Mga Panaghoy 3

Ang Teksto

Isang lalaki ang nagsasalita, hindi bilang saksi kundi bilang biktima: "Ako ay isang taong nakakita ng paghihirap sa ilalim ng pamalo ng matinding galit ni Yahweh." Sunod-sunod ang mga larawan ng pagkakabilanggo, ng mga buto na binali, ng panalanging hinaharangan, hanggang sa marating niya ang pinakamababang punto: nawala na ang pag-asa. Pagkatapos, sa gitna ng kabanata, may isang pagbaling: naaalala niya ang katapatan ng Diyos na "muling nagaganap sa bawat umaga." Mula roon ay tumatawag siya sa buong bayan na magsiyasat at manumbalik, umiiyak siya para sa nawasak na lungsod, ibinabalik ang alaala ng isang sagot na dumating mula sa hukay, at nagtatapos sa isang panalanging humihingi ng paghihiganti sa mga kaaway.

Ang Ubod

Ang bantog na taludtod tungkol sa kahabagang bago tuwing umaga ay hindi nakatayong mag-isa; nakatayo iyon sa ibabaw ng dalawampung taludtod ng galit. Iyan ang tapang ng kabanatang ito. Hindi nito sinasabing hindi masakit ang pamalo, o na hindi ang Diyos ang may hawak nito. Ang sinasabi nito ay may isang bagay na mas matibay sa pamalo: ang katapatan sa kasunduan. "Ito ay sa pamamagitan ng katapatan sa kasunduan ni Yahweh kaya hindi tayo nalipol." Hindi kaligtasan mula sa pagdurusa ang inaangkin niya, kundi ang hindi paglipol sa gitna niyon. At kasunod agad ang isang mahiwagang pangungusap: "hindi siya nagmamalupit mula sa kaniyang puso." May hatol na hindi galing sa kalooban ng Diyos kundi sa kaniyang pagtutuwid. Nararamdaman ang kamay; hindi iyon ang mukha.

Ang Sinulid

Ang taong ito ay walang pangalan. Sinasabi niyang nasa balon siya, may batong nakatakip sa ibabaw niya, tubig na dumadaloy sa kaniyang ulo, at kutya sa kaniyang paligid: "Ako ang paksa sa kanilang awit ng pangungutya." Kapag binabasa natin iyon bilang Kristiyano, hindi natin maiwasang makilala ang isang naparoon din sa pinakamababang hukay, na hinatulan sa isang paglilitis na hindi katarungan, na pinagtawanan ng kaniyang sariling bayan. Hindi ito alegorya na ipinipilit; isang pattern ito. Ang Diyos ay laging nakikilala sa Bibliya sa lugar ng pinakamalalim na pagkalunod, at sa huli ay pumasok siya mismo doon. Ang taludtod 30, "Hayaang ang kaniyang pisngi ay ibigay niya sa sinumang humahampas sa kaniya," ay hindi na payo lamang sa isang bilanggo. Naging landas iyon ng Anak.

Ang Salamin

Kilala mo ang taludtod 8 kung nanalangin ka na para sa isang taong hindi gumaling. "Kahit na tumawag at sumigaw ako ng tulong, aking mga panalangin ay kaniyang kinukulong." Hindi katahimikan ang tinutukoy niya kundi isang pader, at ang pader ay may gumawa. Marami sa atin ang mas gustong sabihin na tayo ang may kulang sa pananampalataya, kaysa tanggapin ang mas mabigat na posibilidad na hinahayaan ng Diyos ang pader. Pero tingnan kung ano ang ginawa ng lalaki: hindi siya umalis. Nanatili siya sa harap ng pader at nagsalita pa rin. At isang bagay pa: "Mabuti ang maghintay sa pagliligtas ni Yahweh nang tahimik." Sa buhay na puno ng agarang solusyon at agarang paliwanag, ang katahimikan ay parang pagsuko. Dito, ito ay pagtitiwala na hindi pa nakakakita.

Ang Tanawin

Ang mga unang nakarinig nito ay mga taong nakita ang paglagpak ng Jerusalem. Nawala ang templo, ang hari, ang lupain, at kasama roon ang mga katiyakang kanilang inakala na hindi matitinag. Sila ang "mga taong itinakwil at dumi sa iba't ibang mga lahi," at alam nilang totoo iyon: nakita nila ang mga bangkay, ang gutom, ang pangungutya ng mga bansa. Ang hindi natin madaling madama ay kung gaano katapang ang taludtod 22 sa mga tainga nila. Sa gitna ng mga guho, may nangahas magsabi na hindi nagwawakas ang kahabagan ng Diyos. Hindi ito optimismo. Ito ay pagpupumilit na hawakan ang kasunduan kahit wala nang natirang gusali na sumasaksi rito. Iyan ang pananampalataya ng bayan na walang templo.

Ang Ugnayan

Naaalala ng kabanatang ito si Job, na nagsalita rin ng "Iniunat niya ang kaniyang pana," at hindi rin nakatanggap ng paliwanag kundi ng presensiya. Pero ang mas malapit na kapatid nito ay ang mga awit ng pagtangis kung saan sinasabi ng mananalangin, mula sa lubak, na dinggin ng Diyos ang kaniyang tinig. Dito iyon nangyari: "Narinig mo ang aking tinig." Hindi sinasabi ng teksto kailan o paano. Isang alaala lamang, na hawak na parang lampara. At may kaibahan: si Pedro at si Pablo ay sumipi ng ganitong mga panalangin ng pagtangis kay Cristo, kaya hindi natin binabasa ang taludtod 55 na parang wala pang nagsagot. Ang balon ay pinasok na ng isang mas malalim ang nilusong.

Ang Tanong

Bakit nagtatapos ang kabanata sa "Habulin mo sila sa iyong galit at lipulin mo sila"? Nakarinig na siya ng "Huwag kang mangamba"; bakit hindi na lang doon nagwakas? Marahil dahil hindi lumilinya ang pananampalataya sa paraang gusto natin. Ang taong nagsabing hindi nagmamalupit ang Diyos mula sa kaniyang puso ay siya rin ang humihingi ng paghihiganti, at hindi ito itinatago ng Bibliya para hindi tayo mailang. Isa itong panalangin, hindi isang programa; ibinibigay niya sa Diyos ang paghihiganti sa halip na hawakan iyon mismo. Pero hindi ito lubusang nagiging maayos. Nananatiling nakabukas ang kabanata, hindi natapos sa kapayapaan kundi sa isang sigaw. At marahil ganoon nga ang mga taong nagdadalamhati: naaalala nila ang kahabagan sa umaga, at nagagalit pa rin sa gabi.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon may pader na hindi nawawala kahit nananalangin ka, at ano ang ibig sabihin ng manatili sa harap nito nang hindi umaalis?

Kung "muling nagaganap sa bawat umaga" ang kahabagan, anong isang bagay bukas ng umaga ang maaari mong tingnan bilang bago at hindi bilang parusa?