Nehemias 7

Ang Teksto

Tapos na ang pader, nakabitin na ang mga pinto, may mga bantay na sa tarangkahan, at saka lumitaw ang problemang hindi kayang solusyunan ng semento: "ang lungsod ay malawak at malaki, pero kaunti lang ang mga taong nasa loob nito." Kaya ipinatawag ni Nehemias ang mga maharlika at ang bayan upang itala ang mga pangalan, at natagpuan niya ang lumang talaan ng mga unang bumalik mula sa Babilonia: pamilya-pamilya, bayan-bayan, pari, Levita, mang-aawit, tagapagbantay, mga lingkod ng templo, pati mga bilang ng kabayo at asno. Nagtatapos ang kabanata sa mga handog para sa gawain at sa mga tao na nanahan sa kani-kanilang mga lungsod nang ikapitong buwan.

Ang Ubod

Ang pader ay hindi ang tagumpay. Ang bayan ang tagumpay. Isang buong kabanata ng mga pangalan at numero ang nagsasabi ng isang bagay na madaling makaligtaan: hindi nagtatayo ang Diyos ng monumento, nagtatayo siya ng bayan. At ang bayang iyon ay may pangalan, hindi lamang bilang. Ang mahalaga rito ay hindi ang kakayahan ng listahan na magbukod, kundi ang katotohanang may Diyos na nagtatala. Ang pagkatapon ay dapat pumatay sa memorya ng Israel; sinunog ang mga bahay, nagkalat ang mga angkan, nalusaw ang mga hangganan ng lupa. Pero may talaan pa ring naiingatan. Ang bayan na tila naglaho sa kasaysayan ay hindi naglaho sa pagtatala ng Diyos. Iyon ang teolohiya ng kabanatang ito: mas matibay ang alaala ng Diyos kaysa sa kapangyarihan ng Babilonia.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

May maliit na trahedya sa gitna ng listahan. May anim na raan at apatnapu't dalawa na hindi "mapatunayan" ang kanilang lahi, at may mga pari na "ibinukod mula sa pagkapari bilang marumi." Ang hatol ay hindi tuluyan: hindi sila makakain sa banal na bahagi "hanggang sa pagkakataon na may lumitaw na pari na may Urim at Tumim." Nakabitin ang tanong. Kailangan ng isang pari na kayang magpasya kung sino ang tunay na kabilang. Wala pa siya noon. Dito tumutunog ang Ebanghelyo: dumating ang Punong Pari na hindi lamang nagpapasya kung sino ang kabilang, kundi siya na mismong ginagawang kabilang ang mga taga-labas. Ang buong argumento ng Hebreo ay ito, na ang pagkapari ni Cristo ay hindi ipinasa sa pamamagitan ng talaan ng dugo. Kaya ang mga walang mapatunayang lahi, ang mga anak-labas ng kasaysayan, ay may pangalan sa aklat ng Kordero.

Ang Salamin

Alam mo ang pakiramdam ng 642. Ang hindi makapagpakita ng papeles. Ang nasa Bible study pero hindi nagmula sa "pamilyang Kristiyano," ang nag-aalalang tanungin kung kailan siya nahikayat dahil walang dramatikong kuwento, ang taong hiwalay sa magulang at hindi alam kung kanino siya nabibilang. May bahagi sa ating gustong pumasa sa pagsusulit ng lehitimidad: sapat na katapatan, sapat na kaalaman, sapat na paglilingkod, sapat na kabanalan. Pero tingnan mong maigi: hindi kinuwestiyon ng listahan ang pananampalataya ng mga taong iyon, ang lahi nila ang kinulang. Hindi kayang lutasin ng pagsisikap ang problemang hindi mo ginawa. Iyon ang dahilan kung bakit hindi ang listahan ang huling salita sa Biblia, kundi ang Pari na dumating.

Ang Pangunahing Tauhan

Kakaiba ang linya sa talata 5: "Inilagay ng aking Diyos sa aking puso na tipunin ang mga maharlika." Isang gobernador na may awtoridad, may hukbo, may sulat mula sa hari, at ang sinasabi niya ay may Diyos na naglagay ng bagay sa loob niya. Si Nehemias ay may mata para sa detalye at ugali ng isang taong hindi nagtitiwala nang walang basehan; hinirang niya si Hananias hindi dahil kamag-anak, kundi "dahil siya ay taong tapat at may takot sa Diyos higit pa kaysa sa karamihan." Iyan ang tunay na resume sa Nehemias: katapatan at takot sa Diyos. Pero mas malaki ang Tauhan sa likod niya, ang Diyos na hindi lang nagpapatayo ng pader kundi bumubulong sa puso ng mga tao upang ibalik ang pangalan ng isang nakalimot nang bayan.

Ang Konteksto

Mga taong 445 BC, mahigit siyamnapung taon matapos ang unang pagbabalik nina Zerubabel at Jeshua. Ang Jerusalem ay hindi malayang kabisera kundi isang lalawigan sa ilalim ng Persia; si Nehemias ay opisyal ng emperyo na dating tagapagsalin ng alak ni Artaxerxes. Ang pader ay tapos na sa limampu't dalawang araw sa gitna ng banta ni Sanbalat at Tobias, kaya ang utos na huwag buksan ang tarangkahan "hangga't hindi pa tirik ang araw" ay hindi pagkaduwag kundi militar na kabaitan sa isang lungsod na may pader pero walang tao. At ang talaan ng lahi ay may bigat na hindi natin agad nararamdaman: sa lipunang iyon, ang pangalan ng angkan ang titulo sa lupa, ang karapatan sa altar, ang pagkakakilanlan.

Ang Detalye

"Urim at Tumim." Dalawang bagay na ginamit ng punong pari upang makakuha ng sagot mula sa Diyos, at pagkatapos ng pagkatapon ay tila hindi na ito gumana. Kaya ang desisyon ng gobernador ay isang malinaw na pag-amin ng limitasyon: may tanong na hindi namin kayang sagutin. Hindi niya pinilit ang sagot, hindi niya pinalambot ang batas. Iniwan niyang bukas hanggang sa magsalita ang Diyos. Mayroong isang uri ng pananampalataya na marunong sabihing "hindi pa." At mula sa bukas na tanong na iyon, sa huli, dumating ang Isa na ang katawan mismo ang sagot: ang liwanag at ang katotohanan na hindi na kailangang hulaan.

Pagninilay

Saan sa buhay mo ngayon ay nararamdaman mong "hindi mapatunayan" ang pagiging kabilang mo, at ano ang pinagbabatayan mo ng kasiguruhan?

May tanong ka bang matagal nang bukas, at kaya mo bang sabihing "hanggang sa" nang hindi pinipilit ang sarili mong sagot?