buong bayan sa gitna ng gabi. At ang ibong dumarating ay ang nesher, isang salitang Hebreo na maaaring mangahulugang agila o buwitre. Iyon ang nakakatakot: ang ibong nakaaamoy ng bangkay ay lumilipad na patungo sa bahay ng Diyos. Hindi ito basta pagsalakay ng dayuhan. Ang Diyos mismo ang tumatawag sa ibong mandaragit, at ang tinatawag niya ay laban sa sarili niyang sambahayan. Ang dahilan ay hindi kapritso kundi kasunduan. Ang tipan ay isang ugnayan na may mga salita, may mga pangako, may mga bigat. Ang pag-ibig na may pangako ay maaaring sirain. Ang kahindik-hindik dito ay hindi na galit ang Diyos, kundi na ang parusa ay nasa loob ng pag-ibig, hindi sa labas nito.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May malupit na kabalintunaan sa larawang ito. Nang ilabas ng Diyos ang Israel sa Ehipto, sinabi niya sa Sinai na dinala niya sila na parang nasa mga pakpak ng agila (Exodo 19:4). Iyon ang unang agila: pagliligtas, pag-aakay, pagdadala pauwi. Ngayon ang agila ay bumabalik, pero hindi na bilang tagadala kundi bilang tagatupok. At sa talata 13 ng parehong kabanata: "Babalik sila sa Egipto." Ang exodo ay binabaligtad. Ito ang lugar kung saan hindi natin maiiwasan si Cristo. Ang sumpa ng sinirang tipan ay may bigat na hindi kayang buhatin ng sinumang tapat na Israelita, kaya't dumating ang Isa na tapat sa tipan at tumayo sa kinatatayuan ng mga hindi tapat. Sinabi ni Pablo sa mga taga-Galacia na siya ay naging sumpa para sa atin (Galacia 3:13). Ang agila ay dumapo, oo, ngunit sa huli ay sa kaniya.

Ang Salamin

Basahin ang susunod na talata: "Tumawag sila sa akin, 'Aking Diyos, kami sa Israel ay kilala ka.'" Iyon ang pinakamasakit. Hindi sila ateista. May pagsamba sila, may mga altar, may wikang panrelihiyon na tama. Ang problema ay nakalagay ang buhay nila sa ibang lugar: sa pilak at ginto na ginawang diyus-diyosan, sa mga alyansa sa Asiria, sa mga haring itinalaga nila nang hindi kumukonsulta. Kilala mo ang ganito. Ang tapat na pagsimba tuwing Linggo habang ang tunay na tiwala mo ay nakasalalay sa ipon, sa reputasyon sa trabaho, sa isang taong hindi dapat mong pinagkakatiwalaan nang ganoon kalalim. Hindi ito pagtalikod sa pananampalataya. Ito ay panghihiram ng mangingibig habang tinatawag pa ring Ama ang Diyos. Ngayon: isulat sa isang papel ang pangalan ng iisang bagay o tao na tinatakbuhan mo kapag natatakot ka, at basahin ito nang malakas sa Diyos bilang pagtatapat.

Ang Larawan ng Nakikinig

Ito ang hilagang kaharian sa mga huling dekada nito, mga 730 BC. Naaalala pa nila ang kasaganaan sa ilalim ni Jeroboam II, pero nagsisimula nang magkawatak-watak ang lahat. Apat na hari sa loob ng ilang taon, karamihan pinatay ng kahalili nila, kaya't ang sabi sa talata 4: "Nagtalaga sila ng mga hari, ngunit hindi sa pamamagitan ko." Nagbabayad sila ng buwis sa Asiria para makaligtas. Kaya nang marinig nilang "agila," hindi sila nag-isip ng magandang ibon. Naisip nila ang mga bandila ng hukbong Asiryano na umaakyat sa hilagang landas. Ang hindi nila inaasahan ay kung sino ang humihipan ng trumpeta. Hindi ang bantay sa pader. Ang Diyos mismo, na nagbababala laban sa sarili niyang bahay.

Ang Tanong

Bakit hindi na lang muling nagpadala ng propeta ang Diyos? Bakit agila at hindi isa pang pagkakataon? Sinasagot mismo ni Oseas ito sa talata 12, at hindi ito magaan: "Maaari kong isulat ng sampung libong beses ang aking kautusan para sa kanila, ngunit titingnan lang nila ito tulad ng isang bagay na kakaiba sa kanila." Dumating na ang mga salita. Sampung libong beses. Naging estranghero sila sa sarili nilang tipan. Hindi lahat ng babala ay nagbubunga ng pagbabalik, at hindi tayo binibigyan ng teksto ng katiyakan na sa huli ay makikinig ang lahat. Ang tanging bitak ng liwanag ay nasa talata 10: "muli ko silang titipunin." Nakasiksik iyon sa gitna ng hatol nang walang paliwanag. Hindi ito nagpapawi ng bigat. Pinapakita lamang nito na hindi bumibitaw ang Diyos kahit dumadapo na ang agila.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang dalawang agila ay dapat basahing magkatabi. Sa Sinai, dinala sila ng Diyos na parang nasa pakpak ng agila palabas ng pagkaalipin. Sa Oseas, dumarating ang agila laban sa kanila. Iisang Diyos, iisang tipan, dalawang direksyon, at ang naging kaibahan ay ang katapatan. At doon pumapasok ang sinabi ni Pablo sa Galacia 3: si Cristo ay naging sumpa para sa atin, dahil ang sumpa ng tipan ay tunay at kailangang may tumanggap nito. Ang alarma sa Oseas 8:1 ay tumutunog pa rin. Pero para sa nasa kay Cristo, tumunog na ito minsan, at siya ang tumayo sa tapat.

Saan sa buhay mo tapat ang wika ng pananampalataya mo pero nasa ibang lugar ang tiwala mo?

Kung ang kautusan ng Diyos ay naging "kakaiba" sa iyo, ano ang huling utos niya na sinadya mong hindi pansinin?