Isaias 7:14

Ang Teksto

Tumanggi si Ahaz na humingi ng tanda, kaya ang Panginoon mismo ang nagbigay nito: "masdan mo, nagbubuntis ang isang babae, magsisilang ng isang sanggol na lalaki, at tatawagin ang kaniyang pangalan na Immanuel." Hindi hukbo ang ipinangako, hindi kasunduang pandigma, kundi isang sinapupunan. Sa gitna ng pagkatakot ng sambahayan ni David na "kumabog ang dibdib niya pati ng kaniyang bayan, gaya ng mga puno sa gubat na hinahampas ng hangin," ang sagot ng Diyos ay isang bata na ang pangalan mismo ang mensahe: kasama natin ang Diyos. At ang tanda ay may takdang orasan, sapagkat bago pa matutong pumili ng mabuti ang bata, wasak na ang dalawang haring kinatatakutan ni Ahaz.

Ang Ubod

Ang tanda ay ibinigay sa isang taong ayaw ng tanda. Doon nagsisimula ang teolohiya ng talatang ito: ang biyaya ay hindi tugon sa pananampalataya ni Ahaz kundi sa katapatan ng Diyos sa kaniyang tipan kay David. Sinabi ni Isaias, "Makinig ka, sambahayan ni David," hindi "Ahaz," dahil mas malaki ang nakataya kaysa sa isang duwag na hari. Ang pangalang Immanuel ay hindi malambing na pampalubag-loob; dalawang talim ito. Kung kasama natin ang Diyos, ligtas ang Jerusalem; pero kung kasama natin ang Diyos at tumanggi tayong magtiwala, ang kaniyang presensiya mismo ang nagiging paghatol, kaya ang kasunod ay ang labaha ng Asiria. Ang kaligtasan at ang paghuhukom ay dumadaloy mula sa iisang bukal: ang Diyos na hindi umaatras sa kaniyang pangako kahit sinusubok ng tao ang kaniyang pagtitimpi.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang tanda ay may kaganapan sa panahon ni Ahaz: may isinilang na bata, at bago pa siya nagkaisip, bumagsak na ang Damascus at ang Samaria. Pero ang pangako ay mas malaki kaysa sa sukat ng sinapupunan. Nang sipiin ito ni Mateo sa pagsilang ni Jesus, hindi siya naghahanap ng tulang babagay sa Pasko; nakita niya na ang tipan kay David ay hindi natapos kay Ahaz, hindi rin kay Hezekias, at na ang pangalang Immanuel ay naghihintay pa rin ng taong tunay na magdadala nito. Dito tumatakbo ang sinulid: isang Diyos na paulit-ulit na ipinapasok ang kaniyang pangako sa loob ng kasaysayan sa pamamagitan ng mahihinang bagay, isang bata, isang sinapupunan, isang sabsaban, hanggang sa ang "kasama natin ang Diyos" ay hindi na lamang pangalan kundi laman at dugo.

Ang Salamin

May bahagi sa atin na kamukha ni Ahaz, at ito ang nakakabagabag: hindi siya bastos, mukha pa ngang banal ang kaniyang tanggi, "Hindi ako hihingi, ni hindi susubukin si Yahweh." Ganyan din tayo kung minsan. Hindi natin tinatanggihan ang Diyos nang harapan; nilulusutan natin siya nang magalang habang tahimik na inaayos ang sarili nating plano, ang sarili nating pinansiyal na seguridad, ang sarili nating alyansa sa opisina, ang sarili nating paraan ng pagtakas sa gulo ng pamilya. Ang takot ay mabilis maging pagkukunwari. At ang nakakakilabot sa teksto: binigyan pa rin siya ng tanda. Hindi tayo kayang takasan ng presensiya ng Diyos, nagtitiwala man tayo o hindi. Ngayong araw, kumuha ka ng papel, isulat ang pangalan ng isang bagay na kinakabahan ka ngayon, isulat sa tabi nito ang "Immanuel," at basahin mong malakas ang dalawa nang magkasunod.

Ang Konteksto

Mga 735 bago si Cristo. Dalawang maliliit na kaharian sa hilaga, ang Aram at ang Israel, ay nagsanib para pilitin ang Juda na sumama sa kanilang rebelyon laban sa Asiria, at kung tatanggi si Ahaz, papalitan nila siya ng "anak ni Tabeel," isang taong walang dugo ni David. Kaya hindi lamang ito krisis militar; atake ito sa pangako ng Diyos sa trono ni David. Nakita ni Isaias si Ahaz sa "daluyan ng paliguan sa taas," ang suplay ng tubig ng lungsod, na ibig sabihin ay naghahanda na ang hari para sa pagkubkob. Sa likod ng eksena, naglalakad na siya patungo sa Asiria, handang maging alipin ng isang imperyo huwag lang maniwala sa Diyos ng kaniyang ama.

Ang Tanong

Ang salitang ginamit ni Isaias, ang Hebreong almah, ay nangangahulugang dalaga sa edad na maaari nang magbuntis, hindi ang teknikal na salita para sa birhen. Kaya tanong ng maraming tapat na mambabasa: pinilit ba ni Mateo ang teksto? Hindi ko ito pinapalusot. Ang totoo, may tunay na batang isinilang noong panahon ni Ahaz, at ang tanda ay gumana sa kaniyang panahon. Pero ganito kumikilos ang propesiya sa Kasulatan: hindi ito kahon na eksaktong kasya sa iisang pangyayari, kundi anyo na unti-unting pinupuno ng Diyos hanggang mapuno nang lubos. Mananatili ang hiwaga. Mas malalim pa rin ang naipangako kaysa sa naunawaan ni Isaias, at hindi ito kahinaan ng teksto kundi palatandaan kung sino ang nagsasalita rito.

Ang Pangunahing Tauhan

Ang pangunahing tauhan dito ay hindi si Ahaz at hindi rin si Isaias, kundi ang Diyos na nagsasalita ng "ang Panginoon mismo ang magbibigay sa iyo ng tanda." Pansinin ang mukha niya sa talatang ito: nainis siya, "Kailangan mo bang subukin din ang pagtitimpi ng aking Diyos?" at gayunman ay nagbigay pa rin. Hindi siya mapilit na ama na nagmamakaawa, at hindi rin siya malamig na hukom. Siya ang Diyos na may dignidad, na ang pangako ay hindi nakasalalay sa kalidad ng pananampalataya ng hari. Ang kabanalan niya ang dahilan ng paghatol; ang katapatan niya ang dahilan ng pag-asa. At ang pinili niyang armas laban sa takot ng isang bansa ay isang sanggol. Ganyan siya humawak ng kapangyarihan, at hindi pa niya ito binago hanggang ngayon.

Pagninilay

Saan ka huling tumanggi ng tanda mula sa Diyos sa pamamagitan ng magalang na dahilan, gayong ang totoo ay natatakot kang magtiwala?

Kung ang "kasama natin ang Diyos" ay parehong pag-asa at paghatol, ano ang ibig sabihin nito sa isang bahagi ng buhay mo na pilit mong inaayos nang mag-isa?