Mateo 18:22

Ang Teksto

Lumapit si Pedro na may dalang bilang sa isip: pito. Ilang beses ba niya dapat patawarin ang kapatid na paulit-ulit siyang sinasaktan? Ang sagot ni Jesus ay hindi isang mas mataas na bilang kundi ang pagwasak sa mismong ideya ng pagbibilang: "Hindi ko sasabihin sa inyo na pitong beses, kundi hanggang pitumpung ulit at pito." Hindi ito pagtataas ng quota mula pito tungo sa pitumpu't pito. Ito ay paglalagay ng numero sa isang antas kung saan wala nang makapagtatandaan, kung saan ang talaan ay nagiging walang saysay. At agad na sinundan ito ni Jesus ng isang kuwento tungkol sa isang hari, isang utusan, at isang utang na hindi mabibilang ng kahit sinong tagapag-ingat ng aklat.

Ang Ubod

May amoy ng dugo ang pitumpu't pito. Sa sinaunang pandinig ng mga Judio, ang bilang na ito ay hindi bago; ito ang hambog na awit ni Lamec sa Genesis, ang lalaking nagyabang na kung si Cain ay ipaghihiganti nang makapito, siya naman ay makapitumpu't pito. Ang bilang ng walang hanggang paghihiganti ay binaligtad ni Jesus at ginawang bilang ng walang hanggang awa. Iyan ang ubod: ang kaharian ng langit ay ang lugar kung saan ang dugong galaw ng tao ay pinapalitan ng habag ng Diyos. At ito ay hindi moral na payo lamang. Ang sumusunod na talinghaga ay nagsasabing ang kapatawarang ipinapasa natin ay dumadaloy mula sa kapatawarang natanggap natin, at kapag tumigil ang daloy, ang tanong ay kung naunawaan ba talaga natin kung gaano kalaki ang pinatawad sa atin.

Ang Sinulid na Nag-uugnay

Ang bilang na ibinigay ni Jesus kay Pedro ay hindi basta hyperbole; ito ay propesiya tungkol sa kaniyang sariling kamatayan. May linya na dumadaloy mula sa yabang ni Lamec, dumaan sa mga batas ng Israel na naglimita sa paghihiganti upang hindi ito maging pagpatay ng buong angkan, at humahantong sa isang hari sa talinghaga na pumipili na lunukin ang isang utang na imposibleng bayaran. Ang sampung libong talento ay hindi matatapos pagtrabahuhan ng isang utusan kahit sa daan-daang buhay. Isang tao lamang ang maaaring magpawalang-bisa ng ganoong utang: ang may-ari nito, at sa gastos niya mismo. Kaya hindi mabubuo ang talata 22 nang walang krus. Doon tinapos ng Diyos ang pagbibilang, hindi dahil maliit ang kasalanan kundi dahil siya mismo ang nagbayad.

Ang Salamin

May talaan tayong lahat, at mas maayos ito kaysa inaamin natin. Alam mo ang bilang ng beses na hindi tumawag ang iyong kapatid nang may sakit ang inyong ina. Naaalala mo ang eksaktong pangungusap ng iyong asawa noong 2019. May kasamahan ka sa trabaho na may utang sa iyo ng paumanhin, at tahimik mong binibilang ang mga araw na hindi ito dumarating. Hindi tayo mga halimaw; makatarungan tayo. At iyon mismo ang problema: ginagawa nating hukom ang sarili sa isang korte kung saan tayo ang nagdusa, kaya tayo rin ang gumagawa ng tuntunin. Ang tanong ni Pedro, "Hanggang pitong beses?", ay tanong ng isang taong gustong maging mapagbigay nang hindi binibitawan ang libro. Ngayon mismo: kumuha ng papel, isulat ang pangalan ng taong may hawak kang bilang laban sa kaniya, isulat ang bilang na iyon sa tabi nito, pagkatapos punitin ang papel at itapon habang malakas mong sinasabi ang pangalan niya sa panalangin.

Ang Konteksto

Nakatayo si Pedro sa Capernaum, sa isang bayang pangisda kung saan ang lahat ay magkakakilala at walang away na nananatiling pribado. Sa ganoong lipunan ang karangalan ay tunay na yaman: kapag ininsulto ka at hindi ka gumanti, nababawasan ka sa paningin ng lahat. Kaya hindi mahina ang alok ni Pedro. Itinuro ng mga guro sa panahon niya na tatlong beses ang sapat na pagpapatawad; dinoble pa niya iyon at nagdagdag ng isa. Inaasahan niyang papurihan siya. Sa halip, binigyan siya ni Jesus ng isang bilang na nagwawasak sa buong sistema ng karangalan at kahihiyan. At huwag kalimutan kung kanino ito sinabi: sa isang pangkat na kanina lamang ay nagtatalo kung sino ang pinakadakila, at ngayon ay tinuturuan tungkol sa mga maliliit at sa mga naliligaw.

Ang Ugnayan sa Ibang Teksto

Dalawang tinig ang umaalingawngaw dito. Una, si Lamec sa Genesis 4, ang unang taong nagbilang hanggang pitumpu't pito, at ginawa niya iyon para ipagmalaki ang kaniyang paghihiganti. Sinasabi ni Jesus: ang parehong bilang, kabaligtaran ang direksyon. Pangalawa, ang panalanging itinuro niya mismo sa Mateo 6, kung saan hinihiling nating patawarin tayo ng Ama gaya ng pagpapatawad natin sa iba. Hindi iyon kondisyon na pinagtatrabahuhan natin; ito ay pagsusuri kung totoo ba ang natanggap natin. Ganoon din ang pagtatapos ng kabanatang ito: "kung ang bawat isa sa inyo ay hindi magpapatawad sa kaniyang kapatid na mula sa kaniyang puso." Ang puso, hindi ang bibig lamang.

Ang mga Unang Nakarinig

Isipin ang mga unang mambabasa ni Mateo, mga Judiong sumampalataya kay Jesus, na itinataboy na sa kanilang mga sinagoga at nagsisiksikan sa maliliit na bahay-iglesia. Magkakaaway sila paminsan-minsan, at walang sinumang obispo o hukom na makakapag-ayos; ang talata 15 hanggang 17 ay kanilang tanging proseso. Sa ganoong maliit na komunidad, ang hindi pinatawad na sama ng loob ay parang singaw sa sarado nang silid. Narinig nila ang pitumpu't pito hindi bilang magandang ideya kundi bilang kondisyon ng kanilang kaligtasan bilang pamilya. At narinig nila ang hari sa talinghaga bilang ang Diyos na hindi nangongolekta kundi nagpapakawala, na inaasahan ang parehong daloy sa kanilang maliliit na pagtitipon ng dalawa o tatlo.

Pagninilay

Anong bilang ang hawak mo ngayon laban sa isang tao, at ano ang pinoprotektahan mo sa pagtatago nito?

Kung ang kapatawaran mo sa iba ang sukatan ng pagkaunawa mo sa kapatawaran ng Diyos sa iyo, ano ang sinasabi niyon tungkol sa laki ng utang na sa tingin mo ay pinatawad sa iyo?