Job 34

Ang Teksto

Nagpatuloy si Elihu sa pagsasalita, at tinawag niya ang mga nakikinig bilang "matatalino." Sinipi niya ang reklamo ni Job na inalis ng Diyos ang kaniyang karapatan, at tinutulan niya ito nang buong tapang: hindi kayang gumawa ng kasamaan ang Makapangyarihan, binabayaran niya ang bawat tao ayon sa kaniyang ginawa, at walang pinapanigan, hari man o pulubi. Nakikita ng Diyos ang bawat hakbang, kaya walang dilim na masusuluputan ng gumagawa ng masama. Nagtapos si Elihu sa isang matalim na hatol: dapat litisin si Job, dahil nagdadagdag siya ng pagrerebelde sa kaniyang kasalanan.

Ang Ubod

Buong-buo ang argumento ni Elihu, at doon nakasalalay ang bisa at panganib nito. Ang pundasyon niya ay ang talata 13: sino ang nag-atas sa Diyos na pamahalaan ang mundo? Walang nag-atas. Hindi ang Diyos ang nagpapanagot sa isang mas mataas na pamantayan ng katarungan; siya mismo ang pinagmumulan nito. Kaya mali ang mga tanong na "makatarungan ba siya?" kung ang panukat ay ang ating sariling kalooban. Totoo iyon. Ngunit pansinin ang nangyayari sa talata 23: sinasabi ni Elihu na hindi na kailangan ng Diyos na suriing mabuti ang sinuman, na hindi na kailangang humarap sa paglilitis. Ginamit niya ang katotohanan ng pagka-Diyos ng Diyos para isara ang pinto na pilit binubuksan ni Job. At ang pagsasara ng pinto ay hindi katarungan, kahit tama ang bawat talatang ginamit.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang salitang Hebreo sa talata 5, mishpat, ay nangangahulugang karapatan at paghatol nang sabay: ang pagkakataong marinig sa hukuman. Hinahanap ni Job ang kaniyang araw sa harap ng Diyos; sinabi ni Elihu na walang ganoong araw, at hindi na kailangan. Dito nabubuksan ang teksto patungo kay Cristo. Sa krus, dumating ang araw na iyon mismo: hinarap ng Diyos ang paglilitis na akala ni Elihu ay hindi kailangan, at siya mismo ang tumayo sa pangalawang bangko. Hindi mali si Elihu sa pagsasabing matuwid ang Diyos; mali siya sa pag-aakalang hindi kailanman bababa ang matuwid na Diyos sa antas ng naghihinagpis para makipag-usap. Lumitaw ang Diyos sa ipu-ipo. At sa laman.

Ang Salamin

Mahirap tanggapin, pero madalas tayong nagsasalita na parang si Elihu. Kapag may nagkuwento sa iyo ng kaniyang pighati, gaano kabilis mong hinahanap ang talata na nagpapaliwanag kung bakit nangyari iyon? Kapag may nawalan ng trabaho, may namatayan, may anak na lumihis, gusto nating mailagay ang kanilang sakit sa isang maayos na sistema, dahil ang sistema ay ligtas at ang luha ay hindi. May panganib din sa kabilang banda, ang nasa talata 9: ang tahimik na pagkayamot na "walang pakinabang" ang pagsunod. Hindi ito sinasabi nang malakas; nakikita ito sa pagtigil mo sa pag-aalaga ng kung ano ang matuwid sa opisina kung saan walang nakakapansin.

Ngayon, isulat sa papel ang isang pangungusap na madalas mong sabihin tungkol sa Diyos kapag pagod ka o nalulungkot. Basahin ito nang malakas, at tanungin ang sarili ayon sa talata 3: totoo ba ito, o nilunok ko lang ito nang hindi tinikman?

Konteksto

Si Elihu ang bagong tinig sa aklat. Tumahimik na ang tatlong kaibigan, at ang binatang ito, na hindi nabanggit sa simula ni sa dulo, ay sumabat nang may halong galit at paggalang. Sa lipunan ng Sinaunang Silangan, ang karunungan ay pag-aari ng matatanda; ang pagsasalita ng isang kabataan sa ganitong pagtitipon ay bastos, at alam niya iyon. Ang buong eksena ay parang hukuman sa pintuan ng bayan: may nag-aakusa, may nagtatanggol, may mga saksi. Mahalaga rin ang talata 19. Sa isang mundo kung saan ang hari at ang maharlika ay halos hindi matatawag na masama nang hindi nalalagay sa panganib ang buhay mo, mapanganib at mapagpalaya ang sinasabi ni Elihu: silang lahat ay ginawa ng kaniyang kamay.

Ang Detalye

"Umiinom ng pangungutya gaya ng tubig." Hindi sinabi ni Elihu na minsang nanlait si Job. Sinabi niyang ininom niya ito, tulad ng tubig, araw-araw, nang walang iniisip, dahil kailangan ng katawan. Iyon ang pinakamatalim na obserbasyon sa buong kabanata, kahit mali ang pagkakatarget. Ang pagkamapang-uyam ay bihirang maging desisyon. Nagiging ugali ito. Nagsisimula sa isang matalinong komento tungkol sa pastor, sa isang pangungutya tungkol sa mga kasamahan sa trabaho, hanggang sa dumating ang araw na hindi mo na kayang magsalita nang walang bahid ng panlalait, at tinatawag mo iyon na pagiging makatotohanan. Suriin mo ang iniinom mo araw-araw. Hindi ang isang beses na pagkakamali ang bumubuo sa iyong puso, kundi ang nakagawian mong lasa.

Ang Tanong

Bakit hindi pinagsabihan ng Diyos si Elihu sa dulo ng aklat, gayong malinaw niyang pinagsabihan ang tatlong kaibigan? Posibleng mas malapit siya sa katotohanan kaysa sa kanila. Posible ring hindi na siya binilang sa usapan. Walang sagot ang teksto, at hindi tayo dapat pumuno sa puwang na iniwan nitong bukas. Pero nananatili ang mas mabigat na tanong: paano kung tama ang bawat talata na sinasabi mo, at mali pa rin ang ginagawa mo sa tao sa harap mo? Hindi masasagot ng mas maingat na teolohiya ang tanong na ito. Ang kailangan ay isang puso na handang maupo sa abo at manahimik muna bago magsalita.

Pagninilay

Sino ang huling taong kinausap mo tungkol sa kaniyang sakit, at mas marami ka bang sinabi kaysa narinig?

Anong pangungutya ang naging kasing-normal na ng tubig sa iyong bibig, at kanino mo ito unang natutunan?