Levitico 25

Ang Teksto

Sa Bundok Sinai, bago pa man tumuntong ang Israel sa lupaing ipinangako, binibigyan sila ng Diyos ng isang ritmo: anim na taong pagtatanim, at sa ikapito ay pahinga para sa lupa mismo. Pagkatapos ng pitong beses na pito, sa ikalimampung taon, iihip ang trumpeta sa Araw ng Pagbabayad ng Kasalanan at ipapahayag ang kalayaan sa buong lupain: babalik ang lupa sa dating may-ari, makakauwi ang naging alipin sa kanyang pamilya. Sa gitna ng detalyadong panuntunan tungkol sa pagtubos, presyo, at pautang, dalawang beses lumitaw ang dahilan: akin ang lupa, at akin ang mga taong ito.

Ang Ubod

May kakaibang katahimikan sa kabanatang ito. Isang buong taon na walang araro, walang gapas, walang plano. Hindi ito bakasyon; ito'y pagpapaubaya. At ang pinakamalinaw na tinig ng Diyos dito ay hindi utos kundi paghahayag ng pagmamay-ari: "dahil sa akin ang lupa. Kayong lahat ay mga dayuhan at pansamantalang naninirahan sa aking lupain." Isipin natin ito nang mabagal. Ang lupaing pinaghirapan, ipinaglaban, minana, ay hindi kanila. Sila'y nakikitira. At ang mga tao ring iyon, na maaaring maghirap at ipagbili ang kanilang sarili, ay hindi rin puwedeng maging permanenteng ari-arian ng kapwa, dahil "Mga lingkod ko sila na inilabas ko mula sa lupain ng Ehipto." Ang ekonomiya ng Israel ay may hangganang itinakda ng isang pag-aangkin: pag-aari ng Diyos ang lahat. Kaya walang utang na walang katapusan, walang kahirapang pangmatagalan.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang trumpeta ay hindi tumutunog kung kailan man. Iihip ito "sa Araw ng Pagbabayad ng Kasalanan," sa araw na tinatakpan ang pagkakasala ng buong bayan. Ang kalayaan sa mga utang ay nakasabit sa kapatawaran ng kasalanan; ang dalawa'y isang tunog. Nang tumayo si Jesus sa sinagoga ng Nazaret at binasa ang Isaias tungkol sa taon ng kalugod-lugod ng Panginoon, ito ang binuksan niya at ipinahayag na natupad na sa araw na iyon. Hindi siya nagpahayag ng isang programa kundi ng kanyang sarili bilang Tagapagtubos, ang malapit na kamag-anak na may kakayahan at kagustuhang bumawi. Sa Levitico, kung wala kang kamag-anak at wala kang salapi, maghihintay ka pa ng maraming taon. Ang Ebanghelyo ay ang pagpasok ng Isang Kamag-anak sa laman, na binayaran ang buo, hindi proporsyonal sa mga taong natitira.

Ang Salamin

Tanungin natin ang sarili nang tapat: ano ang tunay na akin? Ang bahay na binabayaran pa ng dalawampung taon, ang trabahong nagbibigay ng pangalan, ang mga anak, ang sariling katawan na unti-unting humihina. Sabi ng teksto: nakikitira ka lamang. Hindi iyon banta; pagpapalaya iyon, dahil ang taong nag-aakalang siya ang may-ari ay hindi na makapagpahinga. Sa v. 20 tinutuya ng Diyos ang ating pinakalihim na tanong: "Anong kakainin namin sa panahon ng ikapitong taon?" Iyan ang tinig sa dibdib mo tuwing gabi ng Linggo. Hindi ito sinagot ng Diyos sa pamamagitan ng paliwanag kundi ng pangako ng pagpapala sa ikaanim na taon. May pagkakaiba sa pagitan ng pananampalataya at kasiguruhan; ang ikapitong taon ay panahon ng pagsubok sa kung alin sa dalawa ang hawak mo.

Konteksto

Sa Sinai pa lamang ito ibinigay, sa mga taong walang bukid, walang bahay, walang ubasan, mga tumakas na alipin sa disyerto. Iniisip nila ang kalayaan; binibigyan sila ng batas para sa mga panahong sila naman ang maaaring maging panginoon ng iba. Sa mundo ng lumang Malapit na Silangan, ang utang ay ang pinakamabisang paraan ng pag-agaw ng lupa: isang taon ng tagtuyot, isang pautang, at maglilipat ng angkan ang lupain nang tuluyan. Ang mga hari noon ay minsang naglalabas ng edikto ng pagpapatawad ng utang sa simula ng kanilang paghahari. Ang Israel ay hindi nakasalalay sa awa ng hari; nakasulat ito sa kalendaryo, tuwing limampung taon, bilang karapatan ng mahirap at hangganan ng mayaman.

Ang Tanong

At ngayon ang bahaging umaasim sa panlasa. Ang mga Israelita ay hindi maaaring maging alipin. Ngunit ang mga taga-ibang bansa? "Maaari ninyo silang maging ari-arian," at maipapamana pa sa mga anak. Isang bakod ng awa, at sa labas ng bakod ang ibang tuntunin. Hindi natin ito dapat pagandahin. Hindi ideyal ang batas na ito; regulasyon ito sa loob ng isang mundong makasalanan, at may bahagi nito na nananatiling nakabaon sa panahong iyon. Ngunit pansinin: ang dahilan kung bakit hindi maaaring maging alipin ang Israelita ay dahil sila'y binili na ng Diyos mula sa Ehipto. Sa sandaling maabot ng ebanghelyo ang lahat ng bansa, ang bakod ay wala nang matayuan. Ang lohika mismo ng Levitico ay unti-unting sumisira sa sariling hangganan. Bakit napakabagal ng Diyos sa paggiba nito? Nananatili itong bukas na tanong; nananatili rin ang katotohanang binuksan niya ito.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Sa Deuteronomio 15 ay may kaparehong ritmo: tuwing ikapitong taon, pagpapatawad ng utang, at ang pahayag na hindi dapat magtigas ang puso o mag-urong ang kamay sa nangangailangan. Kasama ng Levitico 25, nagpapakita ito na ang habag sa mahirap ay hindi kalooban ng indibidwal kundi tanda ng bayan ng Diyos. Sa Bagong Tipan, sinabi ni Pablo sa mga Corinto na hindi natin pag-aari ang ating sarili sapagkat binili tayo sa isang halaga. Iyon ang tinig ng Levitico 25:55 na muling umalingawngaw: hindi ako sa akin, at hindi rin ako sa iba. Kaya nga may pahinga.

Pagninilay

Anong bahagi ng buhay mo ang hinahawakan mong parang tuluyang pag-aari mo, at ano ang mangyayari kung tratuhin mong pinagkatiwala lamang?

Kanino tumutunog ang trumpeta sa paligid mo ngayon, at may kaya ka bang gawing pahinga at kalayaan ang mabuti para sa iyo?