Joshua 23

Ang Teksto

Matanda na si Josue. Natapos na ang malalaking labanan, may kapahingahan na ang Israel, at tinipon niya ang mga matatanda, pinuno, hukom at opisyal para sa huling pagsasalita. Ang sinasabi niya ay simple at nakakabagabag: tapat ang Diyos, walang isa mang pangako niya ang nabigo, kaya ngayon ang panganib ay hindi na ang kaaway na may espada kundi ang kaaway na magiging kapitbahay, kabiyak, kaibigan. Kumapit kay Yahweh, sabi niya, o ang mga natirang bansa ay magiging "patibong" at "mga tinik sa inyong mga mata."

Ang Puso ng Teksto

Pansinin ang balanse. Sa talata 3 at 10, ang Diyos ang nakipaglaban; walang kredito ang Israel. Pero sa talata 6 at 11, may utos: maging matatag, bigyan ng kaukulang pansin, mahalin. Hindi ito kontradiksyon kundi ang gramatika ng tipan. Ang biyaya ang nauuna at ang biyaya ang nagtatakda ng obligasyon. Hindi mo kinikita ang lupain, pero puwede mong iwala. At ang Diyos na tapat sa pangako ng pagpapala ay siya ring Diyos na tapat sa pangako ng sumpa: "gaya ng bawat salitang ipinangako ni Yahweh na inyong Diyos sa inyo ay natupad, kaya magdadala si Yahweh sa inyo ng lahat ng mga masasamang bagay." Iisang katapatan iyan, hindi dalawang mood ng Diyos. Doon tayo nangangatog.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang talumpating ito ay propesiya na hindi alam ni Josue na propesiya pala. Nangyari nga ang lahat: ang paghahalo, ang mga diyos ng Canaan, ang pagkakatapon. Ang Aklat ng mga Hukom ay halos komentaryo na lang sa Josue 23:13. Kaya nga kapag dumating si Jesus, hindi siya nagdala ng mas magaan na bersiyon ng utos na ito; pinatindi pa nga niya ito papasok sa puso. Pero may isang bagay siyang ginawa na hindi kayang gawin ni Josue: hindi lang siya nakipaglaban para sa atin sa labas, binago niya tayo mula sa loob. Ang kapahingahan na ipinamigay ni Josue ay mapapanatili lamang ng isang Josue na mas dakila, na ang pangalan ay katulad ng kaniya: ang Panginoon ay nagliligtas.

Ang Salamin

Hindi nabibigo ang Israel sa Jerico. Nabibigo sila sa kasal, sa kalakalan, sa mabuting pakikisama sa kapitbahay. Ganoon din tayo. Bihira tayong bumagsak sa isang malaking desisyon; unti-unti tayong nalalaglag sa maliliit. Ang kasinungalingan sa ulat ng benta na "ganoon talaga rito." Ang mga oras na nilulunok ng screen, hanggang ang pamilya mo ay nakikisalo na lang sa labi ng atensyon mo. Ang utang na ginawa mong kailangan, ang galit sa kapatid na pinatahimik mo pero hindi pinatawad, ang pagkakaibigan na tahimik na humuhubog sa iyo imbes na ikaw ang humuhubog dito. Ang "patibong" ay hindi pala-palaging masama ang hitsura. Kadalasan mukha itong normal, matalino, praktikal. Kaya nga sinabi ni Josue: bigyan ng kaukulang pansin. Ang pag-ibig sa Diyos ay nangangailangan ng pagmamasid sa sarili.

Ngayong araw: kunin ang isang papel, isulat ang isang bagay na sampung taon na ang nakalipas ay sasabihin mong "hindi ko iyan gagawin," pero ginagawa mo na ngayon nang walang kaba. Isulat lang ito, basahin nang malakas sa harap ng Diyos, at huwag ipagtanggol.

Ang Detalye

"Kumapit" sa talata 8 at "kakapit" sa talata 12 ay iisang salita sa Hebreo: dabaq, dumikit, dumugtong, hindi makawala. Ito rin ang salitang ginamit sa Genesis para sa lalaking "makikipisan" sa kaniyang asawa. Kaya ang tinutukoy ni Josue ay hindi pagsunod sa listahan kundi uri ng pagdikit na hindi mo na kayang paghiwalayin nang hindi ka nagdurugo. At ang kabaligtaran ay hindi ateismo; ang kabaligtaran ay ang dumikit sa iba. Palaging may dinidikitan ang puso ng tao. Ang tanong ay hindi kung kakapit ka, kundi kung kanino. Ang relihiyosong tao na dumikit sa karera o sa reputasyon ay hindi mas ligtas kaysa sa sumasamba sa Baal.

Ang Tanong

Bakit iniwan ng Diyos ang ilang bansa? Siya na nagpaalis ng "malaki, malakas na mga bansa" ay kayang linisin ang lupain nang buo. Ang tinitira niya ay tiyak na panganib. Hindi ito sinasagot ng Josue 23 nang maayos, at mapanganib ang pagmamadaling sagutin ito. Ang maaari nating sabihin: ang tipan ay hindi pangakong aalisin ang lahat ng tukso sa daan. Ang pagpapahinga na ibinibigay ng Diyos sa kasaysayan ay laging bahagi, may natitirang laban. Kung nag-aantay ka ng buhay na walang natitirang tinik bago ka magsimulang maging tapat, maghihintay ka habambuhay. Ang katapatan ay natututuhan sa piling ng mga nananatili, hindi sa kanilang pagkawala.

Ang mga Unang Nakarinig

Para sa unang henerasyon, ang talumpating ito ay pamamaalam ng isang bayani. Pero ang aklat na ito ay binasa at muling binasa ng mga susunod na henerasyon, kabilang ang mga nasa pagkatapon, na nawalan na nga ng lupain. Isipin mong naririnig mo ang talata 15 sa Babilonia: natupad nga ang babala, at iyon mismo ang patunay na hindi walang laman ang salita ng Diyos. Nakakapait, pero may pag-asa sa loob nito. Ang Diyos na tumupad sa sumpa ay tutupad din sa pangako. Hindi sila binabasa ng teksto para lang sisihin; binabasa sila nito para ipakitang hindi aksidente ang nangyari, at kung gayon ay hindi rin aksidente ang pagbabalik.

Pagninilay

Anong "natirang bansa" sa buhay mo ang matagal mo nang kinakasundo imbes na hinaharap?

Kung tapat ang Diyos sa kaniyang mga babala gaya ng pagiging tapat niya sa kaniyang mga pangako, ano ang nagbabago sa pinakikinggan mo ngayong linggo?