JUAN 10:10

Ang Teksto

Dalawang pangungusap lang, pero magkasalungat na magkasalungat. May pumapasok sa kulungan ng tupa na walang ibang pakay kundi kumuha: "Ang magnanakaw ay hindi pumarito maliban sa pagnanakaw, pagpatay, at pagwasak." Hindi siya nagdadala ng kahit ano; inaalis niya ang buhay ng tupa para sa sarili niyang tiyan. Pagkatapos, ipinapasok ni Jesus ang sarili niya sa tabi ng larawang iyon: "Ako ay pumarito upang sila ay magkaroon ng buhay at magkaroon ng kasaganaan nito." Hindi ito isang pangkalahatang pahayag tungkol sa positibong pamumuhay. Ito ay deklarasyon ng layunin ng kaniyang pagdating, sinabi sa gitna ng isang talinghaga tungkol sa pinto, pastol, at mga tupang kilala ang boses ng nagmamay-ari sa kanila.

Ang Ubod

Ang pagkakatunggali rito ay hindi mabuti laban sa masama sa abstraktong paraan, kundi dalawang klase ng kapangyarihan sa buhay ng mga mahihina. Umaalingawngaw dito ang matalas na sumbat ng Diyos sa mga pastol ng Israel sa Ezekiel 34: mga lider na pinapakain ang sarili at hindi ang kawan, kumakain ng taba at nagsusuot ng lana habang nagkakalat ang mga tupa. Sinabi ng Diyos doon na siya mismo ang hahanap sa kaniyang mga tupa. Sa Juan 10, tumatayo ang Diyos na iyon sa laman at tinatawag ang sarili niyang pinto at pastol. Kaya ang "kasaganaan" dito ay hindi dagdag na ginhawa kundi ang pagbabalik ng buhay na ninakaw ng mga huwad na tagapag-alaga: kaligtasan, pagkilala sa pangalan, pastulan, at kalayaang pumasok at lumabas nang hindi natatakot.

Ang Hibla sa Buong Kasulatan

Ang linyang "upang sila ay magkaroon ng buhay" ay hindi bagong tema sa Juan; ito ang hibla mula pa sa unang pahina ng ebanghelyo, kung saan ang Salita ang pinagmumulan ng buhay. Pero may mas malalim pang ugat. Ang pangako sa Ezekiel 34 ay hindi lang na papalitan ng Diyos ang masasamang pastol, kundi na magpapatayo siya ng isang pastol mula sa lahi ni David, at magkakaroon ng tipan ng kapayapaan kung saan ligtas matutulog ang kawan. Sa Juan 10, hindi lang tinutupad ni Jesus ang pangakong iyon; nilalampasan niya ito sa isang paraang hindi inaasahan. Ang pastol na ipinangako ay hindi lang magtatanggol laban sa lobo; siya mismo ang mamamatay. Dalawang talata ang layo: "Inialay ng mabuting pastol ang kaniyang buhay para sa mga tupa." Doon nagiging krus ang kasaganaan.

Ang Salamin

Mapanlinlang ang magnanakaw sa talatang ito dahil hindi siya pumapasok na may hawak na patalim. Pumapasok siya sa anyo ng isang trabahong unti-unting kinakain ang mga gabi mo kapalit ng pangakong seguridad. Sa anyo ng utang na nagpapasya kung paano ka magdedesisyon sa susunod na limang taon. Sa anyo ng isang relasyong kailangan mong pasayahin kundi ay mawawala ang halaga mo. Lahat sila ay nangangako ng buhay; lahat sila ay kumukuha. At ang kakatwa, madalas tayo mismo ang nagbubukas ng tarangkahan sa kanila, dahil mas pamilyar ang boses ng mga ito kaysa sa boses na tumatawag sa atin sa pangalan. Ang tanong ng talatang ito ay hindi "mabuti ka ba," kundi "kanino ka nakikinig, at ano na ang nakuha nito sa iyo?" Ngayon din: isulat sa isang papel ang pangalan ng isang bagay na kumakain ngayon ng lakas mo, at basahin nang malakas sa tabi nito ang talata 10.

Ang Pangunahing Tauhan

Pansinin kung gaano kadalas sinasabi ni Jesus ang "ako" sa kabanatang ito. Ako ang pinto. Ako ang tarangkahan. Ako ang mabuting pastol. Ako ay pumarito. Sa anumang ibang tao, ito ay kayabangan. Pero ang kakaiba, bawat "ako" dito ay nauuwi sa pagbibigay, hindi sa pagkuha. Ang pinto ay hindi nagmamay-ari ng sarili; binubuksan ito para sa iba. Ang pastol ay hindi nagtatago sa likod ng kawan; nauuna siyang lumabas. At ang pinakadulo ng lahat ng "ako" na ito ay isang bangkay sa kamay ng mga lobo, kusang-loob: "kundi kusa ko itong ibibigay." Ito ang tanging kapangyarihan sa Kasulatan na lumalakas habang nagpapakababa. Ang Diyos na kinilala natin bilang nagbibigay-buhay ay nagpapakita rito na ang pagbibigay niya ay hindi mula sa labis niya, kundi mula sa sarili niyang buhay.

Ang Detalye

Ang salitang "kasaganaan" ang madalas sinisira ng mga nangangaral. Sa Griego, perisson, isang bagay na umaapaw sa sukat, sobra sa kailangan. Pero tingnan kung saan ito inilalagay ni Jesus sa teksto: hindi sa ginto, kundi sa talata 9, "siya ay papasok at lalabas at makakahanap ng pastulan." Iyan ang larawan ng kasaganaan sa Juan 10: isang tupang malayang lumalabas sa umaga at ligtas na pumapasok sa gabi, at may damo. Ito rin ang mundo ng Awit 23, kung saan ang buong kagandahan ng pangako ay sapat na damo, tubig, at walang takot sa lambak. Hindi ito kaunti. Ang sinumang nabuhay nang may takot ay alam kung gaano kalaki ang kayamanan ng salitang "walang kulang."

Konteksto

Nangyayari ito sa Jerusalem, taglamig, sa Kapistahan ng Pagtatalaga, ang paggunita sa paglilinis ng templo matapos itong lapastanganin ng isang dayuhang hari. Isang pista tungkol sa mga mapang-abusong pinuno at sa Diyos na nagbabalik ng kaniyang bahay. Sa gitna nito, sinasabi ni Jesus sa mga lider ng bayan na mga magnanakaw sila. Sa isang kultura kung saan ang karangalan ay lahat, ito ay pampublikong insulto, at nauunawaan natin kung bakit "kumuhang muli ng mga bato ang mga Judio." Dagdag pa, kabababa lang ng pangyayari sa kabanata 9: pinagaling ni Jesus ang isang bulag, at itinaboy siya ng mga lider sa labas ng sinagoga. Iyon ang tupang ninakawan. Dito ipinapaliwanag ni Jesus kung ano talaga ang nangyari.

Pagninilay

Kung titingnan mo ang nakaraang buwan ng buhay mo, aling boses ang talagang sinusunod mo, at ano ang ipinangako nito sa iyo na hindi naman natupad?

Ang kasaganaang ipinangako ni Jesus ay dumating sa pamamagitan ng kaniyang pagkamatay. Ano ang binabago nito sa inaasahan mong hitsura ng "masaganang buhay" para sa iyo?