Isaias 53:4

Ang Teksto

Isang paghahayag ang bumubukas sa talatang ito: ang lingkod na kanina pa hinahamak ay hindi pala nagdurusa para sa sarili niyang kasalanan. "Pero tiyak na pinasan niya ang ating mga karamdaman at dinala ang ating mga kalungkutan." Ang mga sakit na akala natin ay kanya ay atin palang dinadala niya. At sa ikalawang hati ng talata, isang nakakabahalang pag-amin: ganap na mali ang hatol natin sa kanya. "Inakala natin na pinarusahan siya ng Diyos, pinalo siya ng Diyos, at pinahirapan." Ang nakita natin ay isang taong sinusumpa ng langit. Ang totoo, siya ang bumubuhat sa bigat na hindi natin kayang buhatin. Isang talata, dalawang pananaw, at ang pagitan nila ang buong puso ng kabanata.

Ang Ubod

Dito nabubuwag ang pinakamatibay nating paraan ng pagbasa sa pagdurusa. Ang karaniwang lohika ay simple: kung naghihirap ka, may nagawa kang mali. Ganyan tumingin ang mga nagmamasid sa lingkod, at hindi sila masasabing walang basbas ng teolohiya; marami sa Kasulatan ang nag-uugnay nga ng kasalanan at parusa. Pero binabasag ng talatang ito ang kalkulasyon. May pagdurusang hindi bunga ng pagkakasala kundi ng pagdadala. May pasaning hindi sa may-ari ng balikat nakatungtong. At ang mas mabigat pa: hindi natin ito nakikita habang nangyayari. Ang "inakala natin" ay pag-amin ng pagkabulag, hindi lamang ng isang pagkakamali sa paghuhusga kundi ng isang pagkakamali sa pagkilala sa Diyos. Ang akala nating galit ng langit ay awa pala nito, nagkatawan sa isang taong tinatakpan natin ang mukha.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Kakaiba ang ginawa ni Mateo sa talatang ito. Nang isalaysay niya ang isang gabi ng panggagamot ni Jesus sa Capernaum, sinabi niyang doon natupad ang hula ni Isaias tungkol sa pagdadala ng mga karamdaman (Mateo 8:17). Hindi sa krus. Sa mga kamay na humihipo ng lagnat at ketong. Iyon ang unang hugis ng pagpasan: hindi pa dugo, kundi pagkapagod, pakikiramay, panggagamot na kumukuha ng kaunting lakas sa bawat pagpapagaling. Pero hindi doon nagtatapos ang kabanata. Patungo ito sa "ipinataw sa kanya ni Yahweh ang kasamaan nating lahat." Dalawang antas ng iisang pasan: ang katawang may sakit at ang kaluluwang may kasalanan. Marahil hindi natin dapat pilitin na paghiwalayin ang dalawa. Ang pagliligtas sa Kasulatan ay hindi kailanman espiritwal lamang; dinadala ng Lingkod ang buong tao.

Ang Salamin

Mahusay tayong magbasa ng ibang tao. Ang kaopisinang laging may sama ng loob, ang kamag-anak na paulit-ulit nabibigo, ang kapatid sa iglesia na hindi na dumadalo: mabilis tayong makabuo ng hatol, at madalas hindi natin ito sinasabi nang malakas, kaya hindi ito nabubuwag. "Inakala natin." Nananatili ang akala sa loob, at doon ito tumitigas. Ang nakakatakot sa talatang ito ay hindi na tayo nagkamali, kundi na matagal tayong nagkamali nang buong kumpiyansa, at wala tayong naramdamang anuman. Hindi sinasabi ng teksto na huwag kang maghusga; sinasabi nitong may mga pasan na hindi mo nakikita, at posibleng para sa iyo pa ang iba sa mga iyon. Ngayong araw, isulat sa isang piraso ng papel ang pangalan ng taong matagal mo nang hinahatulan sa isip, at bigkasin nang malakas: "Hindi ko alam ang buong pinapasan mo." Pagkatapos, ipanalangin siya nang isang minuto.

Ang Pangunahing Tauhan

May isang katahimikan sa paligid ng Lingkod na mahirap lapitan. Wala siyang sinasabi sa talatang ito. Hindi siya nagpapaliwanag, hindi nagtatanggol, hindi nagwawasto sa maling akala natin. Sa talata 7 ay tahasang sinabi: "hindi niya ibinuka ang kanyang bibig." Ano ang klase ng pag-ibig na pumapayag na mali ang maintindihan sa kanya habang siya mismo ang nagliligtas sa mga nagkakamali? Nakikita natin ang isang taong "pamilyar sa sakit," hindi dayo sa pighati kundi kakilala nito. At nakikita natin ang isang Diyos na hindi nagpapadala ng tulong mula sa malayo kundi pumapasok sa loob ng sakit, hanggang sa hindi na siya makilalang Diyos. Ito marahil ang pinakamatinding misteryo ng kabanata: ang pagka-Diyos ng Diyos ay naipakita sa anyong tinatakpan natin ang mukha.

Ang Tanong

Kung "pinasan niya ang ating mga karamdaman," bakit may sakit pa rin tayo? Nagdarasal tayo, at minsan hindi gumagaling ang asawa, ang anak, ang sarili. Hindi dapat pagaanin ang bigat ng tanong na ito sa pamamagitan ng pagsasabing espiritwal lang pala ang tinutukoy. Hindi espiritwal lang ang gamit ng salitang karamdaman dito, at hindi espiritwal lang ang ginawa ni Jesus sa Capernaum. Siguro ganito: pinasan na niya ang pasan, pero hindi pa natatapos ang pagdadala. Nasa landas pa tayo. May naibigay nang hindi mapagkakailang simula, at may hinihintay pang katapusan na hindi natin mapipilit dumating. Sa pagitan nila, buhay tayo, umaasa, nananalangin, minsan hindi sinasagot. Hindi ito sagot na nakakaginhawa. Ito ang tanging matapat.

Ang Mga Unang Nakinig

Narinig ito ng isang bayang nasa pagkatapon, o kagagaling lamang doon: sunog ang templo, wasak ang lungsod, at nakatatak sa kanila ang paliwanag ng mga propeta na parusa iyon sa kanilang kasalanan. Alam nila ang pakiramdam ng hinampas ng Diyos. Kaya nang marinig nila ang tungkol sa isang pinarusahan, matuwid ang kanilang reflex: nararapat siguro. Doon nagmula ang tinig ng propeta na parang hinihila sila sa balikat: tiyak na hindi, atin iyon, siya ang nagdadala. Para sa kanila, ang talatang ito ay hindi doktrina kundi pagbaligtad ng sariling kasaysayan. Ang Diyos na akala nilang gumagalit ay may ibang paraan ng pagharap sa kasalanan, at hindi nila ito nakita hanggang sa ituro ito sa kanila.

Pagninilay

Sino ang taong matagal mong "inakala" at hindi mo na kailanman sinuri muli ang hatol mo?

Anong pasan sa buhay mo ngayon ang matagal mo nang dinadala nang mag-isa, hindi dahil kailangan, kundi dahil hindi mo pa naibibigay?