JUAN 16:24

Ang Teksto

Sa gitna ng pamamaalam, matapos ihanda ang mga alagad sa pagtataboy mula sa sinagoga at sa dalamhating tulad ng sakit ng panganganak, may binitawan si Jesus na tila paratang: "Hanggang ngayon wala pa kayong hinihinging anuman sa aking pangalan." Tatlong taon silang kasama niya, tatlong taong nakikinig at nagtatanong, at ni minsan ay hindi pa sila humingi sa paraang binubuksan niya ngayon. At kaagad, ang utos at ang pangako: "humingi kayo at kayo ay tatanggap upang ang inyong kagalakan ay maging lubos." Hindi ito panuntunan sa panalangin. Ito ay pagbubukas ng isang pintuang hindi pa nabubuksan noon.

Ang Puso ng Teksto

Ang taludtod na ito ay nagsasabi ng isang bagay na madaling malampasan: may panahon sa kasaysayan ng pagliligtas na hindi pa maaaring humingi sa pangalan ni Jesus. Hindi dahil kuripot ang Diyos, kundi dahil hindi pa natatapos ang gawaing magbubukas ng daan. Ang krus at ang pagbabalik sa Ama ang gagawing posible ang bagong pakikipag-ugnayan: hindi na malayong pakiusap ng alipin, kundi paghingi ng anak na may karapatang pumasok. Kaya nga ang panalangin dito ay hindi teknik ng espirituwalidad kundi bunga ng tipan. Ang "pangalan" ay hindi mahiwagang salita sa dulo ng dasal; ito ang buong pagkatao at gawa ni Jesus na siyang nagiging batayan ng ating paglapit. Grasya iyon mula simula hanggang dulo: hindi tayo naririnig dahil mabuti tayo, kundi dahil kanya tayo.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Sa buong Kasulatan, ang tanong ay laging: sino ang makalalapit sa Diyos nang hindi natutupok? Sa Sinai, may hangganan sa paanan ng bundok. Sa tabernakulo, may tabing at isang saserdote isang beses sa isang taon. Ang buong sistema ng handog ay isang paraan ng pagsasabi na totoo ang kabanalan ng Diyos at totoo rin ang layo natin. Ang sinasabi ni Jesus sa Juan 16 ay ang katuparan ng linyang iyon: ang tabing ay wawakasan, at ang paglapit ay magiging tuwiran. Kaya nakadikit ang taludtod 24 sa taludtod 27, kung saan sinabi niyang "ang Ama mismo ay nagmamahal sa inyo." Ang pangalan ni Jesus ay hindi tagapamagitang humahadlang sa Ama; ito ang paraan kung paano nagiging malapit ang Ama.

Ang Salamin

Marami sa atin ang tahimik sa panalangin dahil sa isang uri ng pagmamalaki na nagbabalatkayong kababaang-loob. Hindi mo ihihingi ang trabahong gusto mo, ang paggaling ng katawan mo, ang anak na hindi na kumakausap sa iyo, dahil sa palagay mo maliit lang iyon para sa Diyos, o dahil sa palagay mo hindi ka karapat-dapat, o dahil natatakot kang tumanggi siya at masira ang tiwala mo. Kaya nagdadasal ka ng ligtas na mga dasal, mga pangkalahatang pagpapala na hindi mo malalaman kung sinagot o hindi. Ang sinasabi ni Jesus ay hindi mo kailangang gumawa ng lugar para sa iyong sarili sa harap ng Ama; ginawa na niya iyon. Ngayong araw: isulat sa papel ang isang bagay na matagal mo nang hindi ihinihingi dahil sa hiya o takot, at bigkasin mo ito nang malakas bilang panalangin, tinatapos ito sa pangalan ni Jesus.

Ang Detalye

Ang salitang "lubos" sa dulo ng taludtod ay hindi ordinaryong pang-uri. Sa Griyego ito ay isang anyo ng pandiwang nangangahulugang "napuno hanggang sa labi at nananatiling puno." Hindi ito kagalakang unti-unting nakukuha, kundi isang kalagayang ipinagkakaloob at pinananatili. Isipin mo ang lalagyang binuhusan hanggang umapaw at hindi na inaalis sa ilalim ng bukal. Kaya nga kaugnay ito ng taludtod 22: "walang sinumang makapag-aalis ng kagalakang ito mula sa inyo." Ang panalangin, sa pagkaunawa ni Jesus, ay hindi lamang paraan ng pagkuha ng mga bagay; ito ang tubo kung saan dumadaloy ang kagalakan ng kaharian patungo sa isang buhay na napapaligiran pa rin ng dalamhati at pag-uusig.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sa Lucas 11 ay tinuruan na ni Jesus ang mga alagad na humingi, kumatok, maghanap, at doon ang idiniin niya ay ang pagkaama ng Diyos na hindi nagbibigay ng ahas sa humihingi ng isda. Bakit sabihing "hanggang ngayon wala pa kayong hinihinging anuman"? Dahil may bagong batayan: hindi na lamang ang kabutihan ng Ama sa pangkalahatan, kundi ang natapos na gawa ng Anak. Ganoon din ang tinutukoy ng Hebreo 4 nang hikayatin nitong lumapit tayo nang may lakas ng loob sa trono ng biyaya, dahil may Punong Saserdote tayong dumaan na sa loob. Iisa ang linya: ang lakas ng loob sa panalangin ay hindi kabastusan kundi tamang tugon sa nagawa na ni Cristo.

Ang mga Unang Nakarinig

Ang mga unang nakabasa ng ebanghelyo ni Juan ay mga taong pinalayas na mula sa sinagoga, gaya ng babala sa taludtod 2. Nawala sa kanila ang tahanan ng kanilang panalangin, ang ritmo ng mga pista, ang seguridad ng pamayanan. Para sa isang Judiong napalayas, ang tanong ay hindi teoretikal: may pakinggan pa ba ako sa Diyos ng aking mga ninuno? Sa gitna ng ganoong pagkawala, naririnig nila si Jesus na nagsasabing may pangalan silang taglay na nagbubukas ng tuwirang daan sa Ama, saanmang bahay o silid sila magtipon. Hindi nila kailangan ng gusali o ng pahintulot ng mga awtoridad. Ang kagalakang hindi maaagaw ay eksaktong pangako sa mga taong tinanggalan na ng lahat.

Pagninilay

Anong hinihingi mo sana kung talagang naniniwala kang may karapatan kang pumasok sa harap ng Ama dahil kay Cristo?

Saan mo pinalitan ng kasapatan sa sarili ang kagalakang ipinangako dito, at ano ang nawala sa iyo dahil doon?