Bakit Pinapayagan ng Diyos ang Pagdurusa?

Panimula

Alas-dos ng madaling araw sa pasilyo ng ospital. Malamig ang upuang plastik, mahina ang ilaw, at sa loob ng kuwarto ay may hinihingal na inang hindi na nakakakilala sa kaniyang mga anak. Sa labas, may anak na nakatitig sa kisame at bumubulong ng tanong na hindi niya masabi nang malakas: Diyos ko, kaya mo naman itong pigilan. Bakit hindi?

Hindi iyon tanong ng isang pilosopo. Tanong iyon ng isang taong pagod na umiyak.

At hindi tinatakasan ng Bibliya ang tanong na iyon. Hindi nito sinasagot ang pagdurusa sa pamamagitan ng mahabang argumento, kundi sa pamamagitan ng isang Diyos na pumasok sa loob ng sakit at hindi na lumabas nang walang bakas. Sa gabay na ito, titingnan natin kung bakit pinapayagan ng Diyos ang pagdurusa, kung paano dumadaloy ang temang ito mula Genesis hanggang Pahayag, kung anong mga maling akala ang nagpapabigat pa sa mga nagdadalamhati, at kung paano ka makakatayo kapag ikaw na mismo ang nasa pasilyong iyon.

Ang tuon ng gabay na ito

Hindi ito pagtatangkang bigyan ka ng malinaw na dahilan sa likod ng bawat luha, dahil hindi iyon ipinangako ng Bibliya. Ang tuon ng gabay na ito ay ito: ang pinakamalalim na sagot ng Diyos sa pagdurusa ay hindi isang paliwanag kundi isang pilat. Nang muling bumangon si Jesus, maaari sana niyang iwan ang mga sugat sa libingan. Hindi niya iniwan. Dinala niya ang mga butas sa kamay at tagiliran pabalik sa buhay, at ayon sa Pahayag, ganoon pa rin siya hanggang ngayon: Kordero na may tanda ng pagkatay. Kaya titingnan natin ang pagdurusa hindi mula sa trono ng isang Diyos na walang pakiramdam, kundi mula sa mga kamay ng Diyos na may pilat.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa pagdurusa at kung bakit ito pinapayagan ng Diyos?

Ang unang bagay na sasabihin sa iyo ng Bibliya ay hindi paliwanag kundi pagtanggi sa pagkakaila. Hindi nito sinasabing ilusyon lang ang sakit o kulang lang ang pananampalataya mo. Mula Genesis 3, ang mundo ay sinasabing bali: pumasok ang kasalanan, kasunod ang kamatayan, ang hirap sa paggawa, ang sakit sa pagsilang, ang tinik sa lupa, ang basag na relasyon. Ang pagdurusa ay hindi orihinal na disenyo; ito ay bunga ng isang mundong lumayo sa pinagmulan ng buhay. At hindi ito mananatili, ayon sa dulo ng kuwento.

Sa loob ng basag na mundong ito, pinipiling hindi magkubli ang Diyos. "Ang Panginoon ay malapit sa mga nasisiraan ng loob, at inililigtas niya ang mga pinanghihinaan ng loob," sabi ng Mga Awit 34:18. Pansinin ang direksyon: hindi tayo ang umaakyat para hanapin ang Diyos sa gitna ng dalamhati, siya ang lumalapit. Ang salitang "basag" o "durog" doon ay hindi magandang salita; tungkol iyon sa taong nabuwal na, hindi sa taong malakas pa. Doon nakatayo ang Diyos.

Hindi rin nangangako ang Diyos ng kalsadang walang baha. Sa Isaias 43:2 sinasabi niya, "Kung dumaraan ka sa tubig, ako'y sasaiyo; kung dumaan ka sa ilog, hindi ka malulubog. Kung lumakad ka sa apoy, hindi ka mapapaso, at hindi ka masasaktan ng alab niyon." Hindi "kung sakaling" kundi "kung dumaraan"; inaasahan na may tubig at may apoy. Ang pangako ay hindi pag-iwas, kundi pakikisama. Sinalita iyon sa Israel na papasok sa pagkatapon, hindi sa Israel na nasa kaginhawahan.

Si Jesus mismo ang pinakatapat sa lahat. "Sinabi ko sa inyo ang mga bagay na ito upang magkaroon kayo ng kapayapaan sa pakikipag-isa sa akin. Magdaranas kayo ng kahirapan sa mundong ito, ngunit lakasan ninyo ang inyong loob! Napagtagumpayan ko na ang mundo!" (Juan 16:33). Tatlong bagay sa isang pangungusap: may kapayapaan sa kaniya, may kahirapan sa mundo, at may tagumpay na nauna na sa atin. Hindi tinanggal ni Jesus ang kahirapan sa listahan ng mga inaasahan ng kaniyang mga alagad. Ipinasok niya iyon.

Dahil dito, may isang napaka-realistikong paalala si Pedro sa mga Kristiyanong tinutugis: "Mga minamahal, huwag kayong magtaka sa mahigpit na pagsubok na dumarating sa inyo, na parang isang bagay na hindi karaniwan. Sa halip, magalak kayo sa pakikibahagi sa mga paghihirap ni Cristo, upang magalak kayo nang lubusan sa araw na mahayag ang kaniyang kaluwalhatian" (1 Pedro 4:12-13). Ang sinusugpo ni Pedro ay ang pagkagulat. Kapag inaasahan nating ang pananampalataya ay garantiya ng kaginhawahan, ang bawat sakit ay parang pagtataksil ng Diyos. Kapag naiintindihan nating sumusunod tayo sa isang Mesiyas na may pilat, ang sakit ay hindi na nagiging patunay na iniwan tayo.

At hindi rin ito nagtatapos sa pagtitiis. "Alam nating sa lahat ng bagay ay gumagawa ang Diyos para sa ikabubuti ng mga nagmamahal sa kaniya, na mga tinawag niya ayon sa kaniyang panukala" (Roma 8:28). Hindi sinasabi ni Pablo na mabuti ang lahat ng bagay. Sinasabi niyang may Isang gumagawa sa loob ng lahat ng bagay, at ang kaniyang trabaho ay hindi masayang.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Simula pa sa Genesis, ang pagdurusa ay nakakabit sa pangako. Sa parehong kabanata kung saan pumasok ang hirap, may binitawan nang pahiwatig tungkol sa isang supling na dudurog sa ulo ng ahas, bagaman masasaktan siya sa proseso. Mula noon, ang kuwento ng Diyos ay umuusad sa pamamagitan ng mga taong dumaan sa apoy. Nabenta si Jose ng kaniyang mga kapatid, binintangan, nakulong nang maraming taon, at sa dulo ay sinabi niya sa kanila na ang masamang binalak nila ay inilayon ng Diyos para sa ikabubuti ng marami. Hindi niya tinawag na mabuti ang ginawa nila. Tinawag niyang nagtatrabaho ang Diyos sa loob nito.

Pagkatapos ay dumating ang Job, ang aklat na pinakamatapang sa buong Kasulatan. Apatnapu't dalawang kabanata ng tanong, at sa dulo ay hindi binigay ng Diyos ang paliwanag. Ang ibinigay niya ay ang kaniyang sarili. Nagwakas ang Job hindi sa isang sagot kundi sa isang pagtatagpo, at kakaiba, sapat na iyon para kay Job. Dito pumapasok ang Mga Awit, ang prayer book ng mga nasasaktan, kung saan humigit-kumulang isang katlo ay mga panaghoy. Pinapayagan ng Diyos na maging banal na kasulatan ang mga hiyaw ng tao. May pahina ang Bibliya para sa iyong hindi maipaliwanag na sakit.

Sumisigaw ang mga propeta dahil sa kawalang-katarungan, at hindi nila sinasabing gusto ng Diyos ang paghihirap ng mahirap at ng ulila. Galit ang Diyos dito. At sa Isaias 53, biglang nagbago ang anggulo: may Lingkod na magdurusa, hindi dahil sa kaniyang sala kundi para sa atin, na sa pamamagitan ng kaniyang mga sugat ay magagaling tayo.

Doon nagtatagpo ang lahat. Sa Bagong Tipan, hindi tumitingin ang Diyos sa pagdurusa mula sa malayo. Umiyak siya sa libingan ni Lazaro. Napagod, nagutom, tinanggihan ng kaniyang bayan, ipinagkanulo ng kaibigan. Sa Getsemani ay nanalangin siyang alisin ang saro, at hindi ito inalis. Sa krus ay sumigaw siya ng tanong na pamilyar sa marami sa atin: Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan? Ang Diyos na pinagtatanungan natin ay ang Diyos na nagtanong din.

At nang muli siyang bumangon, hindi nawala ang mga sugat. Sinabi niya kay Tomas na tingnan ang kaniyang mga kamay. Ang bagong buhay ay dumating hindi sa pagbura ng pilat kundi sa pagbabago ng kahulugan nito: hindi na patunay ng pagkatalo, kundi patunay ng pag-ibig na hindi tumakas.

Mula roon, isinusulat ni Pablo na gumagawa ang Diyos sa lahat ng bagay para sa ikabubuti, isinusulat ni Pedro na huwag tayong magtaka sa pagsubok, at nagtatapos ang Pahayag sa Kordero na nakatayo sa gitna ng trono, may tanda pa ng pagkakatay. Ang huling kabanata ay may pangako: "Papahirin niya ang lahat ng kanilang luha. Mawawala na ang kamatayan, ang pagtangis, ang pagdaing at ang sakit, sapagkat lumipas na ang dating mga bagay" (Pahayag 21:4). Hindi mababaw ang pangakong iyon. Alam ng Diyos na may luha, pinapatunayan niyang bibilangin siya nang isa-isa, at ipinapangako niyang siya mismo ang magpapahid.

Mga karaniwang maling akala

Ang unang maling akala: ang pagdurusa ay laging parusa ng Diyos sa isang partikular na kasalanan. Ito ang teolohiya ng tatlong kaibigan ni Job, at sa dulo ng aklat ay sila ang sinaway ng Diyos, hindi si Job. Nang tanungin ng mga alagad kung sino ang nagkasala para ipanganak na bulag ang isang lalaki, sinagot ni Jesus na hindi iyon dahil sa kasalanan niya o ng kaniyang mga magulang (Juan 9:3). May mga pagdurusang talagang bunga ng sariling pasya, at tapat tayong tinatawag ng Diyos na magbago. Ngunit ang pagbabasa ng bawat sakit bilang resibo ng paghatol ay pagpasok sa papel ng Diyos. Mas malapit sa katotohanan na nabubuhay tayo sa mundong bali, at ang ulan ay bumabagsak sa matuwid at sa hindi matuwid.

Ang pangalawa: kung sapat ang pananampalataya mo, hindi ka magdurusa. Walang ganitong pangako sa Bibliya. Si Pablo, ang apostol na may pinakamalalim na pananampalataya sa Bagong Tipan, ay tatlong beses na nakiusap na alisin ang kaniyang tinik at hindi iyon inalis. Ang sagot sa kaniya ay hindi paggaling kundi sapat na biyaya. Ang pangako sa Isaias 43:2 ay hindi "hindi ka dadaan sa tubig" kundi "ako'y sasaiyo." Ang pananampalataya ay hindi kalasag na pumipigil sa apoy; ito ang kamay na humahawak kay Cristo habang nasa loob ng apoy.

Ang pangatlo: ang Roma 8:28 ay nangangahulugang may silver lining ang lahat. Hindi sinasabi ni Pablo na mabuti ang kanser, ang pang-aabuso, o ang kamatayan ng isang bata. Sinasabi niya na kahit sa mga bagay na malinaw na masama, hindi tumitigil ang Diyos sa paggawa. Ang "ikabubuti" sa konteksto ay tinukoy ni Pablo mismo sa susunod na talata: ang maging katulad ni Cristo. Hindi ito pangakong babalik ang nawala sa parehong anyo. Pangako itong wala sa kuwento mo ang masasayang sa mga kamay ng Diyos.

Ang pang-apat: ang tunay na Kristiyano ay hindi umiiyak at hindi nagtatanong. Isang katlo ng Mga Awit ay panaghoy; naglaan ang Diyos ng isang buong aklat na tinatawag na Panaghoy; umiyak si Jesus; sumigaw siya sa krus. Hindi kahinaan ang pagluha, at hindi kataksilan ang pagtanong. Ang Mga Awit 34:18 ay nagsasabing malapit ang Panginoon sa mga durog ang kalooban, hindi sa mga nagkukunwaring buo pa. Ang mapanganib ay hindi ang hilahod na panalangin; ang mapanganib ay ang katahimikang nagkukubli at unti-unting lumalayo sa Diyos.

Isabuhay ito ngayon

Kapag ikaw ang nasa loob ng apoy, iwasang maghanap muna ng paliwanag bago maghanap ng presensya. Ang unang tulong ay hindi talata na nagpapaliwanag kundi Diyos na nasa tabi. Praktikal ito: sabihin mo sa kaniya ang totoo, hindi ang bersyong maganda pakinggan. Buksan mo ang Mga Awit at gamitin ang mga salita ng mga taong nauna sa iyo sa dilim. Marami sa mga Awit ay nagsisimula sa reklamo at dumarating sa pagtitiwala, hindi dahil nagbago ang sitwasyon kundi dahil nakita nilang hindi mag-isa.

Pangalawa, iwasan ang pakikipagkumpitensya sa iyong sarili. Hindi ka obligadong maging matatag ngayong linggo. Sabi ng 2 Corinto 1:3-4, "Purihin ang Diyos at Ama ng ating Panginoong Jesu-Cristo, ang Amang maawain at Diyos na laging nag-aaliw. Inaaliw niya kami sa lahat ng aming kahirapan upang sa pamamagitan ng kaaliwang tinanggap namin mula sa kaniya, maaliw namin ang mga nahihirapan." Pansinin ang daan: tumatanggap bago nagbibigay. Huwag mong pilitin ang sarili mong maging lakas ng iba habang hindi pa nabigyan. May panahon para sa pagtanggap.

Pangatlo, kapag kaibigan ang nasasaktan, pumunta at manahimik. Ang pinakamagandang ginawa ng mga kaibigan ni Job ay ang pitong araw na pag-upo sa tabi niya nang walang sinasabi. Nagsimula ang problema nang magsalita sila. Mag-dala ng pagkain, magbayad ng pamasahe, magtanong kung ano ang kailangan, magtext tuwing ikalawang linggo kung kailan natatapos na ang atensiyon ng lahat. Ang kaaliwan ay hindi sanaysay; ito ay presensya na may katapangan.

Pang-apat, bigyan ng lugar ang pilat. Ang 2 Corinto 1:3-4 ay nagsasabing hindi nauuwi sa wala ang iyong pinagdaanan. Ang taong dumaan sa pagkalulong at malaya na ngayon ay may masasabi sa isang pamilyang nagsisimula pa lamang. Ang inang nakaranas ng pagkawala ay may silid sa kaniyang puso na hindi kayang gawin ng aklat. Hindi ito nagpapabuti sa trahedya; ginagawa lamang nitong mabunga ang isang bagay na dapat ay walang silbi. Hindi binubura ng Diyos ang pilat, ginagawa niya itong daan ng habag.

Panghuli, panghawakan ang hinaharap. Sa gitna ng gabi, bigkasin ang Pahayag 21:4 nang malakas. Hindi ito pagtakas; ito ang pinakamatibay na nakatayong katotohanan. May araw na papahirin ng Diyos ang luha mo sa pamamagitan ng kamay na may butas.

Ang Salamin

Tingnan mo ang sarili mo. May bahagi ba sa iyo na tahimik nang nakikipagtalo sa Diyos? Baka hindi mo na napapansin, pero may pintuan sa loob ng kalooban mo na sinara mo noong gabing hindi dumating ang himala, at hindi na iyon nabuksan. Nananalangin ka pa rin, pumupunta ka pa rin sa simbahan, pero mas mabilis na ang pagtatapos ng iyong panalangin, at mas kaunti na ang iyong hinihiling, dahil mas madali ang hindi umasa kaysa sa muling mabigo.

Hindi ka hinuhusgahan ng Diyos dahil doon. Pero tinatawag niya ang pintuang iyon.

Baka ang pagdurusa mo ay hindi dramatiko. Baka ito ay ang trabahong pumipilay sa iyo at hindi mo maiwan dahil may mga pinapakain ka. Baka ito ay ang katawang hindi na kumikilos nang dati, ang resulta ng lab na inaantay mo, ang ngipin na hindi mo maipagamot dahil may bayarin. Baka ito ay ang anak na matagal nang hindi sumasagot sa mensahe. Baka ito ay ang Linggo ng hapon na tahimik na tahimik na gusto mo nang mag-ingay ang telepono kahit wrong number lang. Hindi maliit ang mga ito sa Diyos. Ang Mga Awit 34:18 ay walang sinabing kailangang malaki ang trahedya bago siya lumapit.

Kaya ito ang tanong na dapat harapin mo: anong gagawin mo sa Diyos na may pilat? Dahil hindi niya sinasagot ang bakit mo sa paraang hinahanap mo. Ang inilalapit niya sa iyo ay ang kaniyang kamay, at may butas iyon. Hindi iyon ang kamay ng isang nakatingin lang sa iyo mula sa malayo. Iyon ang kamay ng isang nakatikim ng hindi sinagot na panalangin, ng pagtataksil ng kaibigan, ng sakit ng laman, ng katahimikan ng Ama.

Hindi mo kailangang maging malakas sa harap niya. Kailangan mo lang tumigil sa pagkukunwari. Doon nagsisimula ang pagpapagaling, hindi sa pag-unawa mo sa lahat, kundi sa pagtanggap mong hinawakan ka ng isang Diyos na nagdusa rin.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Tapat ang mga bata tungkol sa sakit. "Bakit namatay si Lolo?" "Bakit may lindol?" "Bakit may bata na walang pagkain?" At ang pinakamasamang sagot ay ang sagot na nagsisinungaling para pumayapa agad ang silid.

Simple ang maaari nating sabihin. Ang mundong ginawa ng Diyos ay maganda noong una, walang sakit at walang kamatayan. Pero pumili ang mga tao na lumayo sa kaniya, at nasira ang mundo, kaya ngayon may mga bagay na masakit at mali. Hindi gusto ng Diyos ang luha mo. Napakalapit ng kaniyang pakikinig kapag umiiyak ka. At ang pinakamalaking ginawa niya ay ito: hindi siya nanatili sa langit na nakatingin lang. Pumunta si Jesus sa mundo, nasaktan siya, iniyakan siya ng kaniyang mga kaibigan, at pagkatapos ay nabuhay siyang muli. Kahit bumangon siya, dinala niya ang mga marka sa kaniyang mga kamay, para malaman nating hindi niya nakalimutan ang sakit. At may araw na darating na papahirin niya ang lahat ng luha, at hindi na muling may iiyak.

Mahalagang hindi tayo mangako ng mga bagay na hindi naipangako ng Diyos, lalo na sa mga batang may maysakit na kapamilya. Mas mabuting sabihin, "Hindi ko alam kung ano ang mangyayari, pero alam ko na hindi tayo iiwan ng Diyos."

Dahil napaka-iba ng kakayahan ng bata ayon sa edad, may hiwalay na mga paliwanag na inihanda para sa tatlo hanggang anim na taong gulang, para sa pito hanggang labindalawa, at para sa mga teenager na labindalawang taon pataas na kayang pumasok sa mas mabibigat na tanong tungkol sa Diyos at sa hustisya.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Hindi mo matatahi ang pagdurusa mo sa isang malinaw na dahilan, at hindi hinihingi sa iyo ng Bibliya na gawin iyon. Ang ibinigay sa atin ay hindi diagram kundi isang Diyos na nagpasyang hindi manatiling malayo sa ating sakit. Nakatayo siya sa tabi ng mga durog ang kalooban sa Mga Awit 34:18, kasama natin sa tubig at sa apoy sa Isaias 43:2, tapat sa pagbabanta ng kahirapan at sa pangako ng tagumpay sa Juan 16:33, gumagawa nang hindi tumitigil sa Roma 8:28, nag-aaliw para maaliw natin ang iba sa 2 Corinto 1:3-4, nagbabago ng kahulugan ng pagsubok sa 1 Pedro 4:12-13, at papahirin ang bawat luha sa Pahayag 21:4.

Kung may isang bagay lamang na iuuwi mo, ito na lang: ang kamay na iniaabot sa iyo ay may butas. Hindi iyon kamay ng estranghero sa sakit. Ngayong linggo, subukan mong basahin nang buo ang Mga Awit 13 at ang Juan 20, nang magkasunod. Magsimula sa panaghoy, magtapos sa mga pilat ng Muling Nabuhay, at sabihin sa kaniya ang totoo. Hindi siya aalis.