Mga Taga-Galacia 1

"Dapat siyang sumpain"

May bigat sa mga salitang iyon. Dalawang beses itong sinabi ni Pablo sa loob lamang ng ilang taludtod, halos hindi mo maiwasang tumigil sandali. Ito ang liham na nagbubukas nang walang pasintabi, walang papuri sa mga taga-Galacia, walang pasasalamat. Diretso sa ugat.

Ang Teksto

Ipinakikilala ni Pablo ang kaniyang sarili bilang apostol na hindi hinirang ng tao kundi ni Jesu-Cristo mismo. Pagkatapos ng maiksing pagbati, agad niyang sinasabi ang kaniyang pagkagulat na tumatalikod ang mga taga-Galacia sa ebanghelyo ng biyaya patungo sa isang "ibang ebanghelyo." Isinasalaysay niya ang kaniyang kuwento: dating tagausig ng iglesiya, tinawag ng Diyos, at hindi kaagad sumangguni sa sinuman.

Ang Puso ng Teksto

Ang ebanghelyo ay hindi nakikipagtawaran. Iyan ang temperatura ng kabanatang ito. Si Pablo ay hindi galit dahil sinasaktan ng ibang tao ang kaniyang pagmamataas; galit siya dahil kapag hinaluan mo ng "kaunti pang kinakailangan" ang biyaya ni Cristo, hindi mo ito pinapaganda, sinisira mo ito. Ang ebanghelyo ay tungkol sa isang si Cristo na "nagbigay ng kaniyang sarili alang-alang sa ating mga kasalanan." Kung idadagdag mo ang kahit anong kondisyon, mawawala ang pariralang "alang-alang sa atin." Kaya sumpa, hindi galit. Sumpa, dahil ang nakataya ay hindi opinyon kundi kaligtasan.

Ang Sinulid na Tumatakbo

Ang tinig na naririnig natin dito ay katulad ng tinig ng mga propeta ng Lumang Tipan na tumitindig laban sa mga bulaang guro na nagsasabi ng "Kapayapaan, kapayapaan" kung saan walang kapayapaan. May pagkakatulad si Pablo kay Jeremias na sinasabi: "piniling ako mula pa sa sinapupunan ng aking ina." Ang pananalitang iyon ay hindi kaswal. Inilalagay ni Pablo ang kaniyang sarili sa hanay ng mga tinawag bago pa sila isinilang, tulad ng propeta, tulad ng lingkod. At ang lahat ng ito ay tumuturo sa isa: si Cristo, na "nagbigay ng kaniyang sarili." Ang biyayang ito ay hindi imbensyon ng Bagong Tipan; ito ang katuparan ng lahat ng pangakong nauna.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na hindi kayang tanggapin na libre. Gusto nating may maiambag, kahit maliit. Isang panuntunan pa, isang gawi pa, isang bagay na magpapatibay sa ating pakiramdam na karapat-dapat tayo. Ito ang pangkasalukuyang anyo ng "ibang ebanghelyo": hindi ito darating sa iyo na sinasabing "tanggihan mo si Cristo." Ito ay darating na nagsasabing, "Cristo, oo, ngunit dagdagan mo pa." Idagdag ang tamang pulitika, ang tamang pananaw sa pagpapalaki ng anak, ang tamang uri ng debosyonal na disiplina. At bigla, ang biyaya ay naging kalahating biyaya. Nangungusap sa'yo si Pablo: sa mismong sandaling nagsisimula kang maghanap ng pagsang-ayon sa iba, tumitigil kang maging lingkod ni Cristo.

Ang Ugnayang Panloob

Kapansin-pansin kung paano ipinapakita ni Pablo ang kaniyang independensya sa iba pang mga apostol, ngunit hindi siya nagyayabang. Tatlong taon siyang nasa Arabia bago pumunta sa Jerusalem. Labing-limang araw lamang kay Cefas. Isang apostol lamang ang nakita, si Santiago. Bakit ang detalyadong pagbibilang? Sapagkat kailangan niyang ipakita na ang mensaheng dala niya ay hindi kopya ng ibang tao. Sa Mga Gawa 9 mababasa natin ang kaniyang pagbabalik-loob mula sa panlabas na paningin; dito, sa Galacia 1, naririnig natin ito mula sa loob. At sa Jeremias 1:5, ang parehong wika ng pagpili mula sa sinapupunan ay ginamit para sa propeta. Nakikita ni Pablo ang kaniyang sarili sa loob ng mahabang tradisyon ng mga tinawag ng Diyos, hindi ng tao.

Ang Detalye

"Ikinalugod ng Diyos." Tatlong salita lamang, madaling malampasan. Ngunit tumigil ka rito sandali. Bago pa ang pagtawag, bago pa ang pahayag, bago pa ang misyon, may kaluguran ng Diyos. Hindi ito nagsimula sa desisyon ni Pablo sa daan patungong Damasco. Nagsimula ito sa isang bagay na hindi natin makikita: ang kaluguran ng Diyos sa isang tao na, sa oras na iyon, ay winawasak pa ang iglesiya. Ito ang kababalaghan ng biyaya na tinatalakay ni Pablo sa buong liham. Ang una at pinakahuling salita ay palaging galing sa Diyos, at ang salitang iyon ay lugod, hindi paghatol. Nagsisimula ang ating kuwento sa isang pusong hindi natin nakikita.

Ang Tanong

Bakit kailangang isumpa? Hindi ba't maaaring itama lamang ng malumanay ang isang mali? May bahagi sa atin na naiilang sa init ni Pablo. Ngunit siguro ang tanong ay hindi "Bakit sobra si Pablo," kundi "Bakit hindi tayo nag-aalala nang gaano?" Kapag ang taong nasa unahan ng linya ay handang italaga ang kaniyang sarili sa isang paraan na nagpapakita ng seryosidad ng usapin, marahil ay masyadong mababa ang ating temperatura. Ang katotohanan ay hindi ito madaling sagot. Ang teksto ay nagpapaalala sa atin na hindi lahat ng mensaheng sinasabing tungkol kay Jesus ay tungkol kay Jesus. At ang paghahati ay minsan ay kailangan, hindi bilang kabastusan kundi bilang pag-ibig sa mga nasa panganib.

Repleksyon

Anong "kaunti pang kinakailangan" ang tahimik mong idinaragdag sa biyaya ni Cristo sa iyong sariling buhay?

Kung ang lahat ay nagsimula sa "ikinalugod ng Diyos," paano nito babaguhin ang paraan ng iyong pagtingin sa iyong sariling kuwento ngayong araw?