Jeremias 52

Ang Teksto

Ang huling nakita ng mga mata ni Zedekias bago sila dukutin ay ang pagpatay sa kaniyang mga anak na lalaki. Iyon ang dala niyang larawan sa dilim, hanggang sa araw ng kaniyang kamatayan sa bilangguan ng Babilonia. Sa kabanatang ito, ikinuwento ang pagbagsak ng Jerusalem: ang dalawang taong pagkubkob, ang taggutom, ang pagsunog sa templo at palasyo, ang maingat na paglilista ng bawat tansong kagamitan na dinurog at dinala palayo, ang pagpatay sa mga pari at opisyal sa Ribla, at ang bilang ng mga ipinatapon. At sa dulo, isang maliit at hindi inaasahang pahina: pinalaya ni Evil-merodac si Jehoiakin mula sa kulungan at pinakain sa hapag ng hari.

Ang Ubod

May kakaibang katahimikan sa kabanatang ito. Walang sermon, walang pananawagan, walang "magsisi kayo." Tapos na ang panahon ng pangangaral; ang natitira ay inbentaryo. At ang inbentaryong iyon ay walang awang detalyado: labing walong kubit ang taas ng poste, apat na daliri ang kapal, siyamnapu't anim na granada sa tagiliran. Bakit bibilangin ang mga granada ng isang templong nasusunog na? Dahil totoo ang nawala. Hindi metapora ang paghatol ng Diyos. May sinunog, may dinurog, may pinatay. At ang kakila-kilabot na linya ay ito: "Sa galit ni Yahweh, nangyari ang lahat ng pangyayaring ito." Hindi si Nebucadnezar ang tunay na gumagalaw dito. Tinupad ng Diyos ang kaniyang sinabi, kahit laban sa kaniyang sariling bahay. Ganoon katotoo ang kaniyang salita.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Dalawang hari ang nasa dulo ng kabanata, at pareho silang bilanggo. Ang isa ay nabulag at namatay sa piitan. Ang isa ay hinubaran ng damit pangbilanggo at pinaupo sa hapag. Ito ang huling salita ng aklat ni Jeremias: hindi ang apoy, kundi ang isang pinalayang anak ni David na kumakain araw-araw sa mesa ng hari. Nanginginig pa ang linyang iyon, napakaliit, halos hindi mapapansin, pero nariyan ang binhi. Hindi pa patay ang lahi ni David. At may darating na Anak ni David na papasok sa bilangguan na hindi kaniya, na mamamatay sa labas ng pader ng lungsod, at sa pamamagitan niyon ay ilalabas ang mga bilanggo sa piitan patungo sa hapag. Ang templong sinunog ay muling itatayo sa tatlong araw, sa katawan ng isang tao.

Ang Salamin

Mahirap basahin ang kabanatang ito kung inaakala mong laging dumarating sa oras ang pagliligtas. Hindi dumating sa oras dito. Naghintay ang mga tao ng labing-isang taon habang naghihimagsik si Zedekias, at ang natanggap nila ay taggutom na "walang pagkain para sa mga tao ng lupain." May mga panalanging ganito ang sagot. Ang trabahong hindi na bumalik. Ang katawang hindi na gumaling. Ang anak na hindi na umuwi. At ang tukso natin ay magsinungaling tungkol doon, gawing mas magaan kaysa totoo, o sisihin ang sarili nang lubusan. Hindi ginagawa iyon ni Jeremias. Binibilang niya ang mga durog na piraso, isa-isa, at hinahayaan silang durog. Pero hindi siya huminto roon.

Ngayon, isulat sa isang papel ang isang bagay na totoong nasira sa buhay mo at hindi na naibalik. Pangalanan ito nang tapat, isang pangungusap lamang, at sabihin nang malakas sa Diyos: "Ito ang nawala sa akin." Huwag mo munang dagdagan ng paliwanag o pag-asa. Hayaan mong marinig niya iyon.

Ang Mga Unang Nakarinig

Ang mga unang bumasa nito ay nasa Babilonia na. Alam na nila ang kuwento; sila mismo ang kuwento. Bakit pa isusulat ang bilang na 4,600? Dahil sa isang dayuhang lupain, ang tanong na kumakain sa iyo ay: natapos na ba ang Diyos sa amin? Naubos na ba ang pangako? Para sa kanila, ang mahabang listahan ng mga kagamitan ng templo ay parang pag-aalaala sa isang patay na mahal sa buhay: ito ang kaniyang singsing, ito ang kaniyang damit. At ang pagbanggit kay Jehoiakin, na buhay pa at kumakain sa mesa ng hari, ay hindi masayang wakas kundi isang bintanang bahagyang nakaawang. Hindi pa tapos ang Diyos. Sa bansang wala silang templo, wala silang hari, wala silang lupa, iyon lang ang kailangan nilang malaman upang makahinga.

Ang Pangunahing Tauhan

Sa likod ng lahat ng hukbo, ang tunay na gumagalaw ay si Yahweh. At nakakabahala ang ipinapakita niya rito: ang Diyos na nagpapaubaya. "Hanggang sa itakwil niya sila sa kaniyang harapan." Hindi siya nagwala; nagbitiw siya, pagkatapos ng daang taong pagpapasensiya na inilarawan sa buong aklat. Hindi siya Diyos na pinipilit ang pag-ibig. Pero tingnan mo kung saan siya nagtatapos. Hindi sa apoy. Sa isang mesa, sa isang dating bilanggo, sa isang maliit na pagpapakita ng "kagandahang loob" mula sa isang paganong hari. Ganoon gumalaw ang Diyos na ito: umaatras sa hustisya, pero laging nag-iiwan ng natitira. Sa kaniya, ang huling salita ay hindi hatol kundi pagkain.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Ang pangako kay David, na hindi mawawalan ng tao sa kaniyang trono, ay tila nadurog sa Ribla. Pero ang talaan ng lahi ni Jesus sa Mateo 1 ay dumaraan mismo kay Jehoiakin, ang taong ito sa piitan. Ang pinakamadilim na pahina ng Juda ay naging isa sa mga kawing ng kadena patungo sa Betlehem. At may isa pang mesa: sa Huling Hapunan, ang Hari na lalabas sa lungsod upang mamatay ay umupo kasama ng kaniyang mga kaibigan at nagbigay ng tinapay. Ang huling larawan ng Jeremias, isang pinalayang bilanggo na kumakain araw-araw sa hapag ng hari, ay tumatanaw sa piging kung saan tayo mismo ang mga pinalayang bilanggo.

Pagninilay

Anong nasirang bagay sa buhay mo ang hindi mo pa nailista nang tapat sa harap ng Diyos, at ano ang pumipigil sa iyo?

Saan mo nakikita ngayon ang maliliit na palatandaan na hindi pa tapos ang Diyos, ang uri ng maliit na "kagandahang loob" na madaling hindi mapansin?